Պետականամետ գաղափարներով ներշնչված

ԶԼՄ-ներում վերջին շրջանի ամենաքննարկված թեմաներից մեկը, անշո՛ւշտ, ՀՀ ԱԺ նախագահ Գալուստ Սահակյանի առողջական վիճակի շուրջ տեղի ունեցող զարգացումներն էին: Ցավոք, երբեմն մխրճված քաղաքական թոհուբոհի մեջ, տարված աշխատանքային առօրեական խնդիրներով ու սովորական դարձած հոգսերով՝ հաճախ մոռանում ենք այն պարզ ճշմարտությունը, որ անկախ ամեն ինչից, անկախ մեր ունեցած այս կամ այն քաղաքական հայացքներից ու հասարակության շրջանում զբաղեցրած պաշտոնից, յուրաքանչյուրս նախևառաջ մարդիկ ենք, որ ընդամենը փորձում ենք այս կյանքի դժվարին ոլորաններում հնարավորինս ինքնադրսևորվել այնպես, որ կարողանանք պիտանի լինել ոչ միայն մեզ, այլև մեզ շրջապատողներին: 

Գալուստ Սահակյանի դեպքում հաստատապես կարելի է ասել, որ նա այդ առումով այն բացառիկ հաջողակներից է, որոնց իրապես հաջողվել է անջնջելի հետք թողնել մեր երկրի նորանկախ պատմության քառուղիներում: Լինելով կրթությամբ բանասեր՝ նա մոտ 20 տարի զբաղվել է մանկավարժությամբ. 1972-1991թթ. աշխատել է Երևանի թիվ 30 դպրոցում՝ որպես ուսուցիչ, թիվ 94 և թիվ 153 դպրոցներում՝ տնօրենի տեղակալ, թիվ 3 և թիվ 185 դպրոցներում՝ տնօրեն՝ այս ողջ ընթացքում կրթելով բազում սերունդների, որոնք հետո պիտի ակտիվ կյանք մտնեին՝ արդեն գործնականում կիրառելով այն գիտելիքներն ու իմացությունները, որ քաղել էին նրանք իրենց ուսուցիչներից:

Պետական կառավարման համակարգ Սահակյանը մտավ 1992-ին՝ ստանձնելով Երևանի Մաշտոցի շրջխորհրդի գործկոմի նախագահի տեղակալի պաշտոնը: Խորհրդարան նրա մուտքը 1995-ին էր, որը պետք է դառնար շրջադարձային նրա աշխատանքային գործունեության մեջ. մուտք գործելով մեկ անգամ՝ նա մինչև հիմա շարունակում է իր խորհրդարանական գործունեությունը՝ այս անգամ, սակայն, ԱԺ նախագահի պաշտոնում, որն ստանձնեց 2014-ի ապրիլին:

Քչերին է, հավանաբար հայտնի, որ Գալուստ Սահակյանն այն բացառիկ խորհրդարանականներից է, որոնց հաջողվել է բոլոր գումարման խորհրդարաններում ներկայություն ունենալ:

Ինչ վերաբերում է նրա քաղաքական գործունեությանը, ապա պետք է ասենք, որ նա մշտապես աչքի է ընկել ու շարունակում է ընկնել իր պետականակենտրոն հայացքներով. միշտ կարևորել ու կարևորում է համընդհանուր միասնությունն ու մշտապես դեմ է եղել հարցերին հեղափոխական լուծումներ տալուն՝ համարելով, որ ցանկացած երկրի կայուն ու անշեղ զարգացումը հնարավոր է բացառապես էվոլյուցիոն, բայց ոչ երբեք ռեվոլյուցիոն ճանապարհով: Ոմանք, իհարկե, նրա՝ նման աշխարհայացքը կարող են կապել ունեցած բարձր պաշտոնով, ինչու չէ՝ նաև բարեկեցության որոշակի մակարդակով, սակայն, փաստը մնում է փաստ, որ խնդիրներին սահակյանական մեթոդներով լուծում տալու կերպն իրեն, այնուամենայնիվ, արդարացրել է. մեզ հաջողվել է երկիրը զերծ պահել ներքին ցնցումներից ու վայրիվերումներից՝ շեշտը դնելով ներքին կայունության վրա:

Արամ Հակոբյան