Կարապետյանները գրոհում են…

Հայաստանում մարզային հիմնախնդիրների մասին կարելի է խոսել բառացիորեն անվերջ. չկա մարզ, չկա համայնք, չկա քաղաքամայր Երևանից դուրս գտնվող որևիցե բնակավայր, որը զերծ լինի խնդիրներից: Ընդ որում՝ խնդիրներն այդ՝ այնպիսի բնույթ են հաճախ կրում, որ մարդ նույնիսկ զարմանում է՝ ինչպե՞ս կարող են 21-րդ դարի երկրում գոյություն ունենալ նման կարգի անլուծելի դարձած պրոբլեմներ: Իսկ թե ինչով է պայմանավորված այս իրողությունը, ակնհայտ է հենց առաջին հայացքից. մարզերի հանդեպ վերաբերմունքը մեր երկրում երկար տարիներ ոչ պատշաճ մակարդակի վրա է գտնվել. ֆինասավորումն իրականացվել է թերի կերպով, հատկացված միջոցներն էլ, որպես կանոն, ոչ էֆեկտիվ են ծախսվել՝ արդյունքում նպաստելով երկրում կոռուպցիայի ծաղկմանը:

Հայտնի է դարձել, որ Լոռու մարզի առաջնահերթ լուծում պահանջող հիմնախնդիրների լուծման նպատակով Կառավարությունը հատկացրել է մեր ժամանակների համար գրեթե չլսված միջոցներ՝ մոտ 361 մլն դրամի հասնող գումար: Ինչպես կարելի էր տարածքային կառավարման և զարգացման նախարար Դավիթ Լոքյանի խոսքից հասկանալ, միջոցներն այդ ուղղվելու են դպրոցաշինության, մշակութային, նախադպրոցական հաստատության, բնակարանաշինության, ճանապարհաշինության, ջրամատակարարման, ոռոգման և այլ ոլորտներում կուտակված խնդիրները լուծելու համար:

Իհարկե, միայն գովել կարելի է կառավարության հոգածության փաստը Լոռվա մարզի նկատմամբ, սակայն համարել այս ամենը պարզ սիրո արտահայտում լոռեցիների հանդեպ, այն էլ այն պարագայում, երբ երկրում ընթանում են խորքային քաղաքական պրոցեսներ, իսկ իշխանական բուրգի վերին հատվածում՝ կրքերը միայն թեժանալու միտում են դրսևորւմ, պարզ միամտություն կլիներ: Կասկած լինել չի կարող այն բանում, որ Կարեն Կարապետյանի այս առատաձեռն քայլի հետևում իրականում Սամվել Կարապետյանն է կանգնած, ով, ինչպես հայտնի է, Լոռվա Տաշիր քաղաքից է ծագմամբ:

Հարց է առաջանում՝ ի՞նչ է դա տալիս Կարապետյանների տանդեմին ներիշխանական պայքարում այն պարագայում, երբ կրքերը միայն բորբոքվելու միտումներ են դրսևորւմ: Ակնհայտ է, որ այսպիսով՝ Սամվել Կարապետյանն, ինչու ոչ՝ նաև Կարեն Կարապետյանը, փորձում են որոշակի սոցիալական հենք ստեղծել իրենց համար ու նաև իմիջային հարց լուծել. այսպես ասենք՝ հաճելին համատեղում են օգտակարի հետ, քանի որ մի կողմից՝ օգնում են հարազատ վայրերին, «զեմլյակներին» ոտքի կանգնեցնում, մյուս կողմից՝ փորձում բնակչությանը համոզել, որ իրենք հենց այն ուժն են, որի առաջխաղացման դեպքում առաջխաղացում է լինելու բոլոր հայաստանցիների կլյանքում: Կարճ ասած՝ 2018-ին ընդառաջ՝ համապատասխան պատրաստությունները սկսում են տեսնել՝ սկսելով Լոռիից:

Իհարկե, միայն ողջունել կարելի է մարզերի խնդիրները հաղթահարելուն ուղղված ցանկացած ճիգ ու ջանք, ինչպիսի մոտիվացիաներով էլ ղեկավարներն առաջնորդվեն, սակայն այստեղ մեկ այլ՝ մի փոքր տխուր իրողություն էլ է նկատելի. մի՞թե այս կամ այն մարզի արժեքը մեզ համար որոշվում է բացառապես այն իրողությունից ելնելով, թե որ մեծահարուստն է այնտեղ լույս աշխարհ եկել, կամ որ քաղաքական գործչի համար է այն արժեքավոր՝ քաղաքական տեսանկյունից: Համաձայնե՛ք՝ անաչառ վերաբերմունքն այստեղ ամենևին էլ ավելորդ չէր լինի…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ