Նապոլեոնի արկածները Երևանում…

Այն փաստը, որ Հայաստանում քաղաքաշինությունը իսկական ճգնաժամի մեջ է հայտնվել, կարծես թե առանձնակի ապացույցների կարիք չի զգում. հաճախ կարելի է ականատես դառնալ, թե ինչպես են քանդվում պատմամշակութային արժեք ներկայացնող բազմաթիվ շինություններ և դրանց փոխարեն կառուցվում ինչ-որ հասարակական նշանակության օբյեկտներ ու առևտրային կենտրոններ, որոնք, կարելի է ասել, հիմնովին ձևախեղում են քաղաքի ավանդական դիմագիծը: Նարեկ Սարգսյանը, ով, ինչպես գիտեք, 2014-ից գլխավորում է ՀՀ քաղաքաշինության նախարարությունը, երբեք էլ աչքի չի ընկել Երևան քաղաքի հանդեպ ունեցած հոգատարությամբ. նրա անունը, նույնիսկ նախքան նրա՝ նախարարի պաշտոնին նշանակվելը, մշտապես ասոցացվել է բացասականի հետ. շատ հաճախ նրան մեղադրել են քաղաքի պատմական դեմքը աղավաղելու, ճարտարապետության մեջ անիմաստ նորարարություններ մտցնելու մեջ:

Բազմաթիվ կոչումների ու մեդալների արժանացած այս մարդու գործունեությունը, ավա՜ղ, բազմիցս փաստել է՝ կոչումների ու դիպլոմների առկայությունը դեռևս չի երաշխավորում, որ մարդը կարող է դրսևորել այնպիսի աշխատանքային որակներ, որ կարողանա սեփական գործունեությունն արժանացնել դրական արձագանքի ու ընկալելի դառնա հասարակության կողմից: Ինչ վերաբերում է նրա անձնագրային տվյալներին, ապա նշենք, որ Նապոլեոն Սարգսյանը բավական լուրջ կրթություն է ստացել և հանդիսանում է ճարտարագիտության թեկնածու, պրոֆեսոր: Երկար ժամանակ զբաղվել է գիտամանկավարժական գործունեությամբ: 1998-ը Սարգսյանի համար շրջադարձային դարձավ. նա նշանակվեց քաղաքաշինության հարցերով ՀՀ վարչապետի խորհրդական, որից հետո՝ մինչև 2004-ը, երևանի քաղաքապետի տեղակալն էր՝ հանդիսանալով նաև քաղաքի գլխավոր ճարտարապետ: 2014-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ՀՀ քաղաքաշինության նախարար՝ մինչ այդ հասցնելով զբաղեցնել մի շարք պատասխանատու պաշտոններ:

Նարեկ Սարգսյանի նախարարական գործունեությունը կարելի է քննադատել ժամերով՝ մատնացույց անելով այն կոպտագույն բացթողումներն ու խութերը, որ տեղ են գտել ու շարունակում են գտնել նրա աշխատանքային պրակտիկայում: Նրան, ինչպես ոչ մեկին, հաջողվեց այնպես առևտրայնացնել երկրի քաղաքաշինության ողջ համակարգը, որ ոչ մի բուրժուա, եթե նրան հնարավորություն տրվեր, պարզապես ի վիճակի չէր լինի անել դա այն հաջողությամբ, ինչ՝ Սարգսյանը. երևակայությունը չէր բավարարի… Ասում ենք «Նարեկ Սարգսյան» ու անմիջապես մեր աչքերի առաջ են հառնում նարեկսարգսյանական ճաշակին զոհ դարձած պատմական շենքերը, կանաչից զրկված մայրաքաղաքը, այլանդակ բարձրահարկերը, որոնք փոխարինեցին թամանյանական գողտրիկ շենքերին, Աֆրիկյանների շենքը, Աբովյան փողոցը, Հյուսիսային պողոտան և այլն: Դե իսկ քաղաքի կիսակառույցների մասին խոսելն անգամ ավելորդ է: Մի առիթով Սարգսյանը խոստովանել է. «Կիսակառույցների հետ կապված՝ ես պարծենալու ոչ մի տեղ չունեմ. Երիտասարդական պալատը չի կառուցվում, «Սևան» հյուրանոցի շուրջը չի կառուցվում, տարբեր տեղեր կան, որ չեն կառուցվում։ Այս խնդիրը մենք բարձրացրել ենք, և ես կարող եմ ամենայն պատասխանատվությամբ ասել, որ այս խնդրի լուծմանը մենք հետամուտ ենք լինելու, որպեսզի Երևանի կիսակառույցների խնդիրը վերջնական լուծվի»:

Ակնհայտ է, որ որպես նախարար՝ Նարեկ Սարգսյանն ամենևին էլ այն կադրը չէ, որի մասին կարելի կլիներ արտահայտվել անթաքույց գովեստով. նա, ինչպես և նախարարների ճնշող մեծամասնությունը, ըստ էության, կառավարությունում են ընդամենը մեկ նպատակով՝ փող աշխատելու՝ դրանից բխող այնպիսի անցանկալի հետևանքներով, որոնք հասարակներս մեր կաշվի վրա ենք զգում դեռևս անհիշելի ժամանակներից սկսած:

 Դավիթ Բաբանով