Մերօրյա «Ռոբին Հուդը»…

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում քաղաքական պոպուլիզմին. վա՞տ, դե իհարկե, ինչպե՞ս կարելի է սիրել մի բան, որից կեղծիքի, ստի ու ցինիզմի հոտ է փչում: Սա մի բան է, որը, ցավոք, միշտ էլ բնութագրական է եղել հայաստանյան քաղաքական դաշտին, ու շատերն են փորձել պոպուլիստական հայտարարություններով ժողովրդի շրջանում ձևավորել համապատասխան վարկանիշ, դառնալ հնարավորինս պոպուլյար՝ հույս ունենալով արժանանալու ծափահարությունների: Պարզվում է՝ ոմանց այս արատավոր ձգտումը չի մարում անգամ այս խառն օրերին, երբ հայերս գոյապայքարի մեջ ենք մտել թշնամու հետ ու մեր քաջերի արյան գնով ապացուցում ենք աշխարհին, որ մեզ հետ պետք է հաշվի նստել:

Այս անգամ, պարզվում է, մեղմ ասած՝ ոչ միանշանակ հայտարարությամբ է հանդես եկել ՀՀԿ-ական Վարդան Այվազյանը, ով հայտարարել է, որ բոլոր գանձագողերը պետք է պատասխան տան օրենքի առաջ, պետք է դատվեն, եթե անգամ ինքն էլ է այդպիսին, ապա իրենից սկսած: Իր պաթետիկ խոսքում նա համոզմունք է հայտնել, թե բոլոր միջոցները պետք է ուղղել բանակին, օպտիմալացնել պետական ծախսերը, կրճատել ավելորդությունները և այլն:

Հուզիչ էր, այնպես չէ՞. ինչպիսի՜ անձնուրացություն, ինչպիսի՜ հայրենասիրություն, երբևիցե կմտածեի՞ք, որ Վարդան Այվազյանի մարմնում, այսքան փխրուն սիրտ է բաբախում… Հիմա ինչպե՞ս պետք է հասկանալ սույն պաշտոնյայի պաթոսը, ո՞վ կարող է ասել:

Պարզապես, մեկ հարց ենք ցանկանում ուղղել Այվազյանին. միայն նոր հասկացա՞ք՝ ինչ է պետք անել՝ ունենալու համար հզոր երկիր, նոր հասկացա՞ք, որ կաշառակեր ու գանձագող չինովնիկը ոչ պակաս թշնամի է Հայաստանին, քան՝ Ալիևը… Հետաքրքիր է՝ եթե Այվազյանը մի պահ երևակայեր, որ իր խոսքերից հետո ասենք երկրում իրապես ընթանալու էին ներքին մաքրման աշխատանքներ, իսկ շատ չինովնիկներ էլ, որոնք հանրահայտ գանձագողեր են, ենթարկվելու էին իրական պատասխանատվության՝ վերևից ներքև, կհամարձակվե՞ր, արդյոք, հանդես գալ միայն Ռոբին Հուդին վայել կոչերով, թե՞ կնախընտրեր պահպանել լռություն ու զերծ մնար ավելորդ խժդժություններից: Իսկ եթե,այնուամենայնիվ, Այվազյանը սեփական մղումներում անկեղծ է, այդ դեպքում մի շատ բնական հարց է առաջանում. արդյոք պարտադի՞ր էր, որ կանգնեինք նման մարտահրավերի առաջ, որպեսզի չինովնիկները հասկանային, որ անվերջ թալանելով, կասկածելի ծագման փողերով դղյակներ հիմնելով, «թվանոց» մեքենաներ քշելով ու չգիտես էլ ինչեր անելով, երկիր չես կայացնի, չես հզորանա ոչ մի կերպ, իսկ երբ դժբախտությունն ու մարտահրավերը չոքեն դռանդ, չես կարողանալու արժանի հակահարված հասցնել:

Բայց դե չինովնիկներին դժբախտությունն ի՞նչ, հասարակ ժողովրդի «ջանը՝ սաղ», կգնան, սեփական արյամբ կպաշտպանեն հայրենիքն ու կապացուցեն, որ երկրի իրական տերերը, արդարև, իրենք են, բայց ոչ երբեք նրանք, ովքեր սիրում են ըմբոշխնել խաղաղ կյանքի տված բարիքները, վայելել անաշխատ փողերի անզուգական հաճույքը…

 Դավիթ Բաբանով