Ո՞վ է ավելի թույլ. ինչո՞վ է «Իմ քայլը» տարբերվում ՀՀԿ-ից

Վերլուծական 27 Նոյեմբեր, 2018 18:00

Հայաստանը թևակոխել է նախընտրական շրջան, որտեղ առաջին պլան են գալիս կուսակցությունների, քադաքական ուժերի և դաշինքների ծրագրերը: Այս տեսանկյունից անչափ հետաքրքիր է հասկանալ, թե ինչպիսի փոփոխություն, տրանսֆորմացիա են ապրել նախկին իշխանություն հանդիսացող՝ այժմ ընդդիմադիր ՀՀԿ-ի և նախկինում ընդդիմություն՝ այսօր արդեն իշխանություն հանդիսացող «Իմ քայլի» նախընտրական ծրագրերը: Այլ կերպ ասած՝ ո՞ր ուժն էր ավելի կառուցողական և ռացիոնալ որպես ընդդիմություն և որպես իշխանություն:

Առաջին հայացքը քաղաքական փոխատեղման ենթարկված ուժերի ծրագրերին՝ արդեն իսկ բավական է հասկանալու համար, որ իրավիճակ է փոխվել: Ընդդիմադիր ՀՀԿ-ն բառացիորեն օրեր առաջ ներկայացրեց իր նախընտրական ծրագիրը: Ծրագրի բաղկացուցիչ մասը կազմում է ՀՀԿ խորհրդի վերջին հայտարարությունը, որը ծրագրի լրամշակման համար հիմք է հանդիսացել, ինչպես նաև 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների նախընտրական ծրագիրը: Իսկ ի՞նչ էր այն իրենից ներկայացնում: Կարելի է ասել՝ դասական նախընտրական ծրագիր, որի հիմքում հիմնականում անվտանգությանն և տնտեսական զարգացմանը վերաբերող խնդիրների լուծումներն էին: Պետք է փաստել, որ ՀՀԿ-ն, որպես ընդդիմություն, չի հասցրել պատրաստվել գալիք ընտրություններին և շեշտը դնում է իրավիճակային լուծումների և մարքեթինգային քայլերի վրա, որոնք բացակայում էին նախորդ ընտրությունների ժամանակ՝ չհաշված, իհարկե, Կարեն Կարապետյանի ժպիտը: Սակայն նույնը վերաբերվում է նաև Նիկոլ Փաշինյանի ՔՊ-ին, որը որպես ընդդիմադիր ուժ՝ ԵԼՔ-ի մաս կազմելով՝ 2017-ին շատ ավելի խորքային ծրագրային լուծումներով ընդդիմադիր հայտ էր ներկայացրել: Մասնավորապես, եթե 2017-ին բարձրացվում էին այնպիսի խնդիրներ, ինչպիսիք են սպաների բնակարանային ապահովությունը, առաջնագծում մարտական հերթապահություն իրականացումը միայն պայմանագրային զինծառայողների միջոցով՝ հատուկ աշխատավարձով, ապա որպես իշխանություն արդեն «Իմ քայլը» շատ չի խորացել՝ զինված ուժեր և բանակ ենթաբաժնում կոնկրետ թվեր նշված չեն, ընդհանուր բնութագրումներ են: «Զինված ուժերը համալրված են լինելու այսօրվա ռազմական գիտության պահանջներին համապատասխան արդիական զինատեսակներով և տեխնոլոգիաներով, գերճշգրիտ հեռահար հրթիռային հարվածների, հրետանային խոցման և հակաօդային պաշտպանության ժամանակակից համակարգերով, որոնք ավելացնելու են իրենց հարվածային և կրակային խոցման հեռավորությունը, ճշգրտությունը և արդյունավետությունը…»:

Հասկանալի չէ, թե ինչպիսին է լինելու նաև ՀՀ արտաքին քաղաքականությունը՝ ի տարբերություն 2017 թվականի նախընտրական ծրագրի, որտեղ ԵԱՏՄ անդամակցությունը կոպիտ սխալ էր համարվում, և առաջարկվում էր միջոցներ կիրառել հայ-թուրքական սահմանն առանց նախապայմանների բացելու ուղղությամբ՝ ՔՊ-ն, որպես իշխանություն, կարծես փորձում է ավելի զուսպ և հավասարակշռված գործել արտաքին քաղաքականության ոլորտում՝ նախապես չսահմանելով որևէ խնդիր և այդ խնդրի լուծման ուղիները: ՔՊ-ի ծրագիրը միանշանակ ավելի լղոզված է, քան 2017-ին: Դրա վառ վկայությունն է կրթությանը վերաբերող հատվածը: Նախորդ տարվա ընդդիմադիր ծրագրում առաջարկվում էր գիտությանը հատկացվող ֆինանսավորումը հասցնել ՀՆԱ-ի 3 տոկոսի: Այսօր արդեն, իշխանության եկած ուժն առաջարկում է հետևյալ ձևակերպումը՝ կրթության և գիտության պետական ֆինանսավորման բարձրացում, ինչպես նաև մասնավոր միջոցների ներգրավում: Կոնկրետ թվերը բացակայում են: «Իմ քայլը» դաշինքի ծրագրում առանձին ենթաբաժիններ չկան մարզերին վերաբերող: Աղետի գոտու վերակառուցման խնդիրը ևս մնում է ծրագրից դուրս: Ծրագրում խոսք չկա Սահմանադրության փոփոխության, ինչպես նաեւ Ընտրական օրենսգրքի փոփոխության մասին։

Ստելլա Խաչատրյան