Ադրբեջանի լեզգինները չեն ուզում մեռնել հանուն ինչ-որ «թուրքի» քաղաքականության (լուսանկարներ)

Օրեր առաջ Հայաստանում ազգային փոքրամասնություն հանդիսացող եզդիները կրկին իրենց պատրաստակամությունը հայտնեցին կամավոր ջոկատով կանգնել սահմանին և մարտնչել թշնամու դեմ, մարտնչել հանուն երկրի, որը նաև իրենց հայրենիքն է դարձել, որտեղ իրենք իրենց օտար չեն զգում, որտեղ իրենց էլ որպես օտար երբեք չեն ընդունել: Ցավոք, եդզի երիտասարդներից մեկն էլ հերոսաբար զոհվեց, ինչը մեր բոլորիս ցավը դարձավ: Սակայն ոչ մի եզդի ափսոսանք չհայտնեց, որ իրենց հերոսը զոհվել է Հայաստանի համար:

Իսկ հիմա տեսնենք, թե ինչ է կատարվում Ադրբեջանում: Այնտեղ էլ կան ազգային փոքրամասնություններ, սակայն նրանք կամավորական ջոկատներ չեն կազմում: Նրանց ներկայացուցիչները նույնպես կռվում են առաջնագծում, սակայն ոչ իրենց կամքով, այլ՝ պարտադրաբար, զոհվում են և հետո էլ զոհվածների հարազատները ափսոսանք են հայտնում նրա համար, որ իրենց զավակները զոհվեցին հանուն օտարի շահերի, ինչպես իրենցից մեկն է արտահայտվել՝ «հանուն ինչ-որ թուրքի քաղաքականության»: Սա ադրբեջանաբնակ լեզգիններից մեկի խոսքերն են, որը նա արտահայտել է Facebook սոցիալական ցանցում կատարած իր գրառման մեջ:

Վերջին օրերին փորձեցի սոցիալական ցանցի միջոցով շփում հաստատել Ադրբեջանի լեզգինների ակտիվ ներկայացուցիչների հետ և ընդհանուր առմամբ տպավորությունս հետևյալն է՝ նրանց զգալի մասը ոչ միայն չի ուզում մասնակցել հայերի դեմ մարտական գործողություններին, չի ուզում կռվել ադրբեջանական բանակի շարքերում, այլ նույնիսկ ցանկություն ունի կռվել ադրբեջանցիների դեմ, որոնք հաստատվել են իրենց պատմական հողերի վրա և խլել իրենցից իրենց երկիրը: Մասնավորապես լեզգին օգտատերերից մեկը գրում է, որ իրենք հյուր են դարձել իրենց իսկ հողի վրա, իրենցից թաքցնում են իրենց պատմությունը, օտար զավթիչները (ադրբեջանցիները) յուրացնելով են իրենց մշակույթը և ժառանգությունը՝ կառուցում են «կեղծ պետություն» (Ադրբեջանը): Լեզգին օգտատերն իր հայրենակիցներին հարց է տալիս. «Պե՞տք է արդյոք իմ ազգին այս պատերազմը և պե՞տք է արդյոք մենք կռվենք հանուն օտարների շահերի: Ոչ, պետք չէ: Պե՞տք է արդյոք իմ ժողովուրդը զոհվի հանուն ինչ-որ «թուրքի» քաղաքականության: Ոչ, պետք չէ... Իսկ եթե մենք պետք է մեռնենք, ապա թող մեռնենք մեր հողերի և լեզգին ժողովրդի ազատագրման համար»:

Իսկ մեկ այլ լեզգին օգտատեր գրում է. «Լեզգիններ, ձեզ պետք չէ Արցախը, մենք մեր հողն ու մեր դրոշն ունենք, մի օգնեք ազերներին Արցախում, մեզ Լեզգիստան է պետք, Արցախը մերը չէ»: Մեկ այլ օգտատեր էլ կոչ էր անում լեզգիններին հնարավորինս խուսափել զորահավաքներին մասնակցելուց: Ի դեպ, նույն օգտատերերն իրենց էջերում հրապարակում են Հայաստանի, Արցախի ու լեզգինական դրոշներով նկարներ՝ ի նշան համերաշխության հայերի հետ: Որպես կանոն, հակաադրբեջանական քարոզչություն իրականացնող լեզգիններն իրենց ֆեյսբուքյան էջերում թաքցնում են իրենց իրական անունները, տվյալները, լուսանկարները՝ վախենալով ադրբեջանցիների կողմից հաշվեհարդարից: Նշված օգտատերերը նաև լեզգինական «Սադվալ» ազգայնական շարժման ներկայացուցիչներ են: «Սադվալը» Ադրբեջանում համարում են անջատողական կազմակերպություն և գտնում են, որ այն հովանավորվում է Ռուսաստանի և Հայաստանի հատուկ ծառայությունների կողից:

Ընդհանուր առմամբ, Ադրբեջանում լեզգինների թիվը մոտ 800 հազար է՝ Ադրբեջանի բնակչության մոտ 9%-ը: Եվ սա միակ ազգային փոքրամասնությունը չէ, որի ներկայացուցիչները երազում են իրենց պատմական հողերը ազերի զավթիչների ձեռքից ազատագրելու, Ադրբեջանը մասնատելու և իրենց պետությունը ստեղծելու մասին:

Կարեն Վարդանյան