Ուր են և ինչու են լռում Հայաստանի խոշոր գործարարներն ու պաշտոնյաները. մաս 18. Ռաֆիկ Գրիգորյան

ԼՈւՐԵՐ.com-ը շարունակում է անդրադառնալ այն պաշտոնյաներին և գործարարներին, ովքեր երկար տարի զբաղեցրել են պետական կարևորագույն պաշտոններ, հարստություն և բիզնես են դիզել՝ Հայաստանի և Արցախի անունը հոլովելով, իսկ այսօր, երբ Արցախում տեղի է ունենում անթաքույց ցեղասպանություն, լռում են և նախընտրում են մնալ ստվերում:

Այսօր կանդրադառնանք երկար տարիներ ԱԺ պատգամավորի, իսկ այնուհետև Գեղարքունիքի մարզպետի պաշտոնը զբաղեցրած Ռաֆիկ Գրիգորյանին: 2017-ին Գրիգորյանը բավական սկեպտիկորեն էր տրամադրված Հայաստանի ապագայի մասով և կարևորում էր առաջին հերթին`բանակի հզորացման խնդիրը, ենթարկառուցվածքների և տարածքների համաչափ զարգացումը: Դրա հետ մեկտեղ նա գուժում էր, որ դեռ շարունակելու ենք վատ ապրել, քանի այդ խնդիրները լուծված չեն։

Ընդ որում, այս տարիների ընթացքում կարիերային աստիճաններով բարձրացել է ոչ միայն ինքը՝ Գրիգորյանը, այլ նաև վերջինիս որդին: Նա տարիներ շարունակ աշխատում էր ԱԺ-ում՝ ԱԺ փոխնախագահի խորհրդականն էր, այնուհետև տեղափոխվել էր ՊԵԿ եւ նշանակվել Արաբկիրի հարկային տեսչության պետի տեղակալ։

Բացի այդ, Գրիգորյանը եղել է Հայաստանի ամենահարուստ մարզպետներից մեկը, սակայն ԱԺ-ում աշխատելու տարիներին 46 հազար դրամի չափով տան վարձի գումար է կորզել խորհրդարանից՝ Երևանում վարձով բնակվելու նպատակով: Ուշագրավ մեկ փաստ եւս. ԱԺ պաշտոնական կայքէջում տեղադրված Ռաֆիկ Գրիգորյանի կենսագրությունից «անհետացել» էր մեկ դրվագ, որ նա 1992-1996 թթ. «Շինարար» ՍՊԸ-ի տնօրենն է եղել: Հավանաբար  պատգամավորը «սրբագրում» էր բիզնեսի հետ ունեցած իր բոլոր կապերը:

Զարմանալի է, որ նախկին պաշտոնյան, ով տարիներ շարունակ ղեկավարել է Գեղարքունիքի մարզը, իրականացրել այստեղ բազմաթիվ ծրագրեր, այսօր լռում է և անգամ չի էլ անդրադառնում այն հանգամանքին, որ նոր իշխանությունների թեթև ձեռքով այդ մարզը դարձավ սահմանամերձ և թշնամին չի էլ թաքցնում, որ իր հաջորդ թիրախները Սևանա լիճն ու Վարդենիսն են: Անգամ եթե Արցախի համար նախկին պաշտոնյայի սիրտը չի ցավում, միթե՞ չի ցավում նաև մի մարզի համար, որն անձամբ ինքն է տարիներ շարունակ ղեկավարել:

Շարունակելի...