Խմբագրական. Շարքային ընդդիմադիրը

Սերժ Սարգսյան-Լևոն Տեր-Պետրոսյան հանդիպման դրական ազդեցությունն իսկապես որ ակնհայտ է: Սա շատ կարևոր ազդակ էր թե՛ մեզ, թե՛ միջազգային հանրության, և թե՛ թշնամիների համար: Մանավանդ վերջիններս ամենաշատը վախենում են հայերի միասնականությունից, իսկ այդ միասնականությունն ապահովվում է նաև նման նախաձեռնություններով: Պետք է ասեմ, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն այսօր իր տեղում է, իր տեղում ասելով նկատի ունեմ՝ ՀՀ հիմնադիր նախագահի տեղում: Անկախ գաղափարական տարաձայնություններից՝ անհրաժեշտության դեպքում դրսևորել կառուցողական ու պետականամետ մոտեցում. սա այն է, ինչը անհրաժեշտ է մեր ընդդիմությանը և շատ կարևոր էր, որ առաջին նախագահն ինքը օրինակ հանդիսացավ շատերի համար:

Բայց այս ամենն ավելի ազդեցիկ և ներգործուն կլիներ, եթե միասնականությունը լիներ ամբողջական, եթե նույնիսկ այս օրերին պառակտիչ փորձեր չանեին լուսանցքում մնացած որոշ գործիչներ և իրենց քաղաքական ուժ համարողներ, ինչպես նաև, եթե իրար հետ հանդիպեին ոչ թե երկու, այլ երեք նախագահները: Իսկ Ռոբերտ Քոչարյանը չկա...

Ավելի շուտ նա կա, նա իր տեղում է, բայց այդ տեղը Հայաստանի երկրորդ նախագահի տեղը չէ, այդ տեղը միլիարդավոր դոլարներ դիզած և հիմա էլ հեռվից երբեմն «ընդդիմադիր» խաղացող և ինչպես ժամանակին ՀՀԿ-ականներից մեկն էր բնորոշել՝ «անցյալում մնացած քաղաքական գործչի» տեղն է: Իսկ այդ տեղում գտնվողից անիմաստ է ակնկալել պետականամետ մոտեցում, որովհետև նման մոտեցում ունենալու համար նախևառաջ սեփական երկիրը պարզապես սիրել է պետք:

Ի դեպ, մի առիթով Ռոբերտ Քոչարյանը Լևոն Տեր-Պետրոսյանին անվանել էր «շարքային ընդդիմադիր»: Գուցեև այդ ժամանակ այդպես էր, սակայն հիմա Տեր-Պետրոսյանը «շարքային ընդդիմադիրից» նորից վերածվեց առաջին նախագահի, իսկ Ռոբերտ Քոչարյանը այդպես էլ մնաց «շարքային ընդդիմադիր»:

Կարեն Վարդանյան