Չեմ հավատում «մեսիաների» տեսությանն ու այդ կարգավիճակում չեմ պատկերացնում այսօրվա վարչապետին

Որևէ բանական մարդ չի կարող չողջունել գազի և հոսանքի գնի նվազման փաստը։ Դրա շնորհիվ մի փոքր կբացվեն բոլորիս, նաև՝ բիզնես որոշ ճյուղերի «օդերը»: Ինձ տխրեցնում է այն փաստը, որ ձմեռը հանելու ենք գործող բարձր սակագներով։ Իսկ ավելի շատ մտահոգված եմ այն հեռանկարով, որ այս էժանացումը ժամանակավոր է ու կրկին թանկացում կարող է լինել, ասենք, հաջորդ տարվա ամռան վերջին կամ աշնանը։

Եթե կարմիր գծերի կամ տեսախցիկների պատճառով վարորդները շարունակելու են թալանվել, ապա ինձ առանձնապես չի սփոփում այն փաստը, որ այդ փողերը գնում են ոչ թե նախագահի եղբոր և ընկերոջ գրպանը, այլ՝ բյուջե։ Մանավանդ, բյուջեն Հայաստանում մսխվում է, ու եթե հավատանք Վերահսկիչ պալատի նախագահի տարիներ առաջ արած հայտարարությանն, ապա պետական միջոցների առնվազն մեկ երրորդը գնում է պաշտոնյաների գրպանը։ Քանի դեռ կոռուպցիայի դեմ իրական պայքար չկա, ֆինանսական հոսքերի այս վերաբաշխումը որևէ աղերս չունի սոցիալական արդարության գաղափարի հետ:

Այդպիսի բան կլիներ, եթե բացահայտվեին ու բացառվեին այն հանցավոր սխեմաները, որոնց շնորհիվ մի քանիսը հարստացել են մեզ թալանելու հաշվին։ Եթե դա տեղի չի ունենում, կարմիր գծերի այս պատմությունը կարող է նույնիսկ խիստ բացասական հետևանքներ ունենալ, որովհետև նույնիսկ թվացյալ արդարություն չի կարելի հաստատել բիզնես խլելու ճանապարհով։ Հերթական նախադեպը կարող է էապես հարվածել՝ առանց այն էլ խախուլ ներդրումային միջավայրին։ Պետությունը ղեկավարվում է «գյադեք էս կողմ, գյադեք էն կողմ» «քաջնազարական» սկզբունքով, որի հետևանքները նման են լինելու հայտնի հեքիաթի վերջաբանին։

Հեռու եմ այն մտքից, որ կոռումպացված համակարգը կարող է մեկ օրում հումանիստ դառնալ և մտածել ժողովրդի վիճակի կամ սոցիալական արդարության մասին։ Չեմ հավատում նաև «միսիաների» տեսությանն ու առավել ևս այդ կարգավիճակում չեմ պատկերացնում այսօրվա վարչապետին։ Վերջին օրերի քայլերն արվում են նախընտրական տրամաբանությամբ։ Իհարկե, գուցե դա ավելի դրական է, քան ընտրողներին կաշառելը։ Մյուս կողմից, իրականացվող քայլերը չունեն ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների բնույթ և մեծ է հավանականությունը, որ հետընտրական փուլում ամեն բան կարող է վերադառնալ ի շրջանս յուր։ Նորմալ իշխանությունները հասարակության կարիքների մասին մտածում են իրենց գործունեության հինգ կամ տաս տարիների ընթացքում՝ ձերբազատված լինելով «նախընտրական հումանիզմի» բարդույթից։ Գնդակը հասարակության դաշտում է և հանրային ընտրության ու արձագանքների տիրույթում։

Սարգիս Հակոբյան