Մոսկվան՝ տարածաշրջանային կուրատորի դերում

Սեպտեմբերի 8-ին, ինչպես հայտնի է, ՌԴ մայրաքաղաքում կայանալու է Հայաստանի, Ռուսաստանի ու Ադրբեջանի հոգևոր առաջնորդների հանդիպումը: Հանդիպումն այս, ճիշտ է, չի կարելի վճռորոշ նշանակություն ունեցող իրադարձությունների թվին դասել, քանի որ, նախ՝ արցախյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման գործընթացը դեռևս այն փուլում չէ, որպեսզի հնարավոր լինի նման բան պնդել, երկրորդ՝ մեծ քաղաքականության մեջ հոգևոր առաջնորդներին իրականում շատ մեծ տեղ հատկացված չէ, ու նրանց գործառույթները նմանատիպ պարագաներում ավելի շուտ կրում են խորհդրանշական կամ, պատկերավոր ասած, մեսիջային բնույթ, քան՝ գործնական:

Հարց է առաջանում՝ ո՞րն է հոգևոր առաջնորդների հանդիպում կազմակերպելու հիմնական նպատակը կամ տողատակը: Անկասկած է, որ սա Ռուսաստանի անդրկովկասյան քաղաքականության անբաժան մասնիկն է ու նպատակ ունի հիմքեր նախապատրաստելու Ռուսաստանի հովանու ներքո ապագա հնարավոր խաղաղության համար: Իրականում բոլորն էլ հասկանում են, որ ներկա վիճակն այլևս չի կարող ևս, ասենք,10 տարի տևել և առնվազն որոշակի տեղաշարժ, այսպես թե այնպես, լինելու է: Հետևաբար, ռուսական կողմի խնդիրն այդ տեղաշարժը սեփական հովանու ներքո կազմակերպելն ու կողմերին հաշտեցնողի դերում հանդես գալն է, ինչն էականորեն կբարձրացնի նրա միջազգային հեղինակությունը, կչեզոքացնի վտանգը. հոգևոր առաջնորդների՝ Մոսկվայում կայանալիք հանդիպման իմաստը հենց սրանում է կայանում:

Մնում է պարզապես հուսալ, որ հակամարտող կողմերի հավանական «հաշտեցումը», եթե իհարկե նման բան լինի, չի կայանա հայկական կողմի շահերի հաշվին: Իսկ որպեսզի հնարավոր լինի հայկական շահերի  ռեալիզացիան, պետք է հզոր հայկական բանակ ունենանք, ասել է թե՝ հզոր թիկունք. միակ երաշխիքը հենց սա է:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ