Ավելին, քան լեռ. իմաստային կենտրոն, որտեղ միավորվում են պատմությունը, հավատը և մարդկային գոյության մասին հիմնարար պատկերացումները. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Արդյո՞ք Արարատը պարզապես լեռ է, թե՞ այն վայրը, որտեղ մարդկությունը սկսել է իր երկրորդ կյանքը։ Այն պահից, երբ այն փորձում են դիտարկել միայն որպես տարածքային հարց, իսկ խորհրդանիշը՝ նեղացնել քաղաքական մեկնաբանության շրջանակում, տեղի է ունենում իմաստի վտանգավոր աղճատում և խեղաթյուրում։ Խորհրդանիշը չի կարող սահմանափակվել էթնիկ պատկանելությամբ, որովհետև հենց այն պահը, երբ այն դիտարկվում է միայն էթնիկ սահմանների մեջ, սկսվում է նրա իմաստի աղքատացումը։

Հայ ժողովրդի քաղաքակրթական ինքնագիտակցության մեջ Արարատ լեռը երբեք չի եղել պարզապես աշխարհագրական բարձրություն կամ բնապատկերի տարր։ Այն ձևավորվել է որպես իմաստային կենտրոն, որտեղ միավորվում են պատմությունը, հավատը և մարդկային գոյության մասին հիմնարար պատկերացումները։ Երբ Արարատը հայտնվում է պետական զինանշանում, այն չի ներկայացնում տարածքային հավակնություն, այլ արտահայտում է քաղաքակրթական հիշողություն՝ այն հիշողությունը, որում ամփոփված է մարդկության փրկության և նոր սկզբի գաղափարը։

Այս ընկալման արմատները հասնում են աստվածաշնչյան այն պատմությանը, որտեղ Նոյի տապանը կանգ է առնում Արարատի լեռների վրա, ինչպես ներկայացված է «Գիրք Ծննդոց»-ում։ Այդ դրվագը վաղուց դուրս է եկել զուտ կրոնական պատմության շրջանակներից և դարձել է համամարդկային խորհրդանիշ։ Ջրհեղեղը համընդհանուր կործանումն է, իսկ Արարատը՝ այն հանգրվանը, որտեղ հնարավոր է դառնում վերականգնումը։ Նոյի որոշումը՝ դուրս գալ տապանից և սկսել նոր կյանք, ոչ միայն անհատի, այլ ամբողջ մարդկության ընտրության խորհրդանիշ է՝ ընտրություն հանուն կյանքի, շարունակության և պատասխանատվության։ Այդ պատճառով Արարատը չի կարող ընկալվել որպես միայն հայկական խորհրդանիշ. այն ավելի լայն իմաստով կապված է մարդկության գոյատևման և վերածննդի պատկերացման հետ։

Հայ պատմական մտածողության մեջ այս գաղափարը վերածվել է հիշողության կառուցվածքի։ Ժողովուրդը չի գոյատևում միայն ֆիզիկական տարածքով կամ քաղաքական համակարգերով. այն գոյատևում է այնքանով, որքանով պահպանում է իր անցյալի իմաստային առանցքները։ Արարատը հենց այդպիսի առանցք է։ Այն միավորում է տարբեր ժամանակների փորձառությունները՝ դարձնելով պատմությունը շարունակական ներկայություն։ Այս հիշողությունը չի սահմանափակվում միայն ազգային շրջանակով, որովհետև Նոյի պատմությունը վերաբերում է բոլորին։ Այդ պատճառով Արարատը կարող է ընկալվել որպես այն հենակետը, որտեղ մարդկության ընդհանուր հիշողությունը հատվում է կոնկրետ ժողովրդի ինքնագիտակցության հետ։

Քաղաքակրթությունների զարգացման տեսանկյունից այս պատկերն արտահայտում է ճգնաժամի և վերականգնման համընդհանուր օրինաչափությունը։ Պատմության ընթացքում հասարակությունները բազմիցս կանգնել են կործանման եզրին, և նրանց շարունակությունը կախված է եղել այն բանից, թե ինչ պատասխան են տվել այդ մարտահրավերին։ Ջրհեղեղի պատմությունը ներկայացնում է այդպիսի ծայրահեղ իրավիճակ, իսկ Արարատը՝ այն տարածքը, որտեղ ձևավորվում է վերականգնման հնարավորությունը։ Այս տրամաբանությամբ Արարատը դառնում է քաղաքակրթական վերածննդի խորհրդանիշ, որը վերաբերում է ոչ միայն մեկ ազգի, այլ բոլոր նրանց, ովքեր անցել են պատմական ծանր փորձությունների միջով, այդ թվում՝ տարածաշրջանի հարևան ժողովուրդները։

Քրիստոնեական մտածողության մեջ այս պատկերն ավելի է խորանում։ Պատմությունը դիտարկվում է որպես իմաստ ունեցող ընթացք, որտեղ արտաքին իրադարձությունները ունեն ներքին նշանակություն։ Նոյի պատմությունն ընկալվում է որպես փրկության նախապատկեր, իսկ Արարատը՝ որպես այն վայրը, որտեղ այդ փրկությունը դառնում է իրականություն։ Սակայն այս փրկությունը միայն ֆիզիկական չէ։ Այն նաև ներքին է՝ կապված մարդու վերափոխման հետ։ Մարդը պարզապես չի փրկվում կործանումից, այլ սկսում է նոր կյանք՝ նոր գիտակցությամբ և պատասխանատվությամբ։ Այդ պատճառով Արարատը դառնում է ոչ միայն փրկության, այլ նաև վերափոխման խորհրդանիշ։

Սոցիալական մակարդակում կրոնական և մշակութային պատկերացումները ձևավորում են վարքագիծ և հասարակական կազմակերպվածություն։ Երբ մի ժողովուրդ իր ինքնությունը կապում է փրկության և վերածննդի գաղափարի հետ, դա բարձրացնում է նրա դիմադրողականությունը, համախմբումը և պատմական շարունակականությունը։ Այս տեսանկյունից Արարատը կարևոր է ոչ միայն հայերի համար, այլ նաև այն տարածաշրջանի ժողովուրդների համար, որոնք իրենց պատմության ընթացքում անցել են գոյաբանական ճգնաժամերի միջով։ Նրանց համար նույնպես գոյություն ունի վերածննդի գաղափարը, և Արարատը կարող է ընկալվել որպես այդ փորձի խորհրդանշական արտահայտություն։

Գոյաբանական մակարդակում մարդը ապրում է իմաստներով լեցուն աշխարհում, որտեղ տարածքները դառնում են կարևոր իրենց խորհրդանշական նշանակությամբ։ Արարատը այդպիսի իմաստային կենտրոն է, որը ձևավորում է աշխարհընկալում և պատմական ինքնագիտակցություն։ Ամեն սերունդ վերադառնում է այս խորհրդանիշին և նորից մեկնաբանում այն՝ ըստ իր ժամանակի փորձառության, ինչի արդյունքում պահպանվում է քաղաքակրթական շարունակականությունը։

Համաշխարհային պատմությունը ցույց է տալիս, որ նման խորհրդանիշները երբեք չեն սահմանափակվում մեկ ժողովրդի շրջանակով։ Սինայի լեռը դարձել է օրենքի և ուխտի համամարդկային խորհրդանիշ, Երուսաղեմը միավորում է տարբեր հավատքների և ժողովուրդների հիշողությունը, Օլիմպոսը դարձել է համաշխարհային մշակույթի մաս։ Այս բոլոր դեպքերում կոնկրետ տեղը վերածվում է ընդհանուր իմաստի կրողի։ Արարատը նույն կարգի, բայց առանձնահատուկ խորհրդանիշ է, որովհետև այն կապված է մարդկության փրկության և նոր սկզբի գաղափարի հետ։ Մյուս կողմից՝ համաշխարհային պատմությունը ցույց է տալիս, որ մեծ խորհրդանիշները հաճախ անցնում են տարբեր քաղաքակրթությունների միջով։ Կոստանդնուպոլսի Սուրբ Սոֆիայի տաճարը, որը կառուցվել էր որպես քրիստոնեական տաճար և հետագայում վերափոխվեց այլ գործառույթների, շարունակում է մնալ համաշխարհային մշակույթի մաս՝ անկախ իր փոփոխվող կարգավիճակից։ Սակայն, ի տարբերություն նման կառույցների, Արարատը չի փոխում իր իմաստը, որովհետև այն մարդու ստեղծած չէ, այլ կապված է մարդկության հիշողության սկզբի հետ։ Սուրբ Սոֆիայի տաճարը պատմում է քաղաքակրթությունների պայքարի մասին, իսկ Արարատը՝ մարդկության փրկության մասին: Այս ամենից բխում է կարևոր հետևություն։ Մեծ քաղաքակրթական խորհրդանիշները չեն կարող սահմանափակվել միայն էթնիկ պատկանելությամբ, որովհետև նրանք գործում են պատմական հիշողության ավելի բարձր մակարդակում, քան քաղաքական սահմանները։ Արարատը այս իմաստով պատկանում է համամարդկային հիշողությանը, սակայն ունի կոնկրետ կրող՝ հայ ժողովուրդը, որը պահպանել և փոխանցել է այդ խորհրդանիշի իմաստը պատմության ընթացքում։ Այդ պատճառով մեր հարևաների կողմից Արարատը զինանշանում պետք է ընկալվի ոչ թե որպես բացառիկ սեփականության նշան, այլ որպես քաղաքակրթական հայտարարություն։ Այն արտահայտում է այն գիտակցությունը, որ այս ժողովուրդը իր ինքնությունը կապում է մարդկության փրկության, վերածննդի և շարունակության համընդհանուր գաղափարի հետ։ Եվ հենց այս տեսանկյունից պարզ է դառնում, որ նման խորհրդանիշը չի կարող սահմանափակվել նեղ պատկանելությամբ. այն միաժամանակ ազգային է իր կրողի մեջ և համամարդկային է իր իմաստով՝ միավորելով ոչ միայն մեկ ժողովրդի, այլ նաև տարածաշրջանի և աշխարհի այն բոլոր հասարակություններին, որոնք իրենց պատմության մեջ որոնել են իրենց վերածննդի Արարատը։ Արարատը պատկանում է նրան, ով հիշում է փրկության իմաստը: Արարատը սահման չունի, որովհետև հոգևոր աշխարհի հիշողության սահմանը անսահմանությունն է:

ՌՈԼԱՆ ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ՝ Տնտեսագիտության դոկտոր