Հույսը մեռավ…

Երբ Հայաստանում նախընտրական շրջան էր, ու հատկապես իշխանությունների առջև ծառացել էր ժողովրդականության գոնե որոշակի մակարդակ ձեռք բերելու խնդիր, ակտիվորեն քարոզվում էր այն միտքը, թե 6-րդ գումարման Ազգային ժողովը որակապես միանգամայն այլ է լինելու, սերնդափություն է ընթանում երկրի քաղաքական համակարգում, ինչն ուղղակի փոխելու է խորհրդարանի որակական հատկանիշները. այս պետական մարմնի կշռի ու դերի ավելացմանը զուգահեռ իբր փոխվելու էր նաև դրա որակը:

Մայիսի 30-ին կայացած ԱԺ արտահերթ նիստն այս առումով, պետք է խոստովանել, բավական խոսուն էր: Հանրությունը երևիթե առաջին անգամ հնարավորություն էր ստացել անձամբ ստուգելու 6-րդ գումարման Ազգային ժողովի որակական հատկանիշներն ու վերջապես պարզելու, թե ինչ է կարելի լինելու ակնկալել խորհրդարանից: Հասկանալի դարձավ՝ ոչ մի իրական տեղաշարժ ԱԺ որակական հատկանիշներում իրականում տեղի չի ունեցել. 6-րդ գումարման ԱԺ-ը կարելի է համարել իր նախորդի յուրատեսակ կլոնը: Նախ ինչ վերաբերում է «արտահերթ» կոչվող նիստում քննարկված թեմաներին, ապա այն ոչ մի կերպ չէր կարելի արտակարգ համարել, քանի որ ասենք ո՛չ դատախազների թոշակի խնդիրը, ո՛չ էլ նույն ռադիոհաճախականությունների հարցը, որոնց շուրջ, ի դեպ, բավական բուռն քնարկումներ ընթացան, առաջին կարևորության հարցեր չէին:

Ընդհանրապես, այնպսիսի տպավորություն էր, ասես շատ ելույթ ունեցողներ նույն ընդդիմադիր դաշտից մեկ խնդիր էին լուծում. փորձում էին աշխարհին ապացուցել, որ իրենք ակտիվ են, իրենք ներկա են դահլիճում: Բանը նույնիսկ հասավ շանտաժների` Փաշինյանի ու Սաղաթելյանի միջև, երբ քննարկելով տեղեկատվական անվտանգությանը վերաբերող խնդիր՝ կողմերը սկսեցին միմյանց հասցեին յուրատեսակ շանտաժների տարափ տեղալ և այլն:

Մի խոսքով՝ իսկական կատավասիա: Բայց «անակնկալները» միայն այսքանով չէ, որ սահմանափակվեցին: Քվերակության ընթացքում ևս լավագույն ավանդույթների շարունակականության անհերքելի փաստ արձանագրվեց. Արայիկ Գրիգորյանը (Ավշարի Արայիկ) քվեարկեց իր բացակա գործընկերոջ՝ Սամվել Ալեքսանյանի փոխարեն, ով քվեարկության պահին ԱԺ-ում ներկա չէր: Ճիշտ է՝ միգուցե ոմնաք հակված չեն լինի սրա մեջ մեծ ողբերգություն տեսնել՝ հաշվի առնելով հայաստանյան իրականությունը, սակայն այս դեպքը ևս մեկ անգամ փաստում է վերն ասվածի ճշմարտացիությունը: Կարող եք չկասկածել՝ գալու է մի ժամանակ, երբ բոլորս երանի ենք տալու 5-րդ գումարման ԱԺ-ին՝ աչքի առաջ ուեննալով 6-րդ գումարման խորհրդարանի պատռված դիմակը:

Իրականում այս ամենը լրջագուն մտորումների տեղիք չի կարող չտալ: Փաստորեն ՀՀԿ սերնդափոխությունն այս էր, փաստորեն բոլոր այն հավաստիացումները, թե բոլորովին այլ որակներ կրող օրենսդիր մարմին ենք ունենալու, սին դուր եկան: Ճիշտ է՝ միգուցե ոմանք կարող են ասել, թե մեկ նիստով ոչ ոք ոչինչ չի կարող որոշել կամ հիմնավոր կարծիք կազմել 6-րդ գումարման ԱԺ-ի մասին, սակայն միայն ուրիշի փոխարեն քվեարկության փաստը բավարար է՝ հասկանալու, որ վիճակն իրոք անհույս է: Եվ ինչպե՞ս ենք պատրաստվում այս խորհրդարանով 2018-ի ապրիլից հետո ևս գոյատևել…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ