Ի՞նչ էր, այնուամենայնիվ, ակնարկում Գևորգյանը...

Ինչպես հայտնի է, ՀՀ Ազգային ժողովի հիմնական գործառույթը օրենսդիր գործունեությունն է: Ստացվել է այնպես, սակայն, որ հայրենի որոշ պատգամավորներ, ինչպես՝ օրինակ Նահապետ Գևորգյանը, խորհրդարանական գործունեության սեփական չափորոշիչներն ու չափանիշներն են հասցրել մշակել, որոնք, պետք է խոստովանել, բավականին հետաքրքրաշարժ են ու հարցեր առաջացնող:

Այսպես՝ խոսելով Ազգային ժողովում ծավալած գործունեության արդյունավետության մասին՝ Գևորգյանը հայտարարել է, թե իրենք իրենց ձևով են աշխատում՝ առանց ելույթների, առանց «ռեկլամների» ու ավելացրել, թե իր աշխատանքի գնահատականն իր ընտրողներն են տալիս. ամեն մարդ մի ձևով է աշխատում, իր տեսակն էլ ադպիսին է, և պակաս կարևոր չէ աշխատանքն ընտրողների հետ: Նշենք, որ պատգամավորն առաջիկայում առաջադրվելու է Արմավիրի մարզից ռեյտինգային ցուցակով:

Պատգամավորի խոսքերն, ինչպես ասացինք, բազում հարցականների տեղիք են տալիս՝ հարցեր, որոնք, սակայն, ըստ պարզ տրամաբանության, պետք է որ առհասարակ առաջ չգային և որոնց ծնունդը բացառապես պայմանավորված է Գևորգյանի՝ բավականին ինտրիգային պատասխանով: Փաստորեն՝ պետք է ենթադրել, որ օրենսդրական ակտիվ գործունեությամբ զբաղվող ցանկացած պատգամավոր, ով փորձում է սեփական ավանդը բերել հայրենի օրենսդիր մարմնի գործունեության մեջ՝ ասենք օրենքներ մշակելով, դրանք ԱԺ քննարկմանը ներկայացնելով կամ պարզապես ամբիոնից ելույթ ունենալով, իր այդ քայլերը ծրագրում ու հետևողականորեն իրականացնում է բացառապես «ռեկլամվելու» կամ սեփական եսը կերակրելո՞ւ նպատակով:

Ինչ խոսք՝ պակաս հետաքրքրական հարցեր առաջ չի բերում պատգամավորի արտահայտած այն միտքը նաև, թե իրականում էականն աշխատանքն է ընտրողների հետ: Տեսնես ի՞նչ է ենթադրում աշխատանքն ընտրողների հետ: Դա պատգամավորական գործունեության յուրատեսակ կե՞րպ է, նոր մեյդան եկած գործելաո՞ճ, թե՞ մի երևույթ, որի բուն էությունը կայանում է ընտրողների հետ լեզու գտնել կարողանալու մեջ. այս իմաստով, պետք է նկատել, իրոք որ, ամեն մարդու խելքի բանը չէ այն ընտրողի հետ կառուցողական հարաբերություններ կառուցելն, ով ասենք երբեք չի քաղել քո խորհրդարանական գործունեության քաղցր պտուղները:

Տեսնես այս պարագայում ի՞նչ կարող է նշանակել «կարևորն ընտրողների հետ աշխատելն է» արտահայտությունը: Մի՞թե սրա մեջ կարելի է տեսնել թաքնված ուղերձ առ այն, որ սեփական եսը խորհրդարանում հաստատելու միակ կերպը ոչ թե պատգամավորական գործառույթների լիարժեք կատարումն է, այլ ասենք ընտրությունների օրը, երբ գա ճակատագրական այդ ժամը, տակից մարդկանց փող բաժանելը. համենայնդեպս՝ եթե ոչ առաջին, ապա երկրորդ իմաստով այդ առեղծվածային մտքի իմաստը հենց կարող է դա լինել, չէ՞ որ, վերջիվերջո, Հայաստանում նախընտրական շրջան է, ու բոլորս էլ շատ լավ գիտենք, թե ոմանք «ընտրողի հետ աշխատանք»-ի տակ ինչ են հաճախ նկատի ունենում...

Թե ինչպես կդասավորվի Նահապետ Գևորգյանի քաղաքական ճակատագիրը և թե արդյոք նա այս անգամ էլ կանցնի խորհրդարան, ցույց կտա, թերևս, ընտրությունների ամփոփման օրն, երբ վերջնականապես հայտնի կլինեն հաղթողները, բայց որ արդյունավետ Ազգային ժողով ունենալու համար ոմանք ստիպված են լինելու վերանայել իրենց աշխատելաոճը, փաստ է. համընդհանուր տրամաբանության խնդիր ունենք, որը պետք է լուծել:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ