«Հրապարակ». Պաշտոնը եւ ֆիզիկական գոյությունը դարձել են անբաժանելի

«Հրապարակ»-ը գրում է.

Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է ոչնչացնել իր քաղաքական հակառակորդներին, որ նրանք հնարավորություն չունենան իրեն դատելու: Եվ փորձելու է ոչնչացնել թե՛ ֆիզիկապես, թե՛ տնտեսապես, թե՛ քաղաքականապես: Նա չի էլ թաքցնում, որ Հայաստանում այլեւս չկա դատարան կամ դատախազություն, որ դատողն ինքն է: Նախորդ օրը խորհրդարանում դիմելով Ռոբերտ Քոչարյանի կրտսեր որդուն՝ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Լեւոն Քոչարյանին, բառացի հայտարարեց. «Հիմա ես ասում եմ՝ այն, ինչ որ ես ձեզ ասեցի, ես, այո, ձեզ դատում եմ եւ պատրաստ եմ նույն դատով դատվել»:

Եվ ընդամենը հաշված ժամեր անց դատախազությունը հանրային քրեական հետապնդում հարուցեց Ռոբերտ Քոչարյանի ու նրա ավագ որդու` Սեդրակ Քոչարյանի նկատմամբ, եւ նրանք ձերբակալվեցին: Զավեշտալին այն է, որ փաշինյանական դատախազությունը հանրային քրեական հետապնդում հարուցեց նաեւ նախկին վարչապետ, գրեթե 20 տարի առաջ` 2007 թվականի մարտին մահացած Անդրանիկ Մարգարյանի նկատմամբ: Չի բացառվում, որ Փաշինյանը նրան եւս կալանավորելու հրահանգ տա:

Որպեսզի Ռոբերտ Քոչարյանը կամ նրա որդիները երբեւէ հնարավորություն չունենան դատելու Նիկոլ Փաշինյանին այն դատով, որով նա նրանց դատում է, նա պետք է ձգտի մինչեւ իր կյանքի վերջը մնալ վարչապետի պաշտոնին, բռնապետերի մեծ մասը պաշտոնավարում է ցմահ` պաշտոնազրկումը եւ ֆիզիկական գոյությունը նրանց դեպքում անհամատեղելի են, շատ քչերն են, որ պաշտոնանկությունից հետո հասնում են դատարան:

Նիկոլ Փաշինյանը նախորդ օրը՝ կառավարության ծրագրի ներկայացման ժամանակ հայտարարեց, որ պատրաստվում է փոխել Սահմանադրությունը եւ հրաժարվել Անկախության հռչակագրին հղումից, ինչը փաստացի նշանակում է հրաժարում Հայաստանի անկախությունից, իսկ դրանից մի քանի օր առաջ էլ հայտարարել էր, որ պատրաստվում է Ադրբեջանին զիջել հերթական հայկական տարածքները` հայկական Տիգրանաշենն ադրբեջանական առոգանությամբ Քյարքի անվանելով: Բայց առանց երկրում համատարած վախի մթնոլորտ հաստատելու, առանց ընդդիմության առաջնորդներին կալանավորելու, նրանց բանտերում պահելու, այդ նպատակների իրականացումը դժվար է լինելու:

Փաշինյանն ազատազրկել է «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախագահ Գագիկ Ծառուկյանին եւ նրա նախընտրական ցուցակի առանցքային դեմքերին, այդ թվում՝ Անդրանիկ Թեւանյանին, կուսակցությանից խլելով նրանց հասանելիք 5 մանդատները, «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանն արդեն մեկ տարուց ավելի ենթարկվում է հալածանքների` սկզբում բանտային կալանքի, այս պահին շարունակվող տնային կալանքի տեսքով եւ զրկված լինելով զբաղվելու քաղաքական գործունեությամբ։ Նրա կուսակցության տասնյակ անդամներ շինծու գործերով կալանավորված են, խորհրդարանական խմբակցության որոշ անդամների սպառնում են կալանքով եւ ազատազրկմամբ:

Հաջորդ լայնածավալ հարձակումը պետք է լիներ «Հայաստան» խմբակցության վրա: Նիկոլ Փաշինյանի ծրագիրն առավել քան պարզ է` եթե ընդդիմության առաջնորդները կալանավորված են եւ ենթարկվում են քրեական հետապնդման, նրանք ստիպված են լինելու պաշտպանել իրենց եւ հնարավորություն չեն ունենալու պայքարել Հայաստանը հանձնելու կամ ադրբեջանական սահմանադրությունն ընդունելու դեմ: Նա խորհրդարանում չունի սահմանադրական մեծամասնություն, չունի 70 պատգամավոր` Ալիեւի կողմից պարտադրվող սահմանադրությունը խորհրդարանի կողմից հաստատելու համար: Վերը նկարագրված բոլոր գործողությունները պետք է դիտարկել խորհրդարանական մեծամասնություն ստանալու կոնտեքստում: Նիկոլ Փաշինյանին թվում է, որ եթե ինքը կալանավորի եւ ունեզրկի խորհրդարանական ընդդիմության առաջնորդներին, իսկ ընդդիմադիր պատգամավորներին պահի կալանավորման սարսափի մեջ, ապա ընդդիմությունից գոնե 6 մարդ տեղի կտա եւ հանուն իր ֆիզիկական գոյությունը փրկելու կամ հանուն իր տունը եւ ունեցվածքը պահպանելու, գործարքի կգնա իշխանության հետ, այնպես, ինչպես նախորդ խորհրդարանում դա արեց իր նախկին եւ ներկա աշխատակից Գեղամ Նազարյանը: Փաշինյանը հաճելին համատեղում է օգտակարի հետ․ ունեզրկելով ընդդիմության առաջնորդներին՝ ինքն է դառնում այդ ունեցվածքի փաստացի սեփականատերը, անգամ եթե այդ սեփականությունն անցնում է կառավարության տնօրինման տակ, քանի որ հայտարարել է, որ կառավարությունն ինքն է, նշանակում է` ինքն էլ տնօրինում է այդ սեփականությունը՝ դառնալով այդ սեփականության տնօրինումից ստացվող եկամտի միակ շահառուն:

Ինչպիսի՞ն կարող է լինել ընդդիմության պատասխանը: Որոշ արտախորհրդարանական ուժերի ներկայացուցիչներ շարունակում են պնդել, որ լավագույն լուծումը կարող է լինել երկու խորհրդարանական խմբակցությունների կողմից մանդատներից հրաժարվելը կամ առնվազն խորհրդարանի աշխատանքները բոյկոտելը`անկախ նրանից, թե ինչ են խոսում խորհրդարանական ընդդիմության ներկայացուցիչները խորհրդարանի ամբիոնից, ինչ հարցեր կամ մեղադրանքներ են հնչեցնում իշխանության հասցեին, միեւնույն է` դրանից որեւէ տեսանելի օգուտ չկա, իշխանությունը շարունակում է անել իր ուզածը: Բայց մանդատներից հրաժարվելը կամ նիստերը բոյկոտելը եւս չի կարող հարցի լուծում լինել, նույնիսկ միայնակ գործող մեծամասնությունը շարունակելու է նիստեր անել եւ համարել, որ իրենք օրինական են: Ավելին` տեսանելի է, թե ինչպես է բռնապետն ընկնում հիստերիայի մեջ, երբ խորհրդարանական ընդդիմության ներկայացուցիչները նրա դեմքին ասում են այն, ինչ մտածում են հարյուր հազարավոր, միլիոնավոր մարդիկ: Նրան չի կարելի խորհրդարանում հանգիստ նստելու հաճույքը պատճառել:
Իդեալական լուծում կարող էր լինել մանդատներից հրաժարվելը, մարդկանց փողոց դուրս գալու կոչ անելը եւ փողոցային պայքարի միջոցով ռեժիմը տապալելը, բայց խորհրդարանական ընդդիմությունը համարում է, որ դրա համար դեռ իրավիճակը չի հասունացել, ինչպես ասում է Սամվել Կարապետյանը` թրիգերներ են պետք: Իսկ թե որոնք կարող են լինել իշխանափոխության թրիգերները, կխոսենք առաջիկայում: