Փաշինյանի գավառական ավանտյուրիզմի հերթական դրսևորումը

Օրերս ելույթ ունենալով ԵԱՏՄ բարձրագույն խորհրդի նիստին՝ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը բավական ուշագրավ հայտարարությամբ է հանդես եկել։ Մասնավորապես, իր ելույթի ընթացքում վերջինս նշել է, որ ԵԱՏՄ-ն տնտեսական ասոցիացիա է, որը չպետք է ունենա քաղաքական կամ աշխարհաքաղաքական օրակարգ։ Առևտրի և ինտեգրման հիմնական ազատությունները չպետք է սահմանափակվեն քաղաքական դրդապատճառներով։

Փաշինյանի քաղաքատնտեսությունից այսչափ հեռու լինելն, անշուշտ, չի վրիպել նիստին ներկաների հայացքից և, մեղմ ասած, քմծիծաղ է առաջացրել նրանց մոտ, քանի որ բոլորին էլ պարզ է Փաշինյանի իրական մոտիվացիան: Մի կողմից՝ նա ցանկանում է առևտուր անել ՌԴ և ԵԱՏՄ անդամ մյուս երկրների հետ, օգուտներ ստանալ տնտեսական համագործակցությունից, իսկ մյուս կողմից՝ առաջարկում է ԵԱՏՄ գործընկերներին աչք փակել ԵՄ–ի և ՆԱՏՕ–ի հետ իր քաղաքական սիրախաղի վրա և չխառնվել այն դեպքում, երբ փաստացի Արևմուտքի թելադրանքով փորձում է դուրս մղել ՌԴ-ին Հարավային Կովկասից: Ընդ որում, Փաշինյանը  ոչ ավել, ոչ պակաս խոսում է իր առաջարկը դեկլարացիայի մակարդակով  ամրագրելու մասին՝ քաջ գիտակցելով, որ ԵԱՏՄ անդամ երկրներն այն պարզապես չեն հաստատի, քանի որ առկա աշխարհաքաղաքական իրողությունների պայմաններում հնարավոր չէ լինել վերպետական տնտեսական միության անդամ և չկիսել այդ կառույցի քաղաքական արժեքներն ու օրակարգը։ Դա ոչ այլ ինչ է, քան երկու ճակատով խաղալու հերթական փորձն ու դասական գավառական աճպարարություն, որին հայ ժողովուրդը վերջին հինգ տարիների ընթացքում մեկ անգամ չէ, որ զոհ է գնացել: