Բալասանյաններն՝ ընդմիշտ...

Ինչպես հայտնի է, ներկայիս Ընտրական օրենսգիրքը, որը, պետք է խոստովանել, բավական յուրատեսակ երանգներով է աչքի ընկնում, ի թիվս համամասնական ընտրակարգի, նախատեսում է նաև ռեյտինգային քվեարկություն, որը, հաշվի առնելով հայաստանյան ռեալներն, արդեն իսկ առաջացրել է մի շարք դժգոհություններ. միանգամայն հիմնավոր կարծիքներ ու մտահոգություններ են հնչում առ այն, որ ընտրակարգի սույն կերպը բավական հաջողությամբ կարող է օգտագործվել իշխանությունների կողմից՝ ցանկալի մարդկանց առաջ բրդելու, միանգամայն արհեստական ճանապարհով նրանց ապագա խորհրդարանի մասինկը դարձնելու:

Պարզվում է՝ Սամվել Բալասանյանի զավակներից Խաչատուրը պատրաստվում է սեփական թեկնածությունն առաջադրել ապագա ընտրություններում ու պայքար մղել հանուն ԱԺ-ում օրինաստեղծ գործունեությամբ զբաղվելու սեփական իրավունքի: Ինչո՞ւ նա, որովհետև Բալասանյանների ընտանիքում գցել-բռնել են, որ սույն պատասխանատու առաքելությունը սեփական ուսերին կարող է առնել միայն Գյումրիի քաղաքապետի՝ լավ կրթություն ստացած ու մտավոր բավարար պոտենցյալ ունեցող կրտսեր զավակն, ում, իմիջիայլոց, պատրաստվում էին գործուղել Չինաստան՝ Գուանչժոում զբաղեցնելու տնտեսական հարցերով գլխավոր հյուպատոսի պաշտոնը. Խաչատուրը, սակայն, նախընտրել է օրենսդրական աշխատանքը:

Այն, որ վաղ թե ուշ Հայաստանում տեղի է ունենալու քաղաքական լիարժեք սերնդափոխություն, աներկբա է. ժամանակը հոսում է՝ չխնայելով ոչինչ ու ոչ մեկի: Հետևաբար՝ անխուսափելի պրոցեսն այս հարկավոր է այնպես ուղորդել, այնպես համակարգել, որ այն չվերածվի հերթական համազգային «խաթայի», որի արդյունքում թալանչի պապաներին չգան փոխարինելու նույնքան թալանչի զավակները: Այս իմաստով, բնականաբար, մեծապես կարևորվում են անհատական որակները, երբ առաջին պլան է մղվում ոչ թե անհատի ունեցած անձնական կապերն ու արյունակցական առնչություններն, այլ՝ կրթությունը, անցած ուղին, մաքրությունը. Խաչատուրին պատգամավոր դարձնելու Բալասանյանների որոշման պատճառը պետք է փնտրել հենց այստեղ, քանի որ Հանրապետականում այլևս բոլորն են տեղյակ այն մասին, որ իշխանությունները փորձելու են 2017թ.-ին ձևավորվելիք խորհրդարանին հաղորդել հասարակությանն ընկալելի երանգներ, ինչը նշանակում է, որ նախկին ավանդույթներն ինչ-որ իմաստով այլևս հնացել են, ու նոր մոտեցումների կարիք է զգացվում. Խաչատուրն, այս իմաստով, ամենահամապատասխանն է:

Ամենևին էլ չկամենալով որևէ մեկի «հաշվին քշա ասել»՝ պետք է նշենք, սակայն, որ սերնդափոխության այն մոդելը կամ բանաձևը, որ ամեն կերպ փորձ է կատարվում կիրառել՝ հայաստանյան քաղաքական էլիտաներին «թարմ արյուն» ներարկելու կամ իբր սերնդափոխություն իրականացնելու, միանգամայն դատապարտելի է. հայ իրականության մեջ քիչ չեն դեպքերն, երբ նույն այդ ուսյալ «պապայի բալանները» դարձել են ընդամենը գործիք այլոց ձեռքերում՝ սեփական պլաններն առաջ տանելու, պետությունը մասնավոր շահին ծառայեցնելու:

Որպեսզի հնարավոր լինի խոսել իրական սերնդափոխությունից, հարկավոր է որպեսզի նոր սերնդի ներկայացուցիչները ծագեն ոչ թե էլիտաներից, ոչ թե վերևներից սնվեն՝ կամա-ակամա ծառայելով նույն մայդ էլիտարների շահերին, այլ հանդիսանան հասարակ ժողովրդի մի մասնիկը: Այնպես որ՝ առանձին չինովնիկների ջանքերը՝ հմտորեն քողարկելու իրական նպատակները, պետք է ձախողված համարել: Ժողովրդին հեշտ չէ խաբել ու սերնդափոխության անվան տակ Հայաստանում հաստատել դինաստիական ավանդութներ. միջնադարն անցյալում է մնացել...

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ