Նոր Հայաստանի «էլիտան» արտոնյա՞լ է

Վերլուծական 31 Հուլիս, 2019 20:00

Պետական գնումների կոռուպցիան շարունակում է լինել ամենավտանգավորը պետության և հասարակության համար: Կա հայտնի խոսք. «Որտեղ կա գնելու և վաճառելու ինչ-որ բան, այնտեղ կա կոռուպցիա»: Պաշտոնյաներն այժմ «ատկատների» փոխարեն նոր մեխանիզմ են կիրառում. աջակցում են իրենց հետ սերտ կապեր ունեցող ընկերությունների ստեղծմանը և պետության փողերով գնումներ իրականացնում հենց այդ ընկերություններից։ Հանգամանալից կանդրադառնանք ՀՀ պետական մարմինների կողմից՝ մեկ անձից կատարվող գնումներին, սակայն այսօր դիտարկենք, թե ինչ իրավիճակ է այս առումով Լոռու մարզպետարանում: 2019-ի ընթացքում ամենաշատ գումարները մարզպետարանում ծախսվել են գրասենյակային կահույք գնելու վրա՝ շուրջ 1 միլիոն դրամ, ավտոպահեստամասերի վրա՝ 544,000 դրամ, գնումն էլ կատարվել է ԱՁ Լևոն Սահակյան-ից, Տնտեսական ապրանքներ և սանհիգիենիկ միջոցների վրա՝ 469,200 դրամ, գնումը կատարվել է ԱՐՁԱԳԱՆՔ ՍՊԸ-ից, ոչ բնակելի անշարժ գույքի վարձակալության ծառայությունների վրա՝ 630,000 դրամի չափով, գնումը կատարվել է Սայադ Այվազյանից, Մարդատար ավտոմեքենաների ընթացիկ վերանորոգման և տեխնիկական սպասարկման ծառայությունների վրա՝ 740,000 դրամ, գնումը կատարվել է Նարեկ և Սոնա ՍՊԸ-ից:

Եվ հիմա ամենակարևորի մասին. այս տարվա սկզբին ՀՀ Լոռու մարզպետարանի աշխատակազմի Կրթության, մշակույթի և սպորտի վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Ռաֆայել Հրայրի Հարությունյանի կնոջ՝ Ասթինե Ղարագյոզյանի «Անկյուն» ՍՊՆ-ն երկու անգամ մարզպետարանի կարիքների համար հայտարարված մատակարարման մրցույթում հաղթել է։ Գնումների թիվը, իհարկե, մեծ չէ. առաջին մրցույթի արդյունքում մարզպետարանի աշխատակազմի Կրթության, մշակույթի և սպորտի վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Ռաֆայել Հարությունյանի կնոջ ընկերությունը պարտավորվել է մարզպետարանին մատակարարել 174 հազար դրամի գրենական պիտույք։ Ընկերությունը մրցույթում հաղթել է այս տարվա մարտի 11-ին։ Արդյո՞ք կոռուպցիոն ռիսկ չի պարունակում մի գործընթացը, որի ժամանակ վարչության պետն է կարողանում իր կնոջ ընկերության համար պետական գնումներ ապահովել:

Ի դեպ, սա միակ դրվագը չէ, որը տեղի է ունեցել Լոռու մարզպետարանում, և դուրս է մնացել իրավապահների ուշադրությունից: Ամիսներ առաջ մամուլում տեղեկություն էր տարածվել, որ Լոռու մարզպետն ամիսը 350 լիտր բենզին է դուրս գրել, որով, իբր, ամիսը 35 անգամ գործուղման է գնացել Երևան, այնինչ օգտագործել է միայն 50 լիտրը, մնացածը յուրացվել է։ Այս ամենի վերաբերյալ բողոք է ներկայացվել տարածքային կառավարման և զարգացման նախարար Սուրեն Պապիկյանին, և ստացվել է հետևյալ պատասխանը․ «Ի՞նչ է եղել որ, եղածը 300 լիտր բենզին է, նախկինների նման կաշառք չի վերցրել»։ Իհարկե մարզպետը հերքել է իր անվան հետ կապվող վերոնշյալ մեղադրանքները, այնուամենայնիվ, արդյո՞ք իրավապահները չպետք է զբաղվեին այս գործով, հատկապես եթե առկա էին հիմնավոր կասկածներ: Անգամ եթե մարզպետը ինքն անձամբ որևէ առնչություն չունի, հենց վերջինիս շահերից է ելնում, որպեսզի իր ղեկավարած կառույցում կոռուպցիոն ռիսկերը զրոյի հասցվեն:

Փոխարենը, չգիտես ինչպիսի հրաշքով, իրավապահները օրը մեկ համայնքապետի դեմ քրեական գործ են հարուցում, համայնքապետներն էլ, իհարկե, նախորդ իշխանության ներկայացուցիչներ են, որպես կանոն, հետևաբար իրավապահների ջանասիրությունը այս հարցում հասկանալի է, սակայն արդյո՞ք նոր Հայաստանի էլիտան այնքան մաքուր է, որքան փորձում են ներկայացնել, թե՞ Նոր Հայաստանի էլիտան պարզապես արտոնյալ է, և ստացվում է, որ հեղափոխության արդյունքում մեկ կոռումպացված էլիտային փոխարինելու է եկել մյուսը: Ահա և ողջ փոփոխությունը: