Քրիստինե Պեպելյանի «Այո»-ն ու «Ոչ»-ը

Երգչուհի Քրիստինե Պեպելյանը նշեց, որ կտրականապես «այո» կամ «ոչ» ասում է խորը մտածելուց և կշռադատելուց հետո, քանի որ ինքը պահի ազդեցությամբ որոշումներ չի կայացնում: Մեր այս խորագրի համար էլ իր «այո»-ներն ու «ոչ»-երն առանձնացնելու համար նա մտքերն ի մի բերեց, հետո միայն բարձրաձայնեց: Ի դեպ, Քրիստինեն սկսեց «այո»-ներից՝ շեշտելով, որ լավատես է :):

Ասում է՝ «Այո´»

Ասում եմ՝ «այո´» լավ ուսում ստանալուն, քանի որ կայուն պետության ապագան գիտելիքներով հարուստ և լավ կրթություն ստացած մարդկանց ձեռքերում է: Միայն նրանք կարող են ամուր պահել մեր երկիրը:

Ասում եմ՝ «այո´» ընկերությանը, քանի որ հավատում եմ, որ անփոխարինելի մարդիկ լինում են: Անփոխարինելի մարդ կարող է լինել ընկերը, ում հետ կարող ես ոչ միայն շատախոսել, այլև լռել, սակայն շատ լավ հասկանալ իրար: Պետք է լինել լավ, անմնացորդ նվիրված, հասկացող ընկեր, որպեսզի կարողանաս հասկանալ ընկերոջդ և ունենաս նույնպիսի ընկերներ:

Ասում են՝ եթե մարդ հումորի զգացում չունի, նա այլևս կորցնելու ոչինչ չունի, քանի որ ամենակարևոր բանն արդեն կորցրել է: Իմ ընկալմամբ՝ հումորով մարդիկ շատ բարի են: Չգիտեմ՝ որքանով է դա համապատասխանում իրականությանը, սակայն չեմ պատկերացնում, որ հումորի մեծ զգացում ունեցող մարդը չար լինի: Ասում եմ՝ «այո´» հումորին, քանի որ շատ դեպքերում դա նաև փրկում է անհարմար իրավիճակներից, ցրում լարվածությունը:

Ներողամտությունը մարդկային ամենաբարձր որակներից մեկն է: Մարդը, ով ներողամիտ է իր և դիմացինի նկատմամբ, կարող է շատ բաների հասնել: Ասում եմ՝ «այո´» ներողամտությանը, քանի որ շատ կարևոր է, որ մարդիկ իրենց մեջ չարություն չպահեն և լավատես լինեն:

Ասում է՝ «Ո´չ»

Ծույլ մարդիկ մշտապես կանգնած են անդունդի եզրին: Ասում եմ՝ «ո´չ» ծուլությանը, քանի որ երբ տաղանդին գումարվում է աշխատասիրություն, մեծ ու տեսանելի արդյունք է ունենում, իսկ երբ տաղանդին գումարվում է ծուլություն, ոչինչ չի ստացվում: Ծույլ մարդիկ հույսը դնում են պահի ազդեցության վրա, իսկ այդ դեպքում հաջողությունը ժամանակավոր է լինում: Կարող է ինչ-ինչ հարցերում բախտն այդ մարդկանց ժպտա, սակայն նրանք մնայուն և արժեքավոր ոչինչ չանեն:

Բամբասանքը զրպարտություն է, բացասական խոսակցություն մարդու մասին: Թեև հաճախ ասում են, որ դա կոլորիտ է՝ սուրճի սեղանի շուրջ մարդիկ ուղղակի զրուցում են, քննարկում, սակայն դա շատ վատ երևույթ է: Առավել ևս վատ է, որ մարդը ժամանակ ունի բամբասելու համար: Նշանակում է՝ նա չունի իր հետաքրքրությունները, զբաղմունքը: Կայացած մարդիկ չեն բամբասում: Ասում եմ՝ «ո´չ» բամբասանքին:
Հաճախ մարդիկ մեծամտանում են միջավայրի ազդեցությամբ: Օրինակ, եթե մարդու ընտանիքի անդամները մեծամիտ են, նա էլ կարող է դա ընդօրինակել, իսկ երբ տեսնում է, որ նրանք խոհեմ են, չեն բարձրաձայնում իրենց հաջողությունների մասին, այլ շրջապատն է խոսում այդ մասին, մեծամիտ չի լինում: Ըստ իս՝ մեծամիտ մարդիկ դատապարտված են սպառվելու, կործանվելու, քանի որ այլևս ոչինչ չունեն ասելու և անելու: Ասում եմ՝ «ո´չ» մեծամտությանը, քանի որ այդպիսի մարդիկ միայնակ են, որովհետև ոչ ոք չի ցանկանում իր կողքին մեծամիտ, իրեն ամեն ինչից և բոլորից վեր դասող մարդու տեսնել:

Այսօր մարդիկ անտարբեր են, իսկ դա ամենավատ երևույթն է: Մարդիկ չպիտի անտարբեր լինեն, հատկապես՝ մարդկային հոգեվիճակների, իրավիճակների հանդեպ: Անտարբերությունը հիվանդ և տխուր երևույթ է: Յուրաքանչյուր ոք պետք է հիշի, որ կյանքը բումերանգ է և մի օր էլ ինքը կարող է ուշադրության, հոգատարության կարիք ունենալ: Ասում եմ՝ «ո´չ» անտարբերությանը:

esyes.am