Արտախորհրդարանականների ժամանակը…

Վստահ ենք՝ հայ ազգաբնակչության մեծամասնությունը, եթե համապատասխան հարցում անցկացվի, բացասաբար է արտահայտվելու ներկայիս Ազգային ժողովի կազմի մասին. ակնհայտ է, որ «քֆուր-քյաֆարով» աչքի ընկնող ԱԺ նիստերն ամենևին էլ չեն կարող նպաստել այս կառույցի՝ հասարակության շրջանում հեղինակության բարձրացմանը: Ոմանց մոտ միգուցե կարող է տպավորություն ստեղծվել, թե երկրի բարձրագույն ղեկավարությունը, խուսափելու համար սեփական հագեցած գրաֆիկն է՛լ ավելի ծանրաբեռնելու հեռանկարից, շատ հաճախ նախընտրում է «աչք փակել» այն խայտառակության վրա, որի ականատեսն ենք սովորաբար դառնում մենք, երբ մի քանի օր շարունակ փորձում ենք ուշադրությամբ հետևել ներխորհրդարանական քրոնիկոնին: Սակայն հուրախություն բոլորիս՝ պարզվում է, որ ամեն բան այնքան էլ այդպես չէ:

Այն, որ սահմանադրական փոփոխությունները հնարավորություն են տալիս երկրի ղեկավարությանը ձեռքի տակ ունենալ ավելի ճկուն գործիք՝ ապագայում երկրում ներքաղաքական ինչ-ինչ վերադասավորումներ անելու, անվիճելի է. բոլորովին պատահական չէ, որ ներկայիս խորհրդարանական ուժերն իրար են խառնվել՝ ապագա խորհրդարանում սեփական տեղերը պահպանելու համար: Նման անհանգիստ շարժումներ կարելի է նկատել ոչ միայն կուսակցությունների, այլև առանձին անհատների մոտ, որոնք, հասկանալով, որ իրենց ժամանակն սպառվում է, փորձում են անել ամեն ինչ՝ ապացուցելու հավատարմությունը՝ վերևներին՝ տեղ մուրալով ապագայի խորհրդարանում:

Ասե՛ք մեզ, խնդրեմ, ի՞նչ եք կարծում, արդարացի՞ է արդյոք այն, որ արտախորհրդարանական քաղաքական ուժերը մի տեսակ լուսանցքային իրավիճակում են հայտնվել Հայաստանում: Մենք, օրինակ, վստահ ենք, որ շատ ու շատ ներկայիս պատգամավորների փոխարեն, եթե ԱԺ-ում ներկայացված լինեին նույն այդ արտախորհրդարանական ուժերից որոշ դեմքեր, մեր երկրի ներքաղաքական կյանքը, բայց հատկապես խորհրդարանական առօրյան, շատ ավելի հարուստ կլինեին, քան հիմա է:

Եվ ահա հիմա լուրեր են տարածվել այն մասին, որ մոտ ապագայում իր նոր խոսքով Հայաստանում հանդես է գալու, մասնավորապես, հին ու բարի ԱԺՄ-ն՝ Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանի գլխավորությամբ: Կա հստակ ներքին ինֆորմացիա այն մասին, որ կուսակցությունում ստեղծվել է խորհրդարանական ընտրությունների նախապատրաստական խումբ, որը փորձում է բեկոր առ բեկոր կուսակցությունը հավաքել, ուժերը համալրել, ու երբ ստեղծվի հարմար առիթ՝ գա ժամանակը, սկսել ակտիվ քարոզարշավը: Ասում են, որ նույնիսկ կուսակցությունը, բարենպաստ իրավիճակի պարագայում, կարող է և ընտրությունների գնալ առանց որևիցե դաշինքի մաս կազմելու՝ միայնակ՝ դառնալով իրական այլընտրանք գործող ուժերին:

Թե ինչով կպսակվի հայաստանյան քաղաքական դաշտի վերաձևումը, իհարկե, ցույց կտա ժամանակը, բայց որ նախաձեռնությունն այս միայն գովելի կարելի է համարել, կարծում ենք՝ կհամաձայնեք շատերդ. մեզ թարմ ինտելեկտ է հարկավոր, մի բան, որի պակասը հայաստանյան ներքաղաքական դաշտում այնքան զգալի է արդեն երկար տարիներ…

Դավիթ Բաբանով