Ում օրոք էր ընդդիմության ձայնն առավել շատ լռեցվում

Հեռուստատեսության եւ ռադիոյի հանձնաժողովի տարեկան հաղորդման ներկայացման ժամանակ այսօր ԱԺ նիստում «Լուսավոր Հայաստանի» պատգամավոր Անի Սամսոնյանը նկատեց, որ զեկույցում ասված է. «Հանրային հեռուստաընկերությունը հիմնականում ապահովել է քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական խնդիրների վերաբերյալ տեսակետների ներկայացումը լրատվական թողարկումներում եւ հարցազրույցներում: Քաղաքական հարցազրույցի ժանրի հաղորդումներից մեկում իշխանության ներկայացուցիչները հյուրընկալվել են մոտ 42 անգամ, իսկ ընդդիմությունը՝ 4-5»: 

Իշխանափոխությունից առաջ ընդդիմության քննադատության թիրախում հայտնվում էր հատկապես հանրային հեռուստաալիքը, բազմաթիվ անգամներ ամենաբարձր ամբիոնից այն մարդիկ, որ երեկ ընդդիմություն էին, իսկ այսօր արդեն իշխանություն, հայտարարում էին, որ Սերժ Սարգսյանը և նրա թիմը օկուպացրել են հանրայինը, բյուջեի փողերով անում են միայն սեփական քաղաքական փիառը, իսկ ընդդիմության համար Հանրայինի դռները փակ են, խոսափողն էլ՝ անջատած: Փաստացի, հեղափոխությունից հետո, ինչպես ընդդիմադիրներն են սիրում ասել՝ Սերժի ժամանակը չի փոխվել և առնվազն Հանրայինով իշխանություն-ընդդիմություն կարծիքների ներկայացման համամասնությունը նույնն է: Այդ մասին են վկայում նաև նախորդ տարիների մոնիտորինգի արդյունքները: Հեղափոխությունից հետո էլ Հայաստանում ընդդիմության ձայնը խլացվում է: Օրինակ, ինչպես է ստացվում, որ Հանրայինը մի գեղեցիկ ռեպորտաժ չի պատրաստում և հասարակությանը չի տեղեկացնում իշխանական թևին վերաբերվող բացահայտումների մասին, կամ, օրինակ, Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը պահող ֆեյքերի բանակների և վերջինիս աջակիցների՝ YouTube-յան ալիքների միջոցով կեղծիք, զրպարտություն և թշնամանք տարածելու վերաբերյալ հետաքննությանը: 

Փաստենք, որ հարկատուների գումարներով գործող Հանրային հեռուստաընկերությունը հեղափոխությունից հետո էլ շարունակում է հանրությանը մատուցել կողմնակալ, ոչ օբյեկտիվ և միակողմանի տեղեկատվություն, ներկայացրել միայն իշխանահաճո դիրքորոշումներ, անտեսել դրանցից տարբերվող տեսակետները և կատարել իշխանության քարոզչամեքենայի գործառույթ՝ ընդհուպ խախտելով անձի անմեղության կանխավարկածը: