Անտարբերությո՞ւնն է պատճառը, թե՞...

Եթե որևիցե մեկը,  որոշելով  գործունեություն ծավալել գյուղատնտեսության ոլորտում, ջանա ինչ-որ տրամաբանական հիմնավորում գտնել՝ մտնելու մարդկային գործունեության այդ դաշտ, ապա խիստ կարճ ժամանակահատված հետո ինքն իր համար կպարզի, որ բացի վնասից, գյուղատնտեսությունն իրեն ոչինչ չի կարող տալ. ոլորտում իրավիճակն ուղղակի աղետալի է:

Ասվածը հատկապես վերաբերվում է հասարակ գյուղաբնակներին, որոնք, ինչպես կյանքն է հուշում, կրակն են ընկել սեփական հողի ձեռքն ու չգիտեն՝ թողնեն-գնան խոպա՞ն, թե՞ հող մշակեն ու ապրեն՝ կառչած հայրենի հողից:
Ահավասիկ, պարզվում է՝ Տավուշի մարզի մի շարք համայնքներում գյուղացիներն անելանելի վիճակում են հայտնվել. համայնքապետարանները գյուղացիներին պարտք են 2012-2015 թվականներին պետական աջակցության ծրագրով Տավուշի մարզին հատկացված աշնանացան ցորենի առաջին վերարտադրության սերմացուի դիմաց տրվելիք գումարները: Նշենք, որ գումարի ընդհանուր չափը գերազանցում է 110 միլիոն դրամի շեմը: Ու չնայած խնդիրը պարբերաբար քննարկվել է մարզպետարանում, սակայն որևիցե տեղաշարժ այս հարցում չի գրանցվել:

Փաստորեն, մարզպետարանի բռնած դիրքից կարելի է եզրակացնել, որ խնդրի քննարկումները միանգամայն ինքնանպատակ բնույթ են կրում: Համաձայնե՛ք՝ մի տեսակ անհավատալի է, որ նույն Հովիկ Աբովյանը, խնդրին պատշաճ ուշադրություն ցուցաբերելու պարագայում, ի վիճակի չլիներ հարցը լուծել սեղմ ժամկետներում. այստեղ ավելի շատ պետք է տեսնել խնդրի նկատմամբ ցուցաբերվող անհետևողականություն, քան հարցը լուծելու անկարողություն: Վերջիվերջո, կարելի էր խնդիրը հստակ ներկայացնել Գյուղատնտեսության նախարարությանն ու կոնկրետ գումար խնդրել՝ գյուղացիների՝ այլևս օրհասական դարձած խնդիրը լուծելու համար: Բայց՝ ոչ. նախընտրում են խնդիրը չբարձրաձայնել ու աչք փակել դրա վրա, քան դիմել գործուն քայլերի: Հարց՝ ո՞րն է այս ծուլության պատճառը. չլինի՞ ոմանք չափից դուրս ժլատ են...

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ