Կան կարմիր գծեր, որոնց հատման դեպքում Ադրբեջանի համար անդառնալի հետևանքներն անխուսափելի կլինեն

Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը շարունակում է մնալ կռվախնձոր կովկասյան տարածշրջանում: Չնայած բազմաթիվ կոչերի՝ Ադրբեջանը շարունակում է մնալ իր որդեգրած լկտի քաղաքականությանն ու անտեսելով անգամ ՄԱԿ-ի կողմից հնչեցվող հայտարարություններն ու Հաագայի դատարանի որոշումը, փակ է պահում Լաչինի միջանցքն ու ժամանակառժանանակ փորձում օկուպացնել ՀՀ սուվերեն տարածքները:

Ակնհայտ է, որ այս պարագայում Ադրբեջանն ապավինում է իր դաշնակից և հարևան երկրների օգնությանը, սակայն ինքն էլ գիտակցում է, որ իր նպատակադրումներն անօրինակ են և սին: Վերջինիս նյարդայնացնում է այն հանգամանքը, որ թե՛ Հայաստանը, թե՛ Արցախը անտարբեր չեն մնում արցախյան հարցի շուրջ և ամեն գնով փորձում են իրենց ձայնը լսելի դարձնել միջազգային հանրության առաջ՝ մատնանշելով փաստահավաք առաքելության Արցախ ուղարկման կարևության մասին: Ի վերջո, յուրաքանչյուր ագրեսոր պետության նման գործողությունները պատժելի են միջազգային իրավունքի նորմերով:

Այս պարագայում Ադրբեջանն իր հերթին հույսը դնում է մե՛կ Իրանի Իսլամական Հանրապետության, մե՛կ Ռուսաստանի Դաշնության վրա՝ վերջիններից ակնկակալով ոչ միայն սույն հարցի շուրջ դիրքորոշման փոփոխություն, այլև՝ դաշնակցային աջակցություն: Սրան զուգահեռ, 2 պետություններն էլ զերծ են մնում նման քայլերից՝ ձեռք մեկնելով ՀՀ-ին և ցույց տալով ադրբեջանական կողմին, որ կան կարմիր գծեր, որոնք չպետք է հատվեն, հակառակ դեպքում անդառնալի հետևանքները երկար սպասեցնել չեն տա:

Նատալի Մկրտչյան