Մկրտչյանը խուսափո՞ւմ է պատասխանատվությունից

Երբ հայտնի դարձավ, որ մի շարք դպրոցներում տնօրենները բավական տևական ժամանակ զբաղված են եղել փաստացի քաղաքական գործունեությամբ, շատերին թվում էր, թե երևելի դեմքեր են ստիպված լինելու հրաժեշտ տալ իրենց յուղոտ պաշտոններին. մասշտաբները, որոնք բնորոշ էին այս գործին, ոչ մի այլ եզրահանգման տեղ՝ ուղղակի չէին թողնում: Սակայն անցավ որոշակի ժամանակ, ու պարզ դարձավ, որ արդարության հասնելու բոլոր տեսակի ակնկալիքներն ուղղակի սին էին, չհամապատասխանող հայաստանյան իրականությանը: Ավելին՝ ինչպես պարզվեց հետո, պատասխանատվություն կրողները՝ դիցուք՝ Կրթության և գիտության նախարարության բարձրաստիճանները, ոչ միայն հակված չեն գոնե ձևական նկատողություն հայտարարել իրենց եթականերին՝ համապատասխան մանկավարժներին, այլև ոչ մի տարօրինակ, առավել ևս՝ հակաօրինական բան չեն տեսնում տեղի ունեցածում:

Մասնավորապես՝ ինչպես պարզվում է ԿԳ փոխնախարար Մանուկ Մկրտչյանի՝ հայկական ԶԼՄ-ներից մեկին տված հարցազրույցից, նրան ավելի շատ անհանգստացրել է ոչ թե այն, թե ինչով են զբաղվել 84 տնօրենները դպրոցներում, այլ այն, թե ՀՀԿ-ի համար ձայնահավաքություն անելը խանգարե՞լ է ուսումնական պրոցեսին, թե՞ ոչ։ Եվ, ի հեճուկս բոլոր գրված ու չգրված օրենքների, պարզվել է՝ ոչ։

Ինչի՞ մասին կարող է վկայել նմանօրինակ հանգստությունն ու հանդարտությունը՝ դրսևորվող մի մարդու կողմից, ով ի պաշտոնե պարտավոր էր հետևել, որպեսզի նման դեպքեր ուսումնական հաստատություններում չլինեին: Ըստ էության՝ մեկ բանի մասին է վկայում՝ տոտալ անտարբերության ու անպատժելիության զգացողության, որով լցվել է փոխնախարարը այսքանից հետո:

Տեսնես անձամբ Լևոն Մկրտչյանն ի՞նչ կարծիքի է այս ամենի մասին և կամ հիշո՞ւմ է նա արդյոք միառժամանակ առաջ իր իսկ կողմից իջեցված հրահանգը, թե դպրոցներում ու մանկապարտեզներում խստիվ արգելվում է զբաղվել քաղաքական ցանկացած տեսակի գործունեությամբ: Դե հիմա թո՛ղ Մկրտչյանն ասի՝ ի՞նչ է սա, եթե ոչ քաղաքական պրոպագանդայի ամենակոպիտ դրսևորում հաստատություններում, որոնք ուղղակիորեն առնչվում եմ մեր ազգային անվտանգությանը: Ի դեպ՝ չգիտես ինչու, Մկրտչյանն այս օրերին արձակուրդի մեջ է գտնվում. ենթադրելի է՝ ոչ միայն լիովին նվիրվելու կուսակցական գործին, այլև գլուխն ազատելու տհաճ հարցերի տարափից, հարցերի, որոնց ուղղակի հասցեատերը հենց ինքն է:

Ցավոք, տեղի ույնեցածը մեկ բանի մասին է վկայում. Հայաստանում վարչական ռեսուրսի կիրառումը չափ ու սահման չի ճանաչում,ու անկախ այն բանից՝ դպրոց է, թե ռեստորան, մոտեցման չափանիշն ու չափորոշիչը մնում է մեկը՝ ցանկալի արդյունք՝ ամեն գնով...

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ