«Кукушка хвалит Петуха, за то, что хвалит он Кукушку». փաշինյանական վարչախմբի վարքաբանությունը

Տխուր օրինաչափություն է դարձել, որ 2018 թ․ իշխանության եկած Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցները ժամանակ առ ժամանակ հայտնում են այնպիսի մտքեր, որոնք «դասագրքային» կարող են լինել այն իմաստով, թե ինչ չպետք է ասել կամ երբ ինչ պետք է ասել։

Ինչպես ասում են, դասական օրինակն առայժմ մրցելի չէ․ 44-օրյա ողբերգական պատերազմի օրերին, վարչապետը դիմելով ԱԺ պատգամավորներին՝ գրեթե պահանջեց․ 

«Եկեք պայմանավորվենք, որ ինչ էլ լինի, մենք մեզ պարտված չենք համարի»։ 

Հին ժամանակներում սա գուցե առաջնորդող զորավարի խոսք կարող էր ընկալվել, բայց տոտալ հայրենազրկման, պետականազրկման, հերոսազրկման ու բարոյազրկման տանող այս իշխանությունների պարագայում նման մտքերը խրթին ու նաև անտեղի են։ Բայց առավել ուշագրավ է, որ Փաշինյանի այս խոսքերն այն ժամանակ ուղեկցվեցին իշխանական պատգամավորների հոտնկայս և մոլեռանդ ծափահարություններով՝ այսկերպ փոխադարձելով իրենց ղեկավարի ցանկությունը, քաջալերելով ու աջակցելով նրան։

Ինչպես Կռիլովյան հայտնի առակում է ասվում՝ «Кукушка хвалит Петуха, за то, что хвалит он Кукушку» (Կկուն գովում է Աքլորին, քանզի գովում է նա Կկվին-խմբ․)։

Այս տրամաբանությամբ հերթական գրոտեսկը Ազգային Ժողովում սեպտեմբերի 13-ին հնչեցրեց իշխանական պատգամավոր Հայկ Սարգսյանը՝ ադրբեջանական վերջին ագրեսիայի մասին խոսելիս գնալով պատմության գիրկը, վերհիշելով իր ընտանիքի անդամների, հարազատների մասնակցությունը պատերազմին, բայց գլխավորն առջևում էր՝ ՔՊ-ական հայտնի գործիչը, դիմելով վարչապետին, մեկ անգամ ևս հիշատակեց նրա որդու՝ Աշոտի մասնակցությունը պատերազմին։

Փաշինյանն, իհարկե, իր ոճին ու վարքաբանությանը համահունչ, ինչ-որ տեղ նախատեց Սարգսյանին, սակայն պարտության սիմվոլին դրոշմված անթաքույց ժպիտը մատնեց էլի, որ դա ևս ներթիմային վարքաբանության, այսպես ասած՝ նախապես պատրաստված սցենար էր, որի իմաստը կրկին նույն է՝

«Кукушка хвалит Петуха, за то, что хвалит он Кукушку»․․․