Աթոռից կառչածը. արտասահմանյան գործընկերների «դասը»՝ Նիկոլ Փաշինյանին

Հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանը հռչակեց ժողովրդավարության բաստիոն, հայտարարեց, որ այսուհետ իշխանությունը վերդարարձված է ժողովրդին, և ժողովուրդն է որոշելու՝ որքան ինքը և թիմը կմնան իշխանության: Անցել է հինգ տարի, այս հինգ տարիների ընթացքում Հայաստանում ձախողումն ու արհավիրքը փոխարինում էին մեկը մյուսին, սակայն Նիկոլ Փաշինյանը տվել է մեկ պատասխան՝ հրաժարակ տալու հիմքեր չկան և ինքը կշարունակի մնալ երկրի ղեկին: Մինչդեռ նրա միջազգային գործընկերներն իրենց օրինակով ժողովրդավարության և արժանապատվության դաս են տվել Նիկոլ Փաշինյանին, որին, լավ կլիներ, հետևեր նաև ինքը: Ընդ որում, վերջիններս հրաժարականի դիմում են ներկայացրել անհամեմատ ավելի փոքր ու մեղմ ձախողումների պատճառով, նրանցից և ոչ մեկը խայտառակ կապիտուլյացիա չի կնքել, երկիրը անվտանգային լուրջ մարտահրավերների առջև չի կանգնեցրել:

Հարավային Կորեայի վարչապետ Չոն Խոն Վոնը հրաժարական էր ներկայացրել Սեվոլ լաստանավի կործանումից անմիջապես հետո: Նա հայտարարել էր, որ եթե այդ սարսափելի դեպքից հետո շարունակի պաշտոնավարել, ապա բեռ է դառնալու իր իսկ քաղաքական թիմի և կառավարության համար:

Լիբանանի կառավարությունը վարչապետ Հասան Դիաբի գլխավորությամբ հրաժարական էր ներկայացրել 2020-ի օգոստոսին: Կառավարության հրաժարականի հիմնական պատճառը օգոստոսի 4-ին Բեյրութի նավահանգստում տեղի ունեցած պայթյունն էր, որի արդյունքում զոհվել էր մոտ 200 մարդ, իսկ վիրավորվել՝ շուրջ 6000-ը։

Շվեդիայի վարչապետ Մագդալենա Անդերսոնը հրաժարական էր ներկայացրել ընտրվելուց ժամեր անց, պատճառն էլ այն էր, որ վերջինս չէր ցանկանում ղեկավարել մի կառավարություն, որը կասկածում է իր իսկ լեգիտիմության վրա:

Ռումինիայի վարչապետ Վիկտոր Պոնտան հրաժարական ներկայացրեց երկրում ծայր առած բողոքի ակցիաների ֆոնին, երբ փողոցում նրա հրաժարականը պահանջող քաղաքացիների թիվը չէր գերազանցում անգամ 20 հազարը:

Էստոնիայի վարչապետ Յուրի Ռատասը հրաժարական ներկայացրեց իր կառավարության անդամներից մի քանիսի անվան հետ կապված կոռուպցիոն սկանդալի առաջացման ֆոնին:

Վրաստանի վարչապետ Գերոգի Գախարիան հրաժարական ներկայացրեց միայն այն պատճառով, որ կառավարող թիմի ներսում ձևավորվել էր անհամաձայնություն կապված ընդդիմության լիդերներից մեկի կալանավորման հետ:

Ճապոնիայի վարչապետ Յուկիո Հատոյաման հրաժարական էր ներկայացրել այն բանի պատճառով, որ չէր կատարել հանրությանը տված իր նախընտրական խոստումները:

Լյուքսեմբուրգի վարչապետ Ժան Կլոդ Յունկերը հրաժարվեց զբաղեցրած պաշտոնից երկրի հատուկ ծառայություններում ծայր առած կոռուպցիոն սկանդալից հետո:

Լատվիայի վարչապետ Վալդիս Դամբրովսկիսը հրաժարական էր ներկայացրել Ռիգա առևտրի կենտրոնի փլուզումից հետո: Նա իր վրա էր վերցրել տեղի ունեցածի քաղաքական պատասխանատվությունը:

Այս երկրների ղեկավարները հեռացել են պատվով` առանց երկիրը բախումների և ցնցումների տանելու, որովհետև թերևս հենց դա ժողովրդավարության բաստիոնի գլխավոր հատկանիշը և ոչ թե ողջ թիմով ամեն գնով աթոռից կառչած մնալը:

Ինչ է արել հինգ տարում Նիկոլ Փաշինյանը. համավարակի դեմ տապալված պայքար՝ 10 հազարից ավել մահացած, պատերազմ՝ Արցախի մեծ մասի կորուստ և 5000 զոհ, ապաշնորհ քաղաքականության արդյունքում Արցախի վերջնական հանձնման փորձ, գերիներ և անհետ կորածներ, երկրում կոռուպցիան արմատախիլ չի արվել՝ Փաշինյանի կառավարության երկու նախարար այսօր կոռուպցիոն գործերով կալանավորված են, օլիգարխիան շարունակում է սերտաճած մնալ իշխանությանը, իսկ գործարարները տեղ են գտնում գործող իշխանության պատգմավորական ֆրակցիայում, տնտեսությունը գահավիժում է՝ ներդրումներ չկան, Փաշինյանը չի կատարել իր ոչ մի նախընտրական խոստում: Հազարավոր քաղաքացիներ Հայաստանում և Սփյուռքում պահանջում են նրա հրաժարականը, սակայն վերջինս ամուռ կառչել է աթոռից և շարունակում է հազարավոր կարմիր բերետավորների թիկունքից խոսել ժողովրդի իշխանության և ժողովրդավարության մասին....