Երեխայի մասին խոսելիս՝ հասկացանք, թե ուր ենք խփում. Մոնթեի մարտական ընկեր

Մեծություններ կան, որոնց կորստյան ցավն ազգովին ենք սգում, իսկ նրանց մասին հիշողությունները ստիպում են խոնարհվել նրանց առջև և համակվել անկաշկանդ ու իմաստավորված սիրով` համեմված խոր երախտագիտության և հպարտության անկեղծ զգացումներով: Այդ մեծություններից մեկը մեր 61-ամյա Մոնթե Մելքոնյանն է՝ Ավոն։ 

Շատերն են այսօր խոսում Ավոյի մասին, իսկ նրա մարտական ընկերները գերադասում են նույնը չանել, քանի որ «Մոնթեն այն մարդն է, որին, թվում է, թե բոլորը ճանաչում են, սակայն, իրականում, ոչինչ էլ չգիտեն նրա մասին»։

Ավոյի տարեդարձի առթիվ երեկ Եռաբլուրում հավաքված նրա մարտական ընկերներից Հովսեփ Հակոբյանը մի մեծ դժվարությամբ, բայց պատասխանեց ԼՈՒՐԵՐ.com-ի հարցերին:

Պարո՛ն Հակոբյան, շատերը միշտ գովերգում են Մոնթեին՝ լռելով նրա բացասական կողմերի մասին, մի՞թե նա չուներ բացասական ոչ մի հատկանիշ: 

-Ցանկացած մարդ ունի բացասական կողմ, Մոնթեի այդ կողմը թշնամու հանդեպ մեծ հավատն էր: Իրականում մի փոքր դժվար է նրա մասին հակասական բաներ ասելը:

Մոնթեի ծննդյան օրն ինչպիսի՞ խորհուրդ ունի Ձեզ համար և ի՞նչ եք զգում, երբ գալիս եք այստեղ՝ նրա շիրիմին այցելության:

 -Առաջին հերթին մեր ընկերոջը կորցնելու համար տխրություն՝ անկախ ամեն ինչից, մյուս կողմից հպպարտություն, ինչն իր մեջ խորհուրդ է պարունակում մեր սերունդների համար, որոնք ցույց են տվել և ապացուցել են, թե ինչերի են ընդունակ: Մոնթեն մեր հաղթանակների խորհրդանիշն է, հավաքական կերպարը: 

Պարո՛ն Հակոբյան, Մոնթեն Սեդային անընդհատ ասում էր, որ երեխան միայն կխանգարի կռվին, Դուք ե՞ւս այդպես եք կարծում:

-Ես շատ կուզենայի, որ նա ժառանգ ունենար: Մի օր նստած խոսում էինք, ասացի՝ Մոնթե՛, դե սխալ է էլի, մեր հին ֆիդայիններն էլ էին զենքի հետ պսակվում, այդպես էլ ժառանգ չունենալով, փոխարենը վատ գեներն են տարածում, ու լավը ետին պլան է մղվում, միանգամից հասկացա, թե ուր ենք խփում, քանի որ նա ասաց.«Տղերք, ես դատապարտված եմ՝ Արցախը վերջին պայքարս չպիտի ըլլա»:

Նայելով մերօրյա իրականությանը, ըստ Ձեզ,  արժե՞ր արդյոք այն գինը, որը տվեցին թե՛ Մոնթեն, թե՛ Կարո Քահքեջյանը, թե՛  Դուշման Վարդանը և այլք:

-Գիտեք, գինը անկախ մեր կամքից ենք վճարում, այնպես չէ, որ դա մտածված էր: Երևի թե ի վերուստ էր դրված, Մոնթեի նման մարդիկ չեն գալիս, որպես հասարակ մահկանացուներ, իրենք գալիս են կոնկրետ նպատակով: Իրենք կատարում են իրենց նպատակը և որպես կանոն միշտ էլ վաղաժամ հեռանում են: 

Նրա ո՞ր խոսքն եք ավելի շատ սիրում և հիշում:

-Գրեթե բոլորը, դժվար է մի խոսք առանձնացնել: Նա հենց այդ կերպարն էր մեր կյանքում, նրանք սիրում էինք ամբողջապես:

 Մոնթեն միշտ անկաշառ Հայաստանի երազանքով էր ապրում, Նրա երազանքը գոնե իրականություն դառնալու ճանապարհի՞ն է, թե՞ ոչ:

-Եթե վերցնենք Մոնթեի չափանիշներով, ապա՝ ոչ,  եթե վերցնենք այսօրվա իրականությունն ու համեմատենք երեկվա հետ, գուցե այո, բայց գուցե:

Նշենք, որ 61 տարի առաջ՝ նոյեմբերի 25-ին, ԱՄՆ-ի Կալիֆորնիա նահանգում Չարլզ և Զաբել Մելքոնյանների ընտանիքում ծնվում է Մոնթե Մելքոնյանը: Մոնթեն իր արմատների մասին գիտակցել է դեռ մանկուց, երբ ընտանիքի հետ 1969-1970 թվականներին ճամփորդել է Եվրոպայով և Միջին Արևելքով, այցելել իր պապերի ծննդավայր Արևմտյան Հայաստան:

Հարցազրույցը՝ Արմինե Միքայելյանի