Խրոնիկ անմեղսունակության սինդրոմ

Եթե մի երկրի ղեկավար թիմի անդամների մոտ անմեղսունակության դրսևորումները լինում են տարիներ շարունակ, և դա բնորոշ է թիմի բոլոր անդամներին, ուրեմն մենք գործ ունենք խրոնիկ անմեղսունակության սինդրոմի հետ, և դա անբուժելի է: Խոսքս Ուկրաինայի ներկա ղեկավար կազմի մասին է, որի հերթական ներկայացուցիչն իր հերթական հայտարարությամբ «ցնցեց» միջազգային հանրությանը:

Պարզվում է՝ Բելգիայում տեղի ունեցած ահաբեկչությունները, որոնցում առավել քան ակնհայտ է ծայրահեղ իսլամիստական խմբավորումների ձեռագիրը, ոչ ավել, ոչ պակաս՝ Ռուսաստանի մասնակցությամբ են տեղի ունեցել: Այս դարակազմիկ հայտարարության հեղինակը Ուկրաինայի անվտանգության ծառայության ղեկավար Վասիլի Գրիցակն է:

Ինձ պարզապես շատ հետաքրքիր է Ուկրաինայի ղեկավարների «տրամաբանության» ֆենոմենը. ինչպե՞ս է նրանց հաջողվում նման եզրակացությունների հանգել այն դեպքում, երբ Ռուսաստանն «Իսլամական պետության» և այլ ահաբեկչական խմբավորումների դեմ միակ ռեալ ու արդյունավետ պայքարող ուժն է հանդիսանում: Այո, Ռուսաստանին կարելի է մեղադրել շատ բաների մեջ, հավատացեք՝ մեղադրելու առիթներ շատ կան, բայց մեղադրել իսլամիստների հետ ահաբեկչություններին մասնակցելու մե՞ջ...

Վերջապես, տեղի է ունեցել ողբերգություն, 31 մարդ է զոհվել, և ողբերգությունը դարձնել միջոց՝ ընդամենն իրենց թշնամի երկրին իրենց ձեռնտու մեսիջները հղելու կամ էլ ևս մի մեղադրանք ներկայացնելու համար՝ առնվազն բարոյական չէ: Չնայած, ի՞նչ բարոյականության մասին կարող է խոսք լինել, երբ նույն երկրի նախագահ Վալցման-Պորոշենկոն ռուսաստանցի երկու լրագրողի սպանած և դրա համար Ռուսաստանում դատապարտված ուկրաինացի օդաչուին ուզում է ամեն գնով փոխանակել, հետ բերել՝ երևի թե Կիևում հերոսի կոչում, նաև պաշտոն տալու համար:

Կարեն Վարդանյան