Լոռիում «բեսպրեդել» է…

Ցավոք, հայաստանյան իրականությանն ամենևին էլ անծանոթ չէ այն երևույթը, երբ այս կամ այն համայնքի, գերատեսչության կամ նույնիսկ պետական որևիցե մարմնի ղեկավարը սեփական անձը ժամանակի ընթացքում սկսում է նույնականացնել այդ համայնքի կամ առանձին վերցրած կառույցի հետ՝ իրեն կարծելով տեր ու տիրական: Ահավասիկ՝ նմանօրինակ մի իրավիճակ:

Պարզվում է՝ Լոռվա Շնող համայնքի գյուղապետ Դավիթ Ղումաշյանը համայնքի մանկապարտեզի վերանորոգման համաֆինանսավորման գումարները ծախսել է բացառապես իր հայեցողությամբ. Աժ ընտրությունների շեմին «Լոռվա լեռնագործների միավորում» արհեստակցական կազմակերպությունը 5մլն. դրամ, «Տաշիր» հիմնադրամն էլ 3 մլն. դրամ նվիրատվություններ էին արել Շնող համայնքի մանկապարտեզի վերանորոգման համար: Իսկ արդարացնելու համար իր այդ արարքը՝ Ղումաշյանը պնդում է, թե բարեգործական նպատակով հատկացված գումարները բարեգործները հատկացրել են բացառապես իր խաթեր համար, հետևաբար՝ «խի պտի համայնքի բյուջե գնար էդ փողը»:

Հիմա հարց է առաջանում՝ ո՞վ պետք է այս աբսուրդային իրավիճակի համար պատասխանատվություն կրի: Ասենք՝ ո՞վ է տեսել, որ մարդ սեփական կամայականությունները, բարեգործական նպատակով հատկացված համապատասխան գումարների մսխումը փորձի արդարացնել սեփական անձի հեղինակությամբ. իբր սաղ՝ հեչ, ինքը՝ մեջ: Իբր ինքը մի ողջ համայնք արժե, հետևաբար բոլոր շնողցիները պետք է իր «ոտքերը լվան, ջուրն էլ խմեն»: Տեսնես Լոռիի մարզպեը տեղյա՞կ է այս խայտառակությունից, թե սա՞ էլ իր աշխատանքային գործունեության մեջ հաճախ է առաջնորդվում նման բռի հասկացություններով…

Դժար է պատկերացնել մի նորմալ, քաղաքակիրթ երկիր, ուր նմանատիպ հայտարարություն անողը մի ժամ ավել կարողանար մնալ իր պաշտոնին. նմաններին այնտեղ անմիջապես պատասխանատվության են եթարկում, ու նույնիսկ, եթե չեն էլ կալանավորում, ապա այնպիսի տուգանքներ են սահմանում, որ գնա'գալիս եմ…

Այս դեպքում, սակայն, համապատասխան արձագանք կարծես դեռևս չի ստացվել: Ինչո՞ւ: Որովհետև…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ