Փողերը վերադարձնելու ժամանակն է...

Արդեն «ազգային առանձնահատկություն» են դառնում մթերային, մանավանդ՝ առաջին սպառման ապրանքների թանկացումները ընտրություններից հետո: Հայաստանյան շուկայում 2-3 օրվա ընթացքում շուրջ 10 տոկոս թանկացումներ են եղել:

Եթե կասեք, թե սա շուկայական տնտեսությանը բնորոշ երեւույթ է, ապա այնքան էլ այդպես չէ. դա հայաստանյան իրականությանը բնորոշ հետընտրական, վայրենի երեւույթ է: Ուղիղ կապ կա գների եւ ընտրությունների միջեւ. գնաճը որոշ չափով կապված է ընտրակաշառքի հետ, այսինքն՝ ընտրություններից հետո փորձում են հետ ստանալ իրենց գումարները, ու դրա հետեւանքով գրանցվում են թանկացումներ՝ ինչին էլ այսօր ականատես ենք լինում:

Բացի սովորական գնաճից, որի դեմ հեշտ է պայքարել, կա նաեւ «կրիմինալ գնաճ»: Դա այն է, երբ, օրինակ, վաճառում են խոնավ շաքարավազ կամ փոքր քաշով հաց: Հետընտրական գնաճն այս անգամ իրեն երկար սպասեցնել չտվեց: Օրինակ՝ բանանը, եթե նախկինում 650-700 դրամ էր վաճառվում, հիմա անցել է 730-750 դրամի սահմանագիծը: Շարունակվում է նաեւ բենզինի թանկացումը. բենզալցակայաններում ռեգուլյար տեսակի բենզինի 1 լիտրը արդեն վաճառվում է 380 դրամ՝ նախկին 330-ի փոխարեն, պրեմիում տեսակի բենզինը՝ 400 դրամ՝ 350-ի փոխարեն, սուպեր տեսակինը՝ 420 դրամ՝ 400-ի փոխարեն:

Թանկացել է նաեւ դիզելային վառելիքը՝ 350-ից դառնալով 360 դրամ: Բայց թանկացումները միայն այսքանով չեն սահմանափակվի, պարզապես գնաճի հիմնական ալիքը սպասվում է մայիսին՝ Երեւանի ավագանու ընտրություններից հետո. չէ՞ որ այդ ժամանակ էլ ընտրակաշառք է բաժանվելու, ծախս է արվելու, եւ հետո գալու է գումարները հետ հավաքելու պահը:

Սովորաբար, ընտրություններն առաջացնում են սպասողական վիճակ գործարարների մոտ. դադարում է տնտեսական աճը, ակտիվությունը, ներդրողները սպասում են ընտրությունների արդյունքներին: Նրանց համար շատ կարեւոր է քաղաքական կայունությունը, որտեղ իրենք պետք է իրականացնեն ձեռնարկատիրական գործունեություն:

Այդ առումով գործարարներին հետաքրքում է' որքանով վստահելի և կանխատեսելի է լինելու երկրի ապագանՙ բարենպաստ բիզնես իրականացնելու համար: Հայաստանի քաղաքական եւ տնտեսական վերնախավերը սերտաճած են, ինչը նշանակում է, որ քաղաքական վերնախավի կողմից ծախսվող գումարները նախեւառաջ խոշոր բիզնեսի կողմից տրամադրված գումարներն են: Եվ եթե ծախսվում են փողեր, ապա պետք է անպայման վերադառնան իրենց տերերին:

Հասկանալի է, որ հատկապես խոշոր ներդրողները, տնտեսվարողները եւ առավել ևս նրանք, ովքեր ներգրավված են քաղաքական գործընթացներում, կարող են այս պահին գնալ տարբեր ֆինանսական կորուստների եւ միջոցների, միայն թե նախընտրական շրջանում շահեն ընտրողի բարյացակամությունը:

Բայց դա չի նշանակում, որ իրենք հաջողության դեպքում չեն վերադարձնի իրենց գումարները: Եվ դա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ ձեւավորվող նոր իշխանությունում լինում են հենց այդ խոշոր տնտեսվարող քաղաքական գործիչներից:

Ստելլա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ