Սիրառատ նախարարը…

Ասում են' յուրաքանչյուր ժողովրդի մշակույթ գեղարվեստական արտացոլանքն է նրա հոգեկերտվածքի ու ունեցած առանձնահատկությունների, որ իրենց նյութական, շոշափելի դրսևորումն են ստանում ֆիզիկական աշխարհում: Հայ ժողովուրդն, անկասկած, պատկանում է այն ազգերի թվին, որոնք ոչ միայն աշխարհին տվել են բացառիկ մշակութային արժեքներ, այլև շատ առումներով հանդիսացել քաղաքակրթության ակունք` հռչակվելով որպես մարդկության մշակութային գանձարանում անգնահատելի լումա ներդրած բացառիկ ազգ:

Ցավոք, վերջին տասնամյակներին, երբ երկիրը ստիպված էր բախվել լրջագույն մարտահրավերների ու հաղթահարել բազմազան խոչընդոտներ, մշակույթը, որին մեր հասարակությունում մշտապես կարևորագույն տեղ է հատկացվել, մի տեսակ երկրորդ պլան մղվեց, դասվեց ոչ այնքան կարևորների շարքին: Անխոս, մշակույթի ոլորտում Հայաստանի ունեցած այս հետընթացը նախևառաջ պայմանավորված էր այն` գրեթե գոյություն չունեցող պետական մոտեցմամբ, որ տարիներ ի վեր բնորոշ է եղել Հայաստանին. արվում էր ամեն ինչ մշակույթի ոլորտում գլոբալիզացիոն պրոցեսներից հետ չմնալու, աշխարհին ձուլվելու համար` առանց կարևորելու այն ազգային դիմագիծը, որ դարեր ի վեր բնորոշ է եղել մեր ազգային մշակույթին: Ու թեպետ Հայաստանի Հանրապետությունը 8 մշակույթի նախարար է ունեցել` չհաշված ներկա նախարարին, սակայն քիչ են այն խնդիրները, որոնք հնարավոր է եղել այս բավական տևական ժամանակահատվածում հաղթահարել, հիմնավորապես լուծել:

Արմեն Ամիրյանի նախարար նշանակվելը, պետք է խոստովանել, բավական ինտրիգային ստացվեց. ոչ մի նախարարի նշանակում մեդիա դաշտն այնպես «չպայթեցրեց», ինպես դա արեց Ամիրյանի նշանակումը: Իսկ պատճառն, ինչպես հասկանալի է, նախարարի անկեղծ արձագանքն էր յուր կյանքում տեղի ունեցած կարևորագույն այս իրադարձությանը. սեպտեմբերի 29-ին` իր նշանակումից օրեր անց, Արմեն Ամիրյանը, գործադիրի նիստի մեկնարկից առաջ լրագրողների հետ զրույցում պատասխանելով հարցին, թե որն է եղել իր առաջին քայլն, երբ իմացել է, որ նշանակվել է նախարար, պատասխանել էր. «Գնեցի մի փունջ վարդեր և եկա տուն: Զանգը տվեցի, կինս բացեց, գրկախառնվեցի և ականջին շշնջացի՝ սիրելի՛ս, ես իմ ժամանակի մեծ մասը հատկացնելու եմ ուրիշին: Երբ որ զգացի թրթիռն իմ գրկում, ասացի՝ հանգստացիր, ես այդ ժամանակը նվիրելու եմ հայրենի մշակույթին և այն ծառայությանը, որին կոչված եմ»:

Իհարկե, այն,որ ցանկացած մեկի համար նախարար նշանակվելը կյանքում մեծ հաջողություն է դիտարկվում, «մուրազի» կատարում,անկասկած է. բոլորս էլ մարդ ենք` միս ու արյուն, ու ցնծության զգացողությունը որևէ մեկին օտար չէ: Պարզապես այստեղ խնդիրը մեկ այլ հարցում է. պաշտոնը վայելքի միջո՞ց է, սեփական նպատակներին հասնելու անխափան գործի՞ք, թե՞ ծանր բեռ ու պատասխանատվություն, որի տակ ոչ բոլորը կարող են մտնել: Չէ՞ որ` մի առիթով խոսելով իր` մշակույթի նախարար դառնալու հավանականության մասին, Ամիրյանն ինքն էր սեփական բերանով խոստովանել. «Ինձնից ինչ նախարար»:

Թե ինչ փոխվեց այս ընթացքում ու ինչպես պատահեց, որ նախարարի պաշտոնը Ամիրյանի «հագով» դարձավ, այդպես էլ մինչև վերջ անհասկանալի է, բայց դատելով մամուլ սպրդած այն լուրերից, համաձայն որոնց` նախարար Ամիրյանը մոտ ապագայում հնարավոր է դառնա ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի` աճուրդի հանված «Mercedes» մակնիշի զրահապատ ծառայողական մեքենայի սեփականատերը, կարելի է կռահել, որ դրա պատճառը համապատասխան պաշտոնի ընձեռած այն ֆանտաստիկ հնարավորություններն են, որոնք ընձեռվում են բացառապես նրանց, ովքեր կարողանում են իրենցով անել նախարարական աթոռը. Ամիրյանը, որին շարքային քաղաքացին հիմնականում ծանոթ է հեռուստաեթերներից, այլևս ձեռք է բերել հնարավորություն` օգտվելու կյանքի այնպիսի բարիքներից, որոնք մինչ այդ անհասանելի էին իր համար:

Ինքնե՛րդ մտածեք` մասնագիտությամբ ռեժիսոր Ամիրյանն ուր, Տեր-Պետրոսյանի «Mercedes»-ը ուր… Ինչ վերաբերում է պատասխանատվությանն ու ծանր բեռին` մի փոքրիկ խորհուրդ`' մի՛ հավատացեք ամեն ասածին. կյանքը լոկ վայելք է, և ուրեմն` հետևեք Ամիրյանի օրինակին` սիրե՛ք ու եղե՛ք սիրված…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ