Կասկածելի ձեռնարկ…

Գաղտնիք չէ, որ այսօր Հայստանում իրավիճակը մտահոգիչ է հատկապես շրջաններում, համայնքներում. այստեղ ոչ միայն տնտեսական կյանք չկա, ներդրումներ չկան, այլև հետզհետե դադարում են գոյություն ունենալ նաև մարդիկ. Հայաստանից արտագաղթողների մեծագույն մասը հենց մարզաբնակներն են, ինչը պայմանավորված է լճացած ու անհեռանկարային մթնոլորտով:

Կառավարությունն, ինչպես հայտնի է, առաջ է քաշել համայնքների զարգացման մի յուրատեսակ մոդել. համայնքների զարգացման 5-ամյա ծրագրեր են մշակվելու, որոնց նպատակն է լինելու իբր զարգացնել մարզերն ու թափ հաղորդել համայնքների տնտեսությանը: Ըստ այդմ' ՀՀ կառավարությունը համայնքների զարգացման գործում կարևորել է համայքնապետերի դերը, ովքեր էլ պետք է իբր իրենց համայնքի համար զարգացման 5-ամյա պլան մշակեն: Ավելին' նույն համայնքապետերը պարտավորություն են ստանձնում' ներդրումներ ներգրավելու իրենց համայնքներ:

Թե ինչ կարող է այս ամենը նշանակել, երբ զուտ օբյեկտիվորեն այսօր որևիցե համայնքի ղեկավար չի կարող ներդրումներ երաշխավորել իր համայնքում այն պարագայում, երբ երկրում առհասարակ բացակայում են ներդրումների համար կենսական անհրաժեշտություն ներկայացնող պայմանները, անկեղծ ասած' այնքան էլ հասկանալի չէ: Ի՞նչ է նշանակում ասենք Կառավարության գործառույթները բարդել մարդկանց գլխին, որոնց գործառույթների մեջ բացարձակապես չի կարող մտնել ներդնող ճարելը. դրա համար նույնիսկ բարենպաստ հարկային դաշտ չկա երկրում ու հենց մայրաքաղքում, ուր մնաց, թե ներդնողները գան ու ասենք Ճոճկանում ինչ-որ արտադրություն հիմնեն: Փաստորեն' այսպիսով կառավարությունը ձեռնամուխ է լինում ընդամենը մեկ բանի' սեփական ուսերից պատասխանատվության թոթափմանն ու դրա' այլոց գլխին բարդելուն' խուսափելու համար բոլոր քննադատություններից:

Թե ինչ արդյունք կտան համայնքների զարգացման 5-ամյա ծրագրերն, իհարկե, դեռևս վաղ է ասել, բայց որ նման մոտեցման պարագայում, դրանք ի սկզբանե դատապարտված են լինելու անհաջողության, անկասկած է:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ