Թուրքիայի վերջի սկիզբը...

Որևէ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ երեկվա հանրաքվեի արդյունքում ինքն իրեն փաստացի «Սուլթան» հռչակած Էրդողանը պանիսլամիզ, պանթուրքիզմ գաղափարախոսության կողմնակիցն է, իսկ պատմությունը ցույց է տվել, որ այս գաղափարների բարձրաձայնումը, երբ դառնում է դոմինանտ՝ հայերը և մնացած ոչ թուրք քրիստոնյա ազգերը տուժում են:

Ինչ է սպասվում Թուրքիային Էրդողանի այս կասկածելի ավանտյուրայից հետո, պարզ է՝ փորձություններով լի շրջան: Էրդողանի հաղթանակն այնքան էլ համոզիչ չէր. քաղաքներում հիմնականում դեմ են քվեարկել նրա լիազորությունների ընդլայնմանը։ Դա խոսում է այն մասին, որ Էրդողանին էլեկտորատը շարունակում է մնալ խոր ազգայնական, իսլամիստական ու ավանդապաշտ Անատոլիան ու «թուրքական գյուղը», չմոռանանք նաև ահռելի վարչական ռեսուրսների ու Էրդողանին մոտ կանգնած բիզնես շրջանակների մասին։ Թուրքական Cumhuriyet-ի փոխանցմամբ՝ Ստամբուլում «ոչ»-ը հավաքել է 52, Իզմիրում՝ 69 և Անկարայում՝ 51 տոկոս ձայն։

Թեև այս խոշոր քաղաքներում «ոչ»-ը հաղթել է, ընդհանուր Թուրքիայի տարածքում 51,2 տոկոսով հաղթել է «այո»-ն։
Էրդողանը դառնում է «սուպեր» լիազորություններով օժտված նախագահ։ Քրդական հարցը և հայկական հարցը թուրքական ներքին քննարկման դաշտից ետին պլան են մղվելու, Թուրքիայում այդ թեմայի վրա «տաբու» է դրվելու, իսկ ազատ խոսքը դառնալու է եզակի երևույթ։

Ազատ մամուլն ու Հայոց ցեղասպանության մասին բարձրաձայնողները հայտնվելու են հատուկ ծառայությունների, ազգայնական շրջանակների հետապնդումների տակ, հնարավոր է նաև՝ ստեղծվեն այնպիսի պայմաններ՝ կյանքին և առողջության սպառնացող, որ այդ հատվածի թուրքական հասարակությունը նախընտրի լքել երկիրը։

Ի՞նչ է սա նշանակում մեզ համար։ Լավագույն դեպքում՝ ոչ մի լավ բան։ Վատագույն դեպքում՝ էապես աճած արտաքին ռիսկեր մեր արևմտյան սահմանին։ Կարճաժամկետ հեռանկարում մեր ամենաիրական ռիսկերը Ադրբեջանի հետ են կապված, սակայն միջնաժամկետ ու երկարաժամկետ հեռանկարում մեր թիվ մեկ ռիսկն ու թշնամին Թուրքիան է, նեոօսմանական Թուրքիան՝ առավել ևս:

Ստելլա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ