Ոչ մանկական խաղեր

Հիշո՞ւմ ես, երբ փոքր էինք, որքան հաճախ էինք իջնում բակ ու տարբեր խաղեր խաղում: Իսկ ամառային արձակուրդներին գրեթե ողջ օրը բակում էինք անցկացնում: Որքան ջերմ հիշողություններ են մնացել այն՝ իսկապես անհոգ տարիներից: Ես ապրում էի սեփական տանը։ Նույն բակում էին ապրում նաև հորեղբայրներս՝ իրենց ընտանիքներով: Մի խոսքով՝ մենք ապրում էինք դեռ ոչ վաղ անցյալում բավական հաճախ հանդիպող մոդելով՝ բարեկամները պիտի մոտ ապրեն իրար: Ութ երեխա էինք և շատ կապված էինք միմյանց:

Հիմա կմտածես, թե ինչու եմ ընկել հիշողությունների գիրկը: Պարզապես վերջերս մի պատմություն եմ լսել, որն ինձ տեղափոխեց մանկություն, և ես հասկացա, թե որքան երջանիկ մանկություն եմ ունեցել: Լսածս դեպքը չի տեղավորվում ուղեղումս, և ոչ մի «շրջանակի մեջ» չի մտնում: Կան երևույթներ, որոնք մեր հասարակությունը չի ընդունում, և կան չգրված օրենքներ, որոնց հետևում են բոլորը: Համենայն դեպս, ես այդպես էի կարծում...

Անին սովորական երեխա էր. ապրում էր սովորական ընտանիքում, ուներ մեկ եղբայր և մեկ քույր: Ամառային արձակուրդներին նրանք քույր-եղբայրներով գնում էին գյուղ՝ իրենց տատիկին հյուր: Անիի ծնողներն աշխատում էին այնպես անել, որ երեխաները գնան իրենց հորեղբոր տղայի և աղջկա հետ. այդպես ավելի ապահով էր: Նրանք ավելի մեծ էին, և ուշադիր կլինեին երեխաների հանդեպ: Այդ տարի ևս Անին եղբոր ու քրոջ հետ գնաց տատիկին հյուր: Անին 11 տարեկան էր: Նա շատ ուրախ էր, որ Արմենը՝ իր հորեղբոր տղան էլ է իրենց հետ լինելու, քանի որ շատ էր սիրում նրան: Արմենն այդ ժամանակ 21 տարեկան էր: Դեռ փոքր տարիքից Անիին գրկում էր, բարձրացնում օդ, և նրանք միասին պտտվում էին: Այս սովորությունը դեռ մնացել էր, և Անին ժամանակ առ ժամանակ խնդրում էր իր սիրելի եղբորն իրեն պտտեցնել:

- Շատ լավ ժամանակ էինք անցկացնում: Առավոտյան աքլորականչի հետ արթնանում էինք: Տատիկը մեզ կաթ էր տալիս: Ես կաթ չէի սիրում, բայց Արմենն այնքան հաճույքով էր խմում այդ կաթը, որ ես էլ էի ուզում: Ես Արմենին շատ էի սիրում: Նա իմ ամենասիրելի եղբայրն էր:

Լսում էի Անիին և զարմանքով հետևում դառնությունից այլայլվող նրա դեմքին: Այնքան չասված բառեր, այնքան հարցականներ...

Մեծանալ մեկ ակնթարթում

Մի անգամ Արմենն Անիին առաջարկեց իր հետ գնալ ջուր բերելու. իրենց տնից ոչ այնքան հեռու մի աղբյուր կար, որտեղից խմելու սառը ջուր էին վերցնում: Նրանք հասան աղբյուրին, բայց Արմենն ասաց Անիին, որ ուզում է նայել, թե հեռվում երևացող կիսաքանդ շինությունում ինչ կա:

-Բա որ օձ լինի, Արմե՛ն: Վախենում եմ: Ես քեզ էստեղ կսպասեմ, լա՞վ։

-Վախ-կոտ Ա-նի... ես որ կողքիդ եմ, ոչնչից մի՛ վախեցիր:

Նրանք սկսեցին քայլել դեպի կիսաքանդ շինությունը:
Անին սկսեց կմկմալ, և ես նույնիսկ ասացի, որ կարող է չշարունակել. եթե ինձ համար էր դժվար լսել այդ պատմությունը, չեմ կարող անգամ պատկերացնել, թե ինչ էր զգում Անին, երբ հիշում էր կատարվածը:
Սակայն Անին շարունակեց:

-Ա՛ն, կուզե՞ս քեզ պտտեմ:

-Հա՛...

Ես բոլորովին չէի հասկանում, թե ինչ էր տեղի ունենում: Սկզբում, երբ նա ինձ համբուրում էր, ես բարձր ծիծաղում էի ու ասում, որ էլի պտտի: Իսկ հետո... հետո արդեն խնդրում էի ինձ բաց թողնել: Նա այնքան ուժեղ էր ինձ գրկել, որ օդը չէր հերիքում: Ես լալիս էի, խնդրում, որ դադարեցնի... Հետո ես երկար պառկած էի գետնին՝ հայացքս գամած խոնավ պատին: Վախենում էի... Չգիտեի՝ մայրիկիս ինչ եմ ասելու... ինչպես... Ձեռքերս քերծված էին ու արյունոտված:

Մենք վերադարձանք աղբյուրի մոտ, ջուր հավաքեցինք, և Արմենը աղբյուրի ջրով լվաց դեմքս ու ձեռքերս: Տեսնելով քերծված ձեռքերս՝ տատս սկսեց հարցուփորձ անել, թե ինչ էր պատահել: Արմենը վախեցած հայացքով այսուայնկողմ էր քայլում: Չէր համարձակվում նայել ինձ:

-Ընկել եմ,- պատասխանեցի տատիկիս: Ես որոշեցի, որ ոչ ոքի ոչինչ չեմ ասելու, քանի որ կարծում էի, որ ես եմ ինչ-որ սխալ բան արել, և ինձ կպատժեն: Ես լռեցի:

Արմենը հենց հաջորդ օրը վերադարձավ քաղաք: Մենք մնացինք ևս երկու շաբաթ:

Այդ դեպքից կարճ ժամանակ անց Արմենը գնաց երկրից և մինչև օրս չի վերադարձել: Երևի մեղավոր է զգում իրեն: Բոլոր բարեկամները զարմացան նրա ընդունած այդ որոշումից: Իսկ իմ փոփոխությունը վերագրեցին անցումային տարիքին. ինքնամփոփ էի դարձել, շուտ բռնկվում էի և նյարդային էի: Մայրս մի քանի անգամ փորձեց խոսել հետս և հասկանալ՝ ինչու ես այդքան կտրուկ փոխվեցի, սակայն ապարդյուն: Ես շատ ընկերներ ունեի, բայց բոլորից հրաժարվեցի, հրաժարվեցի նաև բարեկամներիս այցելելուց: Միշտ ուզում էի մենակ լինել: Իհարկե ժամանակի ընթացքում այդ ամենն անցավ, որովհետև ուժ գտա իմ մեջ՝ ջնջելու այդ օրը հիշողությունիցս:

Մանրամասներն՝ այստեղ: