Դիվանագիտական լեզվով…

Ինչպես, հավանաբար, արդեն տեղեկացել եք, ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը պաշտոնական այցով մեկնել է Բեռլին՝ կարևոր հանդիպումներ ունենալու կանցլեր Անգելա Մերկելի, ինչպես նաև նախագահ Յոահիմ Գաուկի հետ։ Այն, որ այս այցն ուղղակի առնչություն ունի Արցախի շուրջ վերջին օրերին ծավալված հայտնի իրադարձությունների հետ, կարծում ենք,անկասկած է:

Հիմա կփորձենք հասկանալ, թե սույն այցից ինչ կարելի է ակնկալել կամ ինչ նպատակներ է հետապնդում հայկական կողմը՝ բանակցությունների բռնվելով Եվրոպայի ու աշխարհի առաջատար երկրներից մեկի հետ: Առաջին խնդիրը, որ մեր առաջ ներկայումս ծառացած է, աշխարհին, բայց հատկապես Արևմուտքին ցույց տալն է, թե ով է իրականում ագրեսորը, ով է այս ողջ արյունահեղության հեղինակը. որքան էլ կարող է տարօրինակ թվալ, սակայն արևմտյան ու հատկապես շատ ու շատ գերմանական ԶԼՄ-ներ այնքան էլ օբյեկտիվորեն չեն լուսաբանում հակամարտությունը և հավասարության նշան են դնում հակամարտող կողմերի միջև՝ չցանկանալով տեսնել ակնհայտն ու անհերքելին:

Իհարկե, կարծել, թե նույն գերմանական լրատվամիջոցներն այնքան սնանկ են, որ ի վիճակի չեն տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակի մասին իրական պատկերացում կազմել, կնշանակեր՝ անտեղյակ լինել աշխարհից. ժամանակակից աշխարհում տեղեկատվական ահռելի հոսքի այս ժամանակաշրջանում որևէ մեկից որևիցե բան թաքցնելը պարզապես անիրական է, ուր մնաց, թե գերզարգացած արտաքին հետախուզական համակարգ ունեցող երկրներից…

Հաջորդ գերխնդիրը, կարծում ենք, այն է, որ փորձ է արվելու Արևմուտքից հնչող խաղաղության անհասցե հայտարարությունները փոխարինել շատ կոնկրետ ու հասցեական կոչերով՝ հասկացնելով նույն Գերմանիային, որ նմանատիպ վարքագիծը՝ լղոզված ու ոչ միանշանակ, որ ցուցաբերում է Եվրոպան, նախապատճառ են հանդիսանում, որպեսզի Ալիևի նման մարդակեր սեփական ձեռքերին ազատություն տա ու իրեն ապահով զգալով՝ ինչ ցանկանա՝ անի: Այցի գերխնդիրներից մեկն էլ, ենթադրաբար, մերոնց փորձն է՝ օգտագործելու գերմանական դիվանագիտական խողովակը և Էրդողանին ստիպելու հետ կանգնել սեփական անհեռանկարային նախաձեռնություններից. վստահաբար, կարելի է ասել, որ Մերկելի՝ Էրդողանի նկատմամբ ունեցած լծակները շատ ավելի մեծ են, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից…

Ակնհայտ է՝ եթե ցանկանում ենք, որպեսզի խաղաղություն հաստատվի ու այն տևի երկար տարիներ, հարկավոր է հավասարակշռություն պահպանել աշխարհաքաղաքական ուժային կենտրոնների միջև: Պետք է ամեն գնով այնպես անենք, որ այս փոքր տարածաշրջանը չվերածվի գերտերությունների շահերի բախման կիզակետի. հակառակ պարագայում՝ հույսեր ունենալ, թե մարդկության ժամանակակից պատմության որևիցե փուլում Հարավային Կովկասի տարածաշրջանը կարող է դառնալ ապահով ու կայուն զարգացող տարածաշրջան, անհույս միամտություն կլիներ. նախագահի այցը հենց այդ հավասարակշռության պահպանմանն է միտված:

 Դավիթ Բաբանով