«Իմ քայլ»-ի «հեղափոխական» ծրագրի որ կետերն են կատարվել մեկ տարի անց

Վերլուծական 18 Նոյեմբեր, 2019 16:30

Մեկ ամսից կլրանա խորհրդարանական ընտրությունների մեկ տարին և այս մեկ տարվա մեջ շատերը արդեն իսկ հասցրել են մոռանալ, թե ինչ ծրագրող, քաղաքական պլատֆորմով էր ներկայացել ընտրություններին հեղափոխական թիմը: Իհարկե, հասկանալի է, որ «Իմ քայլ»-ը ստացել է ընտրողների ճնշող մեծամասնության քվեն՝ ընտրելով ոչ թե ծրագիրը, այլ մեկ անձի: Սակայն այդ անձն ու իր թիկունքում կանգնած թիմը, ի վերջո խորհրդարան են մտել և իշխանության են եկել կոնկրետ ճանապարհային քարտեզով:

Եվ այսպես՝ իր նախընտրական ծրագրում «Իմ քայլը» դաշինքը նշում էր, որ առաջիկա հինգ տարիներին իրենց գործունեությունը միտված է լինելու տնտեսական հեղափոխություն իրականացնելուն, որին հասնելու համար առանցքային նշանակություն ունեն ՀՀ-ի եւ Արցախի Հանրապետության անվտանգության մակարդակի շարունակական բարձրացումը, Արցախի ինքնորոշման իրավունքի միջազգային ճանաչումը, աշխատանքի եւ ներդրումների խրախուսումը, աղքատության հաղթահարումը աշխատանքի եւ կրթության միջոցով, օրենքի գերակայության ապահովումը, բարեկեցության շարունակական բարձրացումը եւ պետական ծախսերի արդյունավետության շարունակական բարձրացումը: Տնտեսական հեղափոխությունը, ըստ վարչապետի, արդեն իսկ մտել է երկրորդ փուլ, միակ խնդիրը թերևս այն է, որ հասարակության մեծ մասը բաց թողեց առաջին փուլը՝ չտեսնելով որևէ առարկայական կամ շոշափելի արդյունք: ՀՀ-ի և Արցախի անվտանգության շարունակական բարձրացման մասին կարելի է դատել ՀՀ պաշտպանական ծախսերի կտրուկ կրճատումից և Արցախում՝ գեներալիտետի դեմ ուղղված սադրիչ գործողություններից, որոնք միանշանակ չեն նպաստում վերոնշյալ անվտանգության բարձրացմանը: Պետական ծախսերի արդյունավետության մասին անգամ ավելորդ է հիշատակել՝ միլիոնների պարգևատրումներ, ծառայողական մեքենաների կտրուկ ավելացում, նախարարների և մարզպետների աշխատավարձերի գաղտնի և շեշտակի բարձրացում, պետական բյուջեի հաշվին ճոխ գործուղումներ:

Արտաքին քաղաքականության բնագավառում «Իմ քայլ»-ի քայլերը միտված էին լինելու բոլոր պետությունների հետ բարիդրացիական, փոխշահավետ հարաբերություններ հաստատելուն եւ նոր շունչ հաղորդելուն: Թե որքան փոխշահավետ են այսօր Հայաստանի հարաբերությունները, հատկապես վաղեմի դաշնակիցների հետ՝ բոլորին էլ հայտնի է: ԵՄ-ի հետ հարաբերություններում ակնհայտ սառնություն է, ՀԱՊԿ շուրջ ստեղծված սկանդալը լուրջ հարված էր հայ-ռուսական հարաբերություններին, Հայաստան-ԱՄՆ հարաբերությունների փոխշահավետության մասին կարելի է դատել՝ ելնելով թեկուզ պարբերաբար ԱՄՆ մեկնող և այնտեղից ձեռնունայն վերադարձող պատվիրակությունների քանակից:

Տնտեսական քաղաքականության հիմքում դրվելու էր արտահանմանը, զբաղվածության ընդլայնմանը, աշխատանքի խրախուսմանը միտված ներդրումային քաղաքականությունը: Արդյունքում՝ տնտեսության կառուցվածքը պետք է էական փոփոխություններ կրեր: Վիճակագրությունը հուշում է, որ, համենայնդեպս, այս մեկ տարվա ընթացքում իշխանությունները չեն հասել վերոնշյալ նպատակին և պարզից էլ պարզ է՝ ներդրումներ չկան, որովհետև տնտեսության կառուցվածքը, այնուամենայնիվ, չի փոխվել:

Կարելի է փաստել, որ խորհրդարանական ընտրություններից մեկ տարի անց, իշխանությունները նույնիսկ չեն էլ մեկնարկել սեփական քաղաքական ծրագրի իրականացմանն ուղղված աշխատանքները: