Ու՞ր է Ռուսաստանի արժանապատվությունը

Գերտերությունների արտաքին քաղաքականության, ավելի շուտ՝ քաղաքական խաղերի մեջ անհույս կերպով բարոյականություն փնտրողներին ևս մեկ անգամ պիտի հիասթափեցնեմ՝ ասելով, որ իզուր ժամանակ են վատնում, չեն կարող երբեք գտնել մի բան, որը գոյություն չունի: Շահամոլությունից և հանուն այդ շահի ցանկացած բարոյական արժեք ոտնակոխ անելու պատրաստակամություն այն կողմ որևէ այլ բան փնտրելը գերտերությունների քաղաքական խաղերի մեջ պարզապես անիրատեսական է: Օրինակ՝ դեռ մինչև վերջերս մեր հայրենակիցներից շատերը ոգևորվում էին Ռուսաստանի ղեկավարի, խոշոր, մանր տրամաչափի տարբեր պաշտոնյաների, վերլուծաբանների՝ Թուրքիային ու Թուրքիայի վարչակազմին փնովող ելույթներից՝ ասելով, թե ինչ լավ է, որ մեր «դաշնակիցը» թշնամացել է Թուրքիայի հետ, ատելություն է շնչում Թուրքիայի հանդեպ, ինչը կարող է հանգեցնել նույնիսկ բախման, և մենք էլ դրանից օգուտ կքաղենք...

Կրկին դյուրահավատության զոհը դարձանք ու կրկին ստացանք մեզ հասանելիք սառը ցնցուղը: Բայց կսթափվե՞նք գոնե այս անգամ, կհասկանա՞նք գոնե այս անգամ, որ ակնկալել, թե Ռուսաստանը կթշնամանա Թուրքիայի հետ՝ պարզապես մանկամտություն է: Թուրքիան Ռուսաստանի ընկերն է: Այո, հենց այդպես՝ ընկերը: Դա ես չեմ ասում, դա ինքը՝ Վլադիմիր Վլադիմիրովիչն է ասում, երեկ է հայտարարել, դեռ թուրք ժողովրդին էլ իրենց բարեկամն է համարել: Լավն էր, չէ՞, սառը ցնցուղը: Ես կասեի՝ ջրի մեջ նույնիսկ սառույցի կտորներ էլ էին գցված, որ ավելի սառը լինի:

Իսկ գերտերություններով հիացողներին հիշեցնեմ, թե դեռ ոչ հեռավոր անցյալում ինչպես էին Ռուսաստանի վերոհիշյալ ղեկավարները, քաղաքական գործիչները, պաշտոնյաներն ու վերլուծաբանները խոսում իրենց վիրավորված արժանապատվության մասին՝ կապված Թուրքիայի կողմից խոցված ռուսական ինքնաթիռի հետ: Նրանք ասում էին, որ մինչև Թուրքիան պաշտոնապես ներողություն չխնդրի, ոչ մի հարաբերություն չի կարգավորվի, չէ՞ որ իրենք արժանապատվություն ունեն:

Խնդրե՞ց ներողություն Թուրքիան. իհարկե, ոչ: Իսկ ո՞ւր է հիմա Ռուսաստանի արժանապատվությունը:

Կարեն Վարդանյան