Արևմուտքը պարտվե՞ց...

Այս ընտրությունների աչքի ընկնող առանձնահատկություններից մեկը վստահաբար կարելի է համարել արևմտյան գծի տապալումը: Այն, որ իրենց պրո-արևմտյան հռչակած քաղաքական ուժերը չապահովեցին իրենց ներկայությունը նոր գումարման Ազգային Ժողովում՝ շատերի համար անսպասելի էր:

Պատճառը նրանում է, որ, ըստ տարբեր սոցիոլոգիական հարցումների, մեր հասարակության 20-25 տոկոսը հենց պրո-արևմտյան , ասել է թե՝ լիբեր գաղափարների և արժեքների կրող մարդիկ են: Դժվար է պատկերացնել, որ նման ընտրազանգվածը կարող էր փոշիանալ: Հետևաբար՝ ինչ-որ բան Դանիական թագավորությունում այն չէ…

Արևմտամետ ուժերի գլխավոր և թերևս ռազմավարական սխալը, որը հանգեցրեց ողջ ընտրությունների կտրվածքով լիբերալ արժեքների և գաղափարների պարտության՝ դա ընտրական գործընթացներին մասնակցելու ձևաչափն էր: Մի երկրում, որտեղ հանրության գերակշիռ մասը աչքի է ընկնում ռուսական վեկտորի հանդեպ տածած անթաքույց համակրանքով, թվում էր արևմտյան ուղղությունը որդեգրած ուժերը պարզապես դատապարտված են միավորվելու և լայն կոնսոլիդացիոն ֆորմատով այս ընտրություններին մրցակցության հայտ ներկայացնելու:

Սակայն դա տեղի չունեցավ: Պրո-արևմտյան ուժերը որոշեցին իրենց ուժերը փորձել առանձին-առանձին և արդյունքում ստացան իրենց համար ամենաանցանկալի արդյունքը: Մեկ ուշագրավ դիտարկում ևս: Արևմտյան զարգացման ուղղությունը նախընտրող քաղաքական ուժերի առաջարկները հնացած են: Խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցության հայտ ներկայացրած քաղաքական ուժերի թվում բազմաթիվ արևմտամետ լիբերալ ուղղությունը նախընտրողների առաջարկած զարգացման մոդելը ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի ընտրվելուց հետո համարվում է հնացած:

Աշխարհում տեղի են ունենում համաշխարհային կարգերի փոփոխման գործընթաց, որն իր ազդեցությունն ունի ինչպես տարածաշրջանի, այնպես էլ Հայաստանի վրա, հետևաբար նման պայմաններում ընտրողները մեծ ուշադրություն պետք է դարձնեն ընտրություններին մասնակցող կուսակցությունների և դաշինքների ներկայացրած ծրագրերին: Սակայն իրենց պրո-արևմտյան հռչակած քաղաքական ուժերը սեփական քաղաքական ծրագրերում չկարողացան հիմնավորել զարգացման արևմտյան վեկտորի ընտրության հրամայականը և արդյունավետությունը:

Տպավորություն էր ստեղծվում, որ այս քաղաքական ուժերը՝ իրենք նույնպես ամբողջապես չէին գիտակցում հայկական իրականության մեջ լիբերալ արժեհամակարգի ներդրման մեխանիզմները: Եվ ի վերջո, մենք պետք է հաշվի առնենք, որ Ռուսաստանի գործոնը Հայաստանում շատ ուժեղ է եւ, չկտրվելով իրականությունից, պետք է հասկանանք, որ միանգամից կտրել հաղորդակցության ուղիներն ու խողովակները Ռուսաստանի հետ հնարավոր չէ, եւ պետք էլ չէ, ընդամենը պետք է գտնվել ինքնիշխանության սեփական հայեցողության եւ իրավասության սահմաններում եւ ինքնուրույն որոշումներ կայացնել՝ հօգուտ եւ՛ ի բարօրություն մեր պետության եւ՛ մեր ժողովրդի: Այսինքն՝ որոշումների կայացման հիմքը պետք է լինի ոչ թե օտար պետության կամ աշխարհատնտեսական շահը, այլ՝ մեր ժողովրդի, պետության շահը:

Ստելլա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ