Խմբագրական. Խիստ վնասակար մտածելակերպ

Մեր քաղաքական և հասարակական հարթակներում, իսկապես, ադեկվատության պակասը խիստ զգալի է: Օրինակ 4+4+4 քննարկման հետ կապված՝ փոխանակ ամփոփվեն առաջին քննարկման արդյունքները, այլ հետաքրքիր առաջարկներ հնչեն, որոնք կարող են հաջորդ քննարկումների օրակարգում լինել, շատերին ավելի հուզում է այն հարցը, թե 4+4+4-ն ընդհանրապես շոո՞ւ է, թե՞ ոչ: Այսինքն՝ մարդկանց մտահոգում է ոչ թե բավանդակությունը, այլ՝ ձևը, մասնավորապես կառչում են այն բանից, որ իշխանավորն ու ընդդիմադիրը միասին նստած են նույն սեղանի շուրջ:

Ցավոք, իմ կարծիքով, խիստ վնասակար այս մտածելակերպն այնքան է արմատացած մեր հասարակության մեջ, որ դժվար է միանգամից այն դուրս հանելը: Աղավաղված պատկերացումներ են ընդդիմություն, ընդդիմադիր հասկացության մասին: Շատերի կողմից ընդդիմադիրը պատկերացվում է որպես ամեն ինչ բացարձակապես մերժող, ոչ մի կողմի հետ ոչ մի բանակցությունների չգնացող կերպար, իսկ ով չի համապատասխանում այդ կերպարին, պիտակավորվում է, որակվում որպես իշխանությունների դրածո: Այսինքն՝ նրանց ձեռք կտա, որ ընդդիմադիրները հրաժարվեն բոլոր տեսակի քննարկումներին մասնակցելուց և արդյունքում բոլոր որոշումներն իշխանության կողմից ընդունվեն առանց ընդդիմության կարծիքը հաշվի առնելու, որպեսզի վերջում էլ բողոքելու առիթները շատ լինեն թե՛ իշխանությունից, թե՛ ընդդիմության անարդյունավետությունից:

Նման մտածելակերպի գերակայությունն իր ազդեցությունն է թողնում նաև ընդդիմության վրա և վերջիններս վախենալով «վարկաբեկվելուց» և իշխանության հետ համագործակցելու մեջ մեղադրվելուց՝ իրենց հեռու են պահում բոլոր տեսակի կառուցողական գործընթացներից՝ արդյունքում ունենալով բացարձակապես անպտուղ ու անիմաստ գործունեություն: Իսկ ադեկվատության գերակայության դեպքում շատերը վաղուց արդեն հասկացած կլինեին, որ մեր իրականության մեջ ռադիկալիզմը ոչինչ տվող և զրո արդյունավետություն ունեցող դիրքորոշում է, իսկ տարբեր հարցերում տարբեր կողմերի հետ համգործակցելը՝ ընդամենը նորմալ քաղաքական գործընթաց:

Կարեն Վարդանյան