Ալիևին փորձում են սիրաշահել...

Վերջին շրջանում, ինչպես հայտնի է,  ռուս-ադրբեջանական հարաբերություններում իսկական գայթակղության  քարի է վերածվել «Համառուսաստանյան ադրբեջանական կոնգրեսի» հետ կապված պատմությունը. ադրբեջանցիների արձագանքը կառույցի լիկվիդացմանը չափազանց զգայուն էր ստացվել, ու Բաքուն նույնիսկ
ակնհայտ ապստամբության նշաններ էր ցույց տվել Կրեմլին՝ միառժամանակ առաջ վերջինիս փորձելով նույնիսկ էթնիկ քաղաքականությանը վերաբերող հարցերում շռայլ խորհուրդներ տալ, ինչին, ի դեպ, ՌԴ ԱԳ խոսնակ Զախարովան բավական
նյարդային էր արձագանքել: Կողքից տպավորություն էր ստեղծվել, ասես միառժամանակ առաջ միմյանց ռազմավարական գործընկերներ հռչակած երկրների հարաբերությունները վերջնականապես փչացել են:

Եվ ահա պարզվում է՝ ՌԴ արտաքին գործերի փոխնախարար Վասիլիի Նեբենզյան,  «Համառուսաստանյան ադրբեջանական կոնգրեսի» լիկվիդացման հետ կապված, չափազանց խոսուն հայտարարությամբ է հանդես եկել՝ ասելով, թե կառույցի լիկվիդացիան կապ չունի քաղաքականության հետ և չպետք է ազդի Մոսկվայի ու Բաքվի հարաբերությունների զարգացման վրա, այնուհետև ավելացրել. «Հարցն իրավական հարթությունում է և այդպես էլ պետք է դիտարկել: Որոշումը կախված է ոչ թե ինչ-որ մեկի քաղաքական կամքից, այլ սա մեր իրավապահների որոշումն է, որը կապված է այդ կազմապերության գրանցման ընթացակարգի խախտման հետ»:

Այսպիսով՝ բնական հարց է առաջ գալիս՝ ինչի՞ նշան կարող է սա լինել, կամ իրականում է ի՞նչ է ակնարկում Կրեմլն ԱԳ բարձրաստիճան պաշտոնյայի շուրթերով: Նախ՝ ակնհայտ է, որ Ռուսաստանին ոչ մի պարագայում չի կարող ձեռնտու լինել Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների սառեցումը կամ դրանք ինչ-որ պատճառով փչացնելը: Աշխարհի ուժային կենտրոնների միջև օրըստօրե սրացող հարաբերությունների մթնոլորտում, երբ մոլորակի ամեն մի թիզ հողի վրա ազդեցություն ունենալը դարձել է օրվա հրամայական, Մոսկվայի համար չափից դուրս ռիսկային, անկանխատեսելի հետևանքներով լեցուն քայլ կլինի Բաքվի հետ ընդհարվելը:

Հետևաբար՝ որքան էլ Կրեմլը փորձի կսմթել Բաքվին կամ վերջինիս համար տհաճ քայլերի միջոցով ինչ-որ բան հասկացնել, անկասկած է, որ այդ հարաբերությունների ռեալ մթագնումը Մոսկվայի՝ Անդկովկասում ունեցած պլանների իրականացման տեսանկյունից՝ կարող է ճակատագրական դառնալ Ռուսաստանի համար: Բանն այն է, որ  սեփական ռազմական ներկայությունը մեր տարածաշրջանում  ընդլայնելու համար առաջին հերթին հարկ է լինելու լեզու գտնել Արդբեջանի հետ. ազատագրված տարածքներում ռուս խաղաղապահների մուտքն իրականում կարող է տեղի չունենալ, եթե Ադրբեջանը բոլորովին անսպասելիորեն որոշի միակողմանի կերպով  «ջրել»  «Լավրովի պլան» կոչեցյալը: Պետք է հասկանալ մեկ բան՝ ներկայում Ադրբեջանի նկատմամբ  Ռուսաստանի կոշտ վերաբերմունքը պայմանավորված է Բաքվի ձգտումներով՝ ժամանակից շուտ գնալու քայլերի, որոնք ներկա պահին ինչ-որ իմաստով չեն կարող բխել ՌԴ շահերից. ժամանակները չափից դուրս խառն են ու ոչ ոք չգիտի, թե տարածաշրջանային մեծ պայթյունն ինչի կարող է վերածվել: Այլ կերպ ասած՝  Մոսկվան Ադրբեջանին այս փուլում փորձում է զսպել՝ հետագա փուլերում հակամարտության կարգավորման թելերը չկորցնելու համար:

Անդրկովկասը Ռուսաստանին ամբողջությամբ է պետք, բայց ոչ երբեք
մաս-մաս...

 Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ