Խմբագրական. Նորից մարգինալները...

Ընտրական օրենսգրքի նախագծի շուրջ «4+4+4» ձևաչափով բանակցելու առաջարկը, իմ համոզմամբ, ամբողջովին ողջամտության սահմաններում է, ավելին՝ համարում եմ դա անհրաժեշտություն և միանշանակ ողջունում եմ այն ընդդիմադիր ուժերին, ովքեր կմասնակցեն այդ քննարկումներին: Այո, գաղտնիք չէ, որ նախագիծը խիստ վիճելի է, փոփոխությունների կարիք ունի, սակայն դեռ կա ժամանակ ու հնարավորություն այդ փոփոխություններն առաջարկելու և արդյունքում կարող ենք ունենալ ԸՕ նախագծի ավելի ընդունելի տարբերակը:

Նաև դա է ընդդիմության գործառույթը, որ պետք է վերահսկվեն նման գործընթացները, հնարավորինս շատ քաղաքական ուժեր և հասարակական կառույցներ իրենց մասնակցությունը ցուցաբերեն, մանավանդ եթե խոսքն այնպիսի կարևոր փաստաթղթի մասին, ինչպիսին Ընտրական օրենսգիրքն է:

Բայց, իհարկե, ամենուր պետք է հայտնվեն մարգինալները, ովքեր նորից պետք է փորձեն պղտոր ջրում ձուկ որսալ ու հերթական անիմաստ կոչերն անել ոչ մի քննարկման չմասնակցելու: Եվ հայտնվում են, քանի որ մեր քաղաքական դաշտն ու հասարակական սեկտորը միշտ նման կառույցներից ու դեմքերից անպակաս է: Այս դեպքում նույնպես արդեն աչքովս են ընկնում իրենց քաղաքական ուժ համարողների և հասարակական տարբեր դեմքերի կոչեր ու հայտարարություններ, թե իշխանությունների հետ որևէ բանակցությունների գնալ պետք չէ, դա անիմաստ է: Իսկ ո՞րն է այդ դեպքում իմաստավորը՝ ըստ «ազգիս փրկիչների», փողոցներում «հինգուկես հոգիանոց» հավաքներ անե՞լը, ասֆալտին պառկե՞լը ու այդպես էլ անլսելի մնա՞լը, թե՞ թողնելը, որ Ընտրական օրենսգրքի նախագիծը հենց այս տարբերակով ընդունվի, որպեսզի հետո բողոքելու ու լալահառաչ ելույթներ ունենալու ավելի շատ թեմա ունենան և դրա հետ կապված՝ «գրանտներ» ստանալու ավելի շատ հնարավորություններ: Չէ՞ որ հենց այսպիսի անպտուղ գործունեության արդյունքում է, որ հաճախ կյանքի են կոչվում օրինագծեր, նախագծեր, որոնք չեն բխում հասարակության մեծամասնության շահերից, սակայն իրականում կարող էին շտկվել և կյանքի կոչվել շատ ավելի ընդունելի տարբերակով:

Հուսով եմ, գոնե այս դեպքում ողջամտությունը կհաղթի:

Կարեն Վարդանյան