Տեռոր` Մանկավարժականում…

Նախընտրական այս թեժ շրջանում, երբ քաղաքական կուսակցություններն ամեն մեկն իր ձևով, յուրաքանչյուրն իրեն հարազատ մեթոդներով փորձում է շարքային ընտրողների ուշադրությունն իր կողմը գրավել, հաճախ կարող ես ականատես դառնալ ձայներ փախցնելու այնպիսի դրսևորումների, որ «մազերդ ակամա բիզ-բիզ է կանգնում». ոմանք իրենց առջև դրված նախընտրական խնդիրները լուծելու ճանապարհին ոչնչի առաջ կանգ չեն առնում:

Շատ է, թերևս, խոսվել Հայաստանի կրթության ոլորտի գերքաղաքականացված բնույթի մասին: Շատ անգամներ է գրվել այն մասին, որ ներկայիս բուհերը՝ երևանյան, թե մարզային, ավելի շուտ հիշեցնում են կուսակցական յուրատեսակ շտաբներ, քան կրթօջախի տպավորութուն թողնում: Այս դատապարտելի երևույթը հատկապես նշմարելի է դարձել նախընտրական այս շրջանում, ու պարզվում է՝ որոշ բուհերում բանը բանից իրոք անցել է:

Այսպես՝ մամուլում հստակ տեղեկություններ են հրապարակվել այն մասին, որ, մասնավորապես, Երևանի պետական մանկավարժական համալսարանում իսկական նախընտրական կրքեր են եռում. ռեկտոր Միրզախանյանը, «թևերը քշտած», անցել է գործի ու պարտադիր կարգով հավաքագրում է բուհի աշխատակիցների անձնագրերը. մարդկանցից պարտադրաբար, աշխատանքից զրկելու սպառնալիքով՝ անձը հաստատող փաստաղթերն են հավաքում ու պարտադրում աշխատել կոնկրետ կուսակցության օգտին:

Այն, որ Ռուբեն Միրզախանյանի կառավարման շրջանում Մանկավարժականը մեկ անգամ չէ, որ հայտնվել է մամուլի ուշադրության կենտրոնում, ու ամենևին էլ՝ ոչ լավ առիթներով, գաղտնիք չէ: Այս մարդը, պարզվում է՝ վաղուց իսկական պատուհասի է վերածվել ոչ միայն ուսանողության գլխին, այլև՝ բուհի աշխատակիցների, ու ամեն գնով, կանգ չառնելով ոչնչի առաջ՝ փորձում է ոմանց ինչ-որ բանում համոզել: Թե ինչու, երևիթե միայն ինքը կիմանա, բայց որ՝ գերնպատակը սեփական անձի անփոխարինելիության միֆը շեշտադրելն ու իրականության տեղ հրամցնելն է, ակնհայտ է դառնում առաջին իսկ հայացքից:

Բոլորն են, հավանաբար, հիշում Լևոն Մկրտչյանի շրջաբերականը՝ կրթօջախներում քաղաքական քարոզչություն չիրականացնելու մասին: Հիշեցնենք, որ դրանով ԿԳ նախարարությունն ուղղակի արգելում է քաղաքական քարոզչությամբ հանդես գալը՝ կրթօջախներում: Ճիշտ է՝ կարծես ավելի շատ շեշտվում էր դպրոցների ու մանկապարտեզների մասին, բայց դե պարզ է,որ որոշումը չէր կարող վերաբերվել բացառապես դպրոցներին ու մանկապարտեզներին. անտրամաբանական կլիներ:

Հիմա, հարց՝ Միրզախանյանին. ինչո՞ւ չի ենթարկվում օրենքի պահանջին՝ արջի ծառայություն մատուցելով այն քաղաքական ուժին, որի օգտին փորձում է աշխատել: Մի՞թե չի հասկանում, որ այդ ճանապարհով ոչ միայն իրական նպաստ չի բերում գործին, այլև հսկայական վնաս է հասցնում թե՛ իր, թե՛ տվյալ կուսակցության հեղինակությանը:
Փաստ է՝ քանի դեռ նմանօրինակ պախարակելի երևույթները մեզանում արմատախիլ չեն արվել, ու չենք դադարել ինքներս մեզ խաբել, Հայաստանւմ քիչ թե շատ նորմալ ընտրություններ անցկացնելու մասին բոլոր խոսակցությունները մնալու են ուտոպիայի մակարդակի: Եթե բուհն է իրեն թույլ տալիս նման քայլերի դիմել, էլ ո՞ւր մնացին «բիսետկաներն» ու բազմաբնակարանային շենքերը…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ