«Ազգ». Տղե՛րք, մի՛ կրակեք իրար վրա

Հայկական դիրքը սահմանից ընդամենը հիսուն մետր է հեռու : Խաղաղությունն այստեղ հարաբերական է, առաջին գծում կանգնած զինվորը դա շատ լավ է գիտակցում: Մի անփույթ շարժումը, կարգապահական սխալն ու ակնթարթային հապաղումը կյանքեր կարժենան:

Մեր այցելությունից մի քանի ժամ առաջ էին վերջին անգամ կրակել: Զինվորների հաշվարկովՙ մոտ ութսուն փամփուշտ է արձակվել հայկական դիրքի ուղղությամբՙ մի մասնՙ օդ, մյուս մասըՙ ուղիղ դեպի դիրքերը: «Համարժեք պատասխան միշտ է տրվում, իրենք կրակում են, մենք պատասխանում ենք: Բայց իրենք վախից են կրակում, մենք երբեք առաջինը չենք կրակում: Գիտեն, որ մենք միշտ արթուն ենք, դրա համար էլ վախից կրակում են, մեզ զգուշացնեն, որ իրենք էլ են արթուն», ասում են զինվորներն ու հավելում, որ ծառայությունից չեն դժգոհում. դժվարությունները հաղթահարելի են, սնունդըՙ նորմալ: Միակ խնդրանքը պաշտպանության նախարարությանը այն է, որ տղաներին տրամադրեն նաեւ սուրճ ու ծխախոտ: «Ընդհանուր սննդակարգում դա չկա, բայց սպաները գիտեն, որ մենք միշտ սուրճ ենք գնում ճաշարանից, իսկ ծխողների համար ավելի սարսափելի է, երբ տուփում ծխախոտ չի լինում: Էդ ժամանակ ծառայությունը դարեր է տեւում»:

Առաջին գծում կյանքն ուրիշ է. տարբեր մարդիկ, մտածելակերպ ու կենսագրություն: Զինվորների հավաստիացմամբՙ իրենք տարբեր են, բայց իրենց միավորողն առաքելությունն էՙ առաջին գիծն ամուր պետք է լինի, իրենք են սահմանի, երկրի ու ժողովրդի անվտանգության երաշխավորը:

Ծառայության վեց ամիսը լրացած զինվորները 14 օրով բարձրանում են առաջին գիծ: Մինչ դիրքեր բարձրանալը նրանք տիրապետում են զենքի կիրառման նրբություններին, մարտական պատրաստվածությունը հասցվում է լավ աստիճանի, եւ միայն համոզվելուց հետո, որ սահմանի պահպանությունն ապահով ձեռքերում է, զինվորներին ուղարկում են առաջին գիծ:

Սաֆարյան Արտաշեսն ու Խանախարյան Մաքսիմն ընդամենը 40 օր են բանակում: Մեր այցելության ժամանակ երդումն էին կրկնում. ասում ենՙ իրենց կյանքում կարեւոր փուլ է ու պետք է լավագույն կերպով պատրաստվեն երդմնակալությանը: Ընկերացել են ծառայության հենց առաջին օրը: Ավտոբուսում իրար կողքի էին նստել, հիմա էլ նույն վաշտում են ծառայում:

«Սկզբում շատ դժվար էր: Ամեն ինչ էր վատՙ հագուստից մինչեւ ուտելիք, դժվար էր համակերպվել, սովորել նոր կյանքի, իսկ կարոտն էլ շատ էր տանջում, բայց հետո ամեն ինչ փոխվեց, սովորեցինք էս կյանքին: Հետո որ մենակ չես, ընկերոջդ հետ ես, ամեն ինչ ավելի հեշտ է», ասում է Արտաշեսը:

Գրիգորյան Ռոբերտին զորամասում բոլորն են ճանաչում: Արդեն ութ ամիս ծառայության մեջ է: Հարմարվել է նոր կյանքին: «Դարձել եմ դիմացկուն, ինքնուրույն, բանակում դու քո գլխի տերն ես ու մենակ պետք է ապրես, որոշում կայացնես: Բանակ նշանակում է դժվարություն, չի կարող ամեն ինչ հարմարավետ լինի»:

Ռոբերտը 14 տարեկանից կարատե մարզաձեւով է զբաղվում: «Երկու անգամ Հայաստանի չեմպիոն եմ եղել, հետո եկա բանակ ու մի անգամ էլ արդեն որպես շարքային Գրիգորյան մասնակցեցի առաջնությանն ու գրավեցի երկրորդ տեղը»: Ռոբերտը հիշում է, որ հաղթանակից հետո իրեն զորամասում շատ լավ են դիմավորել, հրամանատարն անձամբ է շնորհակալություն հայտնել, ինքն էլ ոգեւորվել է, ու հիմա ծառայությունը բոլորովին այլ կերպ է ընթանում:

Առավել մանրամասն՝ «Ազգ»-ի այսօրվա համարում