Թե մեկը մի կտոր հաց տա՝ կուտեմ, եթե չէ՝ մուրացկանություն մեկա չեմ անի

«Մալաթիայի սադերում եմ քնում, պադյեզդներում. թե մեկը մի կտոր հաց տա՝ կուտեմ, եթե չէ՝ մուրացկանություն մեկա չեմ անի»,– պատմում էր 19–ամյա Ջոն Վահանյանը:

Հորը չէր հիշում. փոքր էր, երբ հայրը պատերազմում զոհվել էր: Ջոնը մանկատանն էր մեծացել, բայց շրջանավարտ չէր, մայրը 12 տարեկանում հանել էր մանկատնից, տարել գիշերօթիկ դպրոց, հետո նորից ամուսնացել էր, երկրից հեռացել:

Ջոնն անօթևան էր, կորցրել էր բոլոր փաստաթղթերը, մի ծեր կին խորհուրդ էր տվել գնալ Մարդու իրավունքների պաշտպանի մոտ, ու նա եկել էր:

Ջոնին առաջնահերթ կացարան էր անհրաժեշտ: Պաշտպանի աշխատակազմի խոցելի խմբերի պաշտպանության և հասարակական կազմակերպությունների հետ համագործակցության վարչության աշխատակիցները Ջոնի խնդիրները լուծելու համար փորձեցին կապեր հաստատել անօթևանների խնդիրներով զբաղվող կազմակերպությունների հետ:

Մինչ նրա համար կացարան կգտնվեր, լուծվեց Ջոնի սննդի հարցը, նա ուղղորդվեց Հայորդաց տուն, որտեղ կարիքավորները օրական մեկ անգամ անվճար ճաշելու հնարավորություն ունեն: Հետո վարչության աշխատակիցները կապ հաստատեցին «Հանս Քրիստիան Քոֆոեդ» հայ-դանիական բարեգործական հիմնադրամի հետ, որտեղ համաձայնվեցին ապահովել նրա բուժզննությունը, այնուհետ լուծել կացարանի հարցը:

Ջոնը կացարան տեղավորվելուց հետո ներգրավված կլինի հիմնադրամում գործող ահեստագործական խմբակների աշխատանքներին, որտեղ ուսումնառությունից հետո հնարավորություն կունենա աշխատանք գտնել:

Հաջորդ կարևոր քայլը Ջոնի անձնագրի և մյուս փաստաթղթերի վերականգնում է, որի ուղղությամբ զբաղվում են Պաշտպանի աշխատակազմի Քրեադատավարական վարչության աշխատակիցները:

Պաշտպանի աշխատակազմը հետևողական է իր դիմումատուների խնդիրների լուծման հարցում, Ջոնը նույնպես բացառություն չէ, և մեր մասնագետները հետամուտ կլինեն նրա' հասարակություն ինտեգրման ողջ գործընթացին: