Օհանյանի ճակատագիրն այլևս որոշված է...

Որևէ մեկը չի կարող հերքել այն ճշմարտությունը, որ հայաստանյան քաղաքական դաշտը մշտապես աչքի է ընկել մի յուրահատուկ առանձնահատկությամբ. այն միշտ էլ չափից դուրս կանխատեսելի է եղել:

Ինչպես հայտնի է, արդեն բավական ժամանակ է, ինչ՝ թե՛ հասարակության, թե՛ հայրենի ԶԼՄ-ների ուշադրության կենտրոնում է գտնվում այն կարևորագույն հարցը, թե ինչպիսի տեսք է ունենալու հայաստանյան ընդդիմադիր քաղաքական դաշտը՝ խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ, ու գլխավոր հարցը, որ այս առումով ներկայում ծառացել է հայրենի իշխանավորների առջև, այն է, թե ինչպե՞ս, հատկապես ի՞նչ եղանակով է պետք այնպես անել, որ առաջիկա ընտրությունների ընթացքն ու ելքը զերծ լինեն անկանխատեսելիությունից, ու ամեն բան ընթանա ըստ նախօրոք մշակած սցենարի. գերխնդիրը կառավարելի ընդդիմություն ստեղծելն ու այն կենսունակ դարձնելն է: Իսկ թե հատկապես ինչպես դա անել, իշխանությունների մտահղացումներն, ինչպես կյանքը ցույց տվեց, այնքան էլ շատ չէին. հիմնական գործիքակազմը բավական ծեծված ու չափից դուրս հանրահայտ էր. ընդդիմադիր դարձնել մարդկանց, ովքեր ոչ մի կերպ չեն կարող իրենցից որևիցե վտանգ ներկայացնել:

Սեյրան Օհանյանին ընդդիմադիր դարձնելու՝ իշխանությունների բոլոր ջանքերը, դատելով ամենայնից, ձախողվել է, ու չնայած այն ահռելի ջանքերին, որ հատկապես վերջին շրջանում իշխանությունները գործադրում էին՝ ՀՀ-ում ամենաիշխանամետ դեմքերից մեկին ընդդիմադիրի շինծու կերպարում տեղավորելու, ժողովրդին մատուցելու համար, լիարժեքորեն ձախողված պետք է համարել: Ինչպես կյանքն ապացուցեց, ոչ ոք խոտակեր չէր, որպեսզի անկեղծորեն հավատար, թե իբր մեկ գիշերվա մեջ Օհանյանը, բացառապես հայրենասիրությունից դրդված, կարող էր հակադրվել Սերժ Սարգսյանին ու վերածվել այնպիսի թունդ ընդդիմադիրի, որպիսին երբևիցե չի եղել հայոց աշխարհում. բոլորին էլ պարզ էր, որ Դալլաքյան-Օհանյան քաղաքական դուետը երգելու էր ճիշտ այն երգը, որը պատվիրելու էին իշխանությունները: Ու հիմա բանից պարզվում է՝ ճարահատյալ՝ իշխանությունները որոշել են Սեյրան Օհանյանին դարձնել երդվյալ ՀՀԿ-ական՝ նրան ներառելով ՀՀԿ ցուցակում՝ երաշխավորելով նրա՝ ժամանակից շուտ թոշակի չգնալը. Օհանյանը պատգամավոր կդառնա:

Բայց այս ամենի հետ կապված մի շատ հետաքրքիր հարց է առաջանում՝ ի՞նչ է իրենից ներկայացնում Հայաստանի խորհրդարանը, մի՞թե, այնուամենայնիվ, այս կարևորագույն պետական կառույցի դերն ու նշանակությունը մեզանում այն աստիճան է նսեմացված, որ այն դիտարկվում է բացառապես սրան-նրան անգործ չթողնելու, լավություն անելու, «խաթրն առնելու» գործիք...

Հետո էլ ոմանք ասում են, թե խորհրդարանական ընտրություններից հետո երկրում միանգամայն այլ իրավիճակ է ստեղծվելու, Հայաստանը որակական աճ է արձանագրելու, քաղաքական համակարգն ու պետական ինստիտուտները կայանալու են, իսկ քաղաքականությամբ զբաղվելն էլ կլոունությունից դառնալու է նորմալ մարդկային զբաղմունք. փաստորեն՝ չափազանցնում էին, ու այն էլ՝ որքան...

Անքննարկելի է՝ խորհրդարան պետք է մտնեն միայն նրանք, ովքեր հստակ նպատակներ, լավ մշակված ծրագրեր ու պլանավորված անելիքներ ունեն այնտեղ, նրանք, որոնց համար խորհրդարանը ոչ թե որպես թոշակառուների հավաքատեղի է ընկալվում, այլ՝ ակտիվ ու կառուցողական գործունեությամբ զբաղվելու անզուգական մի վայր, ուր կայացրած ամեն մի որոշում միտված է լինելու շարքային քաղաքացիների կյանքի որակի բարձրացմանն ու Հայաստանում օրենքի իշխանության հաստատմանը. ցավոք, այս իմաստով ներկայիս իրավիճակը հեռու է ցանկալի համարվելուց:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ