«Նռնակ» ներկայացման 1-ին մասը

Ինչ-ինչ, բայց մշակութային կյանքը Հայաստանում երբեք անկում ապրել չի կարող, մանավանդ՝ թատրոնը:

Մենք թատրոն սիրող ժողովուրդ ենք, ուստի պատահական չէ, որ թատրոնը մեր երկրում ոչ միայն բեմերում է, այլև ամենուր: Լինում են նաև բաց բեմադրություններ՝ ավելի մեծ լսարանի համար նախատեսված:

Օրինակ, երեկվա «Նռնակ» կոչվոծ ներկայացման առաջին մասը մեր թատերական արվեստի մեջ, կարելի է ասել, նոր խոսք էր, չնայած նախկինում նման փորձեր արդեն եղել էին: Օրինակ, բոլորս հիշում ենք «Ինչպես 20 սանտիմետր հեռավորությունից մարդու վրա կրակել 2 անգամ, որոնցից մեկն էլ վրիպի» 2 տարի առաջվա միստիկ ժանրի ներկայացումը, որտեղ սլավոնական արտաքինով հերոսները կախարդանքով վերածվում են ընդգծված ասիական արտաքինով կաֆելագործների, իսկ հանգուցալուծումը գտնում ենք բուժման նպատակով ստացված գումարների մեջ:

«Նռնակ» ներկայացման 1-ին մասն էլ շատ յուրահատուկ էր՝ նետեցին նռնակը Քոչարյանի տան վրա, իսկ Քոչարյանը երկրում չէր, նռնակն էլ իսկական չէր: Թե ով և ինչի համար, կամ թե ինչ օգուտ կտա դա Քոչարյանին՝ այդ մասին էլ կիմանանք առաջիկայում, քանի որ սպասվում են ներկայացման հաջորդ մասերը: Եվ հենց այստեղ է դետեկտիվ-միստիկ ժանրի յուրահատկությունը, որ հանդիսատեսին կարողանում են հետաքրքրել, սպասել տալ, մտածելու տեղիք տալ: Սկիզբը ամեն դեպքում խոստումնալից է, մանավանդ եթե անմիջական կապ ունի լուսանցքում հայտնված «դերասանի» հետ, որը միգուցե նպատակ ունի լուսանցքից ներս գալու և իր «դերասանական» կարիերան վերսկսելու: Սպասենք տեսնենք:

Կարեն Վարդանյան