«Արա՛, դե լավ բանա, էլի, հարուստ լինելը»…

Հարց՝ բոլոր նրանց, ովքեր սիրում են քաղաքականությամբ հետաքրքրվել. ո՞վ կարող է ասել՝ քանի՞ անկուսակցական նախարար մենք ունենք ներկայումս: Միգուցե տարբեր մարդկանց կողմից այս հարցի պատասխանը կհնչի տարբեր կերպ, բայց թո՛ւյլ տվեք մեր կողմից հաստատել, որ գոնե մեկ նմանատիպ նախարար մենք, այնուամենայնիվ, ունենք. Արամայիս Գրիգորյանն է, ում անձնական ունեցվածքի մասին արդեն բավական տևական ժամանակ է, ինչ իսկական լեգենդներ են շրջանառվում, լեգենդներ, որոնք, սակայն, ոչ թե առասպելաբանությունից են վերցրած, այլ՝ իրական կյանքից:

Ամենևին էլ չցանկանալով «քիթներս մտցնել» այս կամ այն պաշտոնյայի, ինչպես ասում են,անձնական կյանք, այնուամենայնիվ կցանկանայինք ձեզ ներկայացնել մի փոքր հատված այն փաստաթղթից, որից, սովորաբար, պարզ է դառնում, թե պաշտոնապես ինչ ունեցվածի տեր է այս կամ այն չինովնիկը: Օրինակ՝ պարզվում է, որ ոչ վաղ անցյալում՝ 2014-ի դրությամբ, ՀՀ բնապահպանության նախարար Արամայիս Գրիգորյանը սեփական հայտարարագրում գրառել էր 960 միլիոն դրամ, 776 հազար ամերիկյան դոլար և 300 հազար ռուսական ռուբլի: Տեղեկատվության կարգով նշենք, որ նա նաև սեփականատերն է Ավշարի գինու գործարանի:

Համաձայնե՛ք՝ այսքանից հետո մարդուն մեղադրել վատ ապրելու մեջ որևէ մեկի «լեզուն իսկ բերանում չի պտտվի»: Բայց հետաքրքիր է՝ ինչպիսի՞ ուղի է անցել մեր այսօրվա հերոսը, որ կարողացել է պաշտոնապես իրեն վերագրել նման ահռելի ունեցվածք (ենթադրելի է, որ իրականում նրա կարողողությունը մի քանի անգամ գերազանցում է պաշտոնական տվյալները). փորձենք ներկայացնել հաջորդիվ:

Արամայիս Թեմուրի Գրիգորյանը, պարզվում է, կրթությամբ արդյունաբերող է և 1988 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի (ՌԴ) թեթև արդյունաբերության ինստիտուտը։ Պետական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել 2003-ից՝ ընտրվելով ԱԺ պատգամավոր՝ թիվ 25 ընտրատարածքից։ 2006թ. հունիսի 2-ից նախագահել է Պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի մշտական հանձնաժողովը։ 2008 թվականի հունիսի 2-ին ՀՀ նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ՀՀ գյուղատնտեսության նախարար։ 2013 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՀՀ կառավարության որոշմամբ նշանակվել է Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզպետ, իսկ 2014 թվականի ապրիլի 30-ին նշանակվել է բնապահպանության նախարար:

Համաձայնե՛ք՝ ոչ թե կյանք է, այլ շոկոլադ: Բայց հետաքրքիր է՝ ժողովրդին դրանից ի՞նչ: Մարդը հաջողակ կարիերիստ է, ողջ կյանքը չի դադարել նույն այդ կարիերայի աստիճաններով մագլցելուց ու եկել-հասել է բնապահպանության նախարարի աթոռին: Դե հիմա ասե՛ք՝ ո՞ր մեկդ չէր ցանկանա նման հաջողությունների հասնել կյանքում ու ձեռքի հետ էլ հասցներ միլիարդատեր դառնալ… Ինչ վերաբերում է նրա գործունությանը գնահատականներ տալուն, ապա նշենք, որ Գրիգորյանն այստեղ քիչ բան ունի պարծենալու. ինչպես մարզպետ, այնպես էլ նախպարար լինելու ժամանակաշրջաններում նա երբեք էլ չի փայլել իր պատասխանատվության տակ գտնվող ոլորտներում կուտակված խնդիրների լուծման համար ունիվերսալ բանաձևեր կիրառելով. ամեն բան միօրինակ է, ամեն բան մոխրագույն… Սևանի, Քասախի աղտոտվածության, ձկնագողության ու երկրում կանաչ տարածությունների չլուծված խնդիրները միայն մի փոքրիկ մասն են այն գերխնդիրների, որ վերջին տարիներին կուտակվել են բնապահպանության ոլորտում:

Համակարգում, ըստ որոշ անաչառ գնահատականների, շարունակում են անկաշկանդ աճ գրանցել կոռուպցիան ու հովանավորչությունը, խնդիրներին ընտրողաբար մոտենալու արատավոր պրակտիկան դարձել է գործելակերպ: Իհարկե, ասել, թե Գրիգորյանը հարյուր տոկոսով ձախողել է իրեն վստահած ամեն ինչ, սխալ կլիներ, բայց որ արվածի ծավալները հեռու են ցանկալիին մոտ լինելուց, փաստ է:

Անշո՛ւշտ, մենք երջանիկ կլինեինք, եթե Հայաստանի խնդիրները սկսվեին ու ավարտվեին լոկ բնապահպանական խնդիրներով: Անհերքելի է՝ լինի բնապահպանություն, թե առողջապահություն, քաղաքաշինություն, թե մշակույթ, դրանք չեն կարող գտնվել արդեն վաղուց սովորական դարձած այն բացասական կոնտեքստից դուրս, որ իշխող է տարիներ ի վեր մեր երկրում. այսպիսին է մեր ստեղծած համակարգը՝ իր վատ ու ավելի վատ կողմերով հանդերձ…

Դավիթ Բաբանով