Իսկ միգուցե Շաբոյանը հրաժարակա՞ն ներկայացնի

Հայաստանում կա մի կառույց` «վերահսկողական» կառույց, որի գոյության բուն իմաստն ու նպատակն, իբր, տնտեսական դաշտում արդար կանոնների պահպանումն է, վերահսկողությունն ու օրենքի գերակայությունը երաշխավորելը: Ճիշտ է` դժվար թե գտնվի այնպիսի մեկն, ով Արտակ Շաբոյանի կողմից ղեկավարվող ՏՄՊՊՀ-ի հետ հույս կարող է կապել, սակայն փաստ է, որ այս` հնչեղ անվամբ կառույցը կա ու դեռ երկար կշարունակի գոյատևել:

Հունիսի 10-ին կազմակերպված «Նոր ընկերությունների մուտքն ապրանքների ու ծառայությունների շուկաներ. խոչընդոտներ, խնդիրներր և լուծումներ» թեմայով քննարկման ժամանակ ՀՀ ՏՄՊՊՀ վարչության պետերից մեկը, հակառակվելով բնության բոլոր օրենքներին ու դեմ գնալով մարդկային բանականության նույնիսկ ամենատարրական կանոններին, հայտարարել էր բառացիորեն հետևյալը. «Պարենային ապրանքների շուկայում գերիշխող դիրք ունեցող ընկերություններ առկա չեն: Մեր ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ բազմաթիվ շուկաներում գերիշխող դիրք ունեցող ընկերություններ չկան: Հայաստանում մենաշնորհները բնական մենաշնորհների ոլորտներում են»:

Վերջ: Հարցը լուծվեց: Սրանից հետո, եթե մեկը համարձակվի ու անուն առ անուն բարբառի հայոց տնտեսության հերն անիծող, Հայաստանը 100 տարով հետ շպրտող ու ջունգլիական օրենքներ հաստատող օլիգարխների անուններն, ապա գործ է ունենալու անձամբ Շաբոյանի հետ, ում ենթակայի խոսքերից կարելի է  եզրակացնել` արդեն շատ վաղուց Մոնակոյի բնակիչներ ենք, պարզապես՝ «խաբար» չենք: Լավ, տեսնես ո՞ւր մնացին ալեքսանյանները, համբարձումյանները, պողոսյանները, բեգլարյանները և այլն, և այլն: Փաստորեն, էս մադկանց գլխին հայ հասարակությունը սարքում է, երբ ասում է, որ նրանցից ամեն մեկն իր դաշտում մոնոպոլ դիրք է զբաղեցնում, հնարավորինս խոչընդոտում մրցակցությանն ու անհատ ներկրողների կամ առանձին ձեռներեցների առաջ այնպիսի խոչընդոտներ հարուցում, որ մարդ զարմանում է` լա՛վ, այդ ո՞նց պատահեց, որ Հայաստանում բիզնես անելու իրավունք՝ միայն ընտրյալներն ստացան, միայն նրանց հասու եղավ հայրենիքը «շենացնելու» սուրբ գործը: Մի՞թե, այնուամենայնիվ, ընտրյալների երակներում, իրոք, բիլ արյուն է  հոսում…

Եթե պարոն Շաբոյանը տեղյակ չէ, ապա սիրով տեղեկացնենք, որ բանը հասել է նրան, որ անգամ Հայաստանի սահմաններից դուրս են մարդիկ հանդիպում լրջագույն սահմանափակումների ու խոչընդոտների` հենց Վրաստան-Ռուսաստան սահմանին` Վրսաստանի մաքսատանը. չարտոնվածների հարցերը հենց այնտեղ ևեթ սուս-փուս լուծում են` թույլ չտալով անգամ ապրանքը Հայաստանի սահմանին մոտեցնել: Փաստորեն, հայրենի օլիգարխների թափն ու կշիռն, իրոք, սանսահման է դարձել` բառիս բուն իմաստով: Դե, եթե այսքանից հետո Շաբոյանը չի տեսնում այս խայտառակ պատկերը, եթե այսքանից հետո էլ հայտարարում են` Հայաստանն Անգլիա է, ուրեմն` հարց է ծագում` այդ դեպքում էլ ո՞րն է պարոն Արտակ Շաբոյանի բանուգործի անունը: Թո՛ղ ցրեն ՏՄՊՊՀ-ն ու այդպիսով գոնե բյուջեի միջոցները խնայեն, առանց այն էլ՝ կարծես, կրճատումները նոր մոդա են դարձել մեր երկրում. ինչո՞ւ կորցնել շանսը…

Իհարկե, սարկազմը` սարկազմ, բայց փաստ է, որ ջայլամային քաղաքականությամբ՝ երկիրը երկիր չես դարձնի, փաստ է, որ այս տեմպերով ոչ մի կերպ անկումը չես կասեցնի. սթափվել է պետք ու հարցն արագորեն լուծել, թե չէ՝ դարձել ենք լրիվ Մոզամբիկ, միայն թե` հայաբնակ:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ