Թե ինչպես շարքային բլոգեր Ռոգոզինը մարսեց իր արած վիրավորանքը

Մի քանի օր առաջ էր, որ Ռուսաստանի փոխվարչապետ Դմիտրի Ռոգոզինն իջնելով շարքային բլոգերի մակարդակից էլ ավելի ցածր մակարդակի՝ «փսլինքներ» էր անվանել բոլոր այն հայերին, ովքեր խոսել էին Ռուսաստանի՝ Ադրբեջանին զենքի վաճառքի դեմ: Իհարկե, իշխող Հանրապետական կուսակցությունը և որոշ առանձին գործիչներ «անընդունելի» են որակել Ռոգոզինի խոսքերը, սակայն դա ընդամենը կուսակցության մակարդակով է ասվել և հայտնի չէ՝ ընդհանրապես տեղ հասե՞լ է Ռոգոզինին ու ՌԴ մյուս ղեկավարներին, թե՞ ոչ: Այսինքն՝ ես ակնկալում էի, որ մերոնք ավելի բարձր մակարդակով առնվազն կսաստեին շարքային անկիրթ բլոգերից էլ ցածր խելք ու մակարդակ ունեցող այդ անձնավորությանը, որը տարօրինակ կերպով զբաղեցնում է գերտերության փոխվարչապետի աթոռը: Ի դեպ, դա էլ արդեն գերտերության մասին որոշ բան ասում է...

Բայց անցավ քանի օր, և դա չեղավ, մենք նորից կուլ տվեցինք վիրավորանքը, նորից իջեցրինք մեր դիրքերը, վիրավորանքն էլ անցավ ու գնաց, մարսվեց: Շարքային բլոգեր Ռոգոզինն ու նրա շրջապատն էլ ամենայն հավանականությամբ ֆիքսեցին, որ նորմալ է, հայերին կարելի է «փսլինք» անվանել, միևնույն է՝ ղեկավարությունից իրենց սաստող չի լինի:

Ահա այսպես էլ «դաշնակցում» ենք, «ընկերություն» ու «գործընկերություն» ենք անում, հետո էլ զարմանում ենք, թե ինչո՞ւ մեր ոչ բարով գործընկերները մեզ չեն նայում որպես հավասարի, այլ ստորադասում են: Չէ՞ որ ամեն ինչ նման մանրուքներից է սկսվում, իսկ նման ձևով ում հետ էլ «գործընկերություն» անենք՝ նույն արդյունքն է լինելու, նույն վերաբերմունքին կարժանանանք:

Իհարկե, օբյեկտիվության համար պետք է նշեմ՝ Սերժ Սարգսյանի վերջին երկու կոշտ հայտարարությունները կարող են հիմք հանդիսանալ ինչ-որ ձևով շփման ֆորմատը փոխելու, գործընկերության մեջ մեր դիրքերը բարձրացնելու: Հուսով եմ՝ մի բան կստացվի, եթե իհարկե շարունակվի նույն ոգով...

Կարեն Վարդանյան