Քաղաքապե՞տ, թե՞ թալանչի…

Ինչպես գիտեք, շուտով Հրազդան քաղաքում կայանալու են տեղի քաղաքապետի ընտրությունները: Այս հանգամանքով պայմանավորված' մամուլի ուշադության կենտրոնում, ինչպես երբևէ, հայտնվել է Հրազդանը' իր խնդիրներով ու տեղի չինովնիկների վարքուբարքով: Այն, որ մեր չինովնիկները երբեք էլ առանձնապես աչքի չեն ընկել իրենց ժուժկալությամբ ու ասկետիզմով, հանրահայտ իրողություն է. որպես կանոն' նրանք իրենց փառասիրությունն ու ագահությունը բավարարել են ժողովրդի կողմից վճարվող հարկերից գոյացող բյուջեի հաշվին' առանց դույզն ինչ մտահոգվելու, որ իրենց ապօրինի գործողությունների պատճառով, կարող են, ասենք երկրի պատմության որևէ փուլում, ենթարկվել պատասխանատվության: Այսպես եղել է միշտ այսպես է և հիմա' խոստովանենք դա, թե' ոչ:

Ահավասիկ ամենաթարմ դեպքերից մեկը. ըստ մամուլի տեղեկությունների' պարզվում է' Հրազդանի գործող քաղաքապետ, ՀՀԿ-ական Արամ Դանիելյանը, ով, ինչպես գիտեք, մասնակցում է նաև Հրազդանի ապագա քաղաքապետի պաշտոնի համար հայտարարված ընտրապայքարին, տեղի սոցիալապես անապահով բնակիչներին օգնելու համար համայնքային բյուջեով նախատեսված գումարները գործնականում փոշիացրել է. առաջին երկու ամիսներին Դանիելյանը հասցրել է ծախսել ողջ կիսամյակի համար նախատեսված 9 մլն 775 հազար դրամ գումարը: Տեսնես այս ողջ ժամանակահատվածում որևէ մեկի մտքով վերևներում անցե՞լ է' գնալ, տեսնել, թե հատկապես որտեղ և ինչի վրա են մսխվել այս միլիոնները, և քանի կարիքավոր ընտանիք է հասցրել գոնե մի փոքր պարարտանալ իրեն հասանելիք այս փողերվ. վստահ ենք' այս ամենը տեղի է ունեցել ամենևին էլ ոչ առանձնակի գաղտնիության պայմաններում, և ոչ մի դժվարություն իրենից չի ներկայացնում որևէ մեկի համար իրերի իսկությունը ճշտելը…

Բայց մեր երկրի ողբերգությունը կայանում է հատկապես նրանում, որ շատ հաճախ նմանատիպ վարքագիծ են դրսևորում ոչ միայն, այսպես ասած, տեղական իշխանիկներ դարձած քաղաքապետերն ու գյուղապետերը, այլ` շատ ավելի պատասխանատու պաշտոններում գործունեություն ծավալող անձինք, որոնց լուռ համաձայնության ներքո էլ, խոշոր հաշվով, տեղի են ունենում նման «մութ» պատմությունները: Սկսած գերթանկարժեք ՀԴՄ-ներից մինչև օդի թարմացուցիչներ, զուգարանի թղթերից մինչև թանկարժեք «պադավատներ»' չորս կողմը ալան-թալան է տիրում մի պարագայում, երբ ունենք մի երկիր, որը տարիներ ի վեր փաստացի պատերազմի մեջ է գտնվում, ուր, միայն պաշտոնական տվյալներով, բնակչության 35%-ը' ավելի քան 1 միլիոն մարդ, ապրում է կատարյալ աղքատության մեջ' օրվա հացի կարոտ լինելով, իսկ ծայրահեղ չքավորության հատակն այդպես էլ չի նշմարվում: Փողի սիրով ախտահարվածները, հավանաբար, մոռանում են, որ իրենք այն երկրի պետական համակարգն են ներկայացնում, որտեղից տարեկան արտագաղթում է բնակչության ավելի քան 2%-ը, և որի պետական պարտքը աճում է օրեցօր և արդեն հատել է 5 միլիարդ դոլարի սահմանագիծը:

Ասածս, իհարկե, չի նշանակում, որ եթե մենք լինեինք միանգամայն ծաղկուն տնտեսությամբ ու աճող բնակչությամբ երկիր, ապա կարելի կլիներ հանդուրժել այն պախարակելի երևույթները, որոնց մասին վերևում խոսք գնաց: Բայց իրավիճակի ողջ ողբերգականությունը կայանում է նրանում, որ անհամար թվով մարդիկ արդեն շատ վաղուց իրենց բարեկեցությունը ստեղծում են ի հաշիվ բնակչության այն խավի, որոնց մասին օրենքով պետք է հոգ տանեին ու աջակցեին, այլ ոչ թե ճարպակալեին' սոցիալապես անապահովների հասանելիքը փաստացի յուրացնելով:

Դավիթ Բաբանով