Գենդերոմանիա

Կարեն Վարդանյանը Facebook սոցցանցի իր էջում գրել է.

«Երկար էի խորհում՝ լավ, որտեղից մեզ մոտ հայտնվեց այս «գենդերոմանիան»: Ինչ է, բոլոր առկա խնդիրները լուծված-վերջացված էին, որ մեր Ազգային ժողովը որոշեց աղքատություն ու արտագաղթ, կրթություն ու առողջապահություն, տնտեսություն ու մշակույթ թողած՝ բավարարել «գենդերոմանների» սպասելիքները: Անշուշտ, կգտնվեն դա «եվրաինտեգրմամբ» պատճառաբանողներ, թեև հենց Եվրոպան է այդ ամենի ձեռքին կրակն ընկել՝ փարիզյան վերջին դեպքերը Ձեզ օրինակ: Ու դրանով հանդերձ՝ ինչու են որոշ եվրոպական երկրների իշխանություններ տարված «գենդերոմանիայով»? Ինչն է նրանց դրդում հասնել նույնիսկ նրան, որ Կաննի կինոփառատոնի առաջին մրցանակը տրվում է նմանատիպ թեմատիկայով կինոնկարի?

Եկեք չլինենք միամիտ և չմոռանանք այն մասին, որ իրականում այդ երկրների իշխանավորները, լինելով նեխած կապիտալիզմի կրողներ, դրածոներ կամ սպասարկուներ (ուստիև չունենալով հայրենիք) տարված են ոչ թե աբստրակտ «ժողովրդավարությամբ», այլ բոլոր ոլորտներում տիրող ֆինանսական շահերով: Ու հենց այստեղ է վերջանում հոգեպարար և համասեռասիրառատ պոեզիան և սկսվում պրագմատիկ արձակը:

Եվ հենց այդ երևույթը դիտարկելիս արժե բարձրացնել աշխարհի ամենագերպրագմատիկ հարցադրումը՝ Qui prodect? Ում է ձեռնտու? Ով է զբաղված համասեռամոլության և «գենդերոմանիայի» քարոզչությամբ, առաջմղմամբ, լոբբինգով, ավելին, խրախուսում դրա պսևդոգիտական «հիմնավորումների» փնտրտուքը:

Փորձենք դիմել վիճակագրության օգնությանը, որը, ինչպես դեռ Իլֆն ու Պետրովն են ասել, գիտե ամեն ինչ: ԱՄՆ 12 նահանգներում միասեռ ամուսնություններն արտոնված են: Մասնավորապես Կալիֆորնիան (որը, հավանաբար, լավ կյանքից չէ, որ դիմել է այս միջոցին՝ սնանկության եզրին է) նախատեսում է այս աղբյուրից տարեկան վաստակել շուրջ 250 մլն ԱՄՆ դոլար: Բնական է, հարց է ծագում՝ որտեղից: Միասեռ ամուսնությունների «հարսանիքների» (եզրույթն ինքնին հակասում է «միասեռ ամուսնություն» հասկացությանը) կազմակերպում, դրանցից գոյացող հարկեր, հարսանյաց (?) սրահներ, մեղրամիսներ, ճամփորդություններ... Սա միայն ամուսնությունների մասով: Իսկ եթե հավելենք համապատասխան ուղղվածություն ունեցող պոռնոինդուստրիայի «արտադրանքը»? Տեսահոլովակներ, կայքեր, ամսագրեր, գրականություն.... ԱՄՆ-ում այդ ինդուստրիայի տարեկան ծավալը կազմում է շուրջ 1 մլրդ դոլար, որի շուրջ 1/3-ը բաժին է ընկնում համասեռամոլա-գենդերոմանական ճյուղին: Ստացվում է, որ համասեռմոլների իրավունքների համար պայքարում են ոչ միայն և ոչ այնքան իրենք, այլ իրենց վրա «փող սարքողները»՝ կինորատադրողներ, հրատարակիչներ, տուրիստական ընկերություններ, նորաձևության տներ, հագուստ արտադրողներ: Դեռ 1991թ. սա անվանում էին «երազանքի շուկա»: Իսկ, ինչպես դեռ Մարքսի ժամանակներից է հայտնի, չկա այնպիսի հանցագործություն, որին կապիտալը չի գնա հանուն 300 տոկոսանոց շահույթի: Ու հանուն դրա կարելի է անել ինչ ասես՝ փոխել օրենքներ, բացել սատարող կազմակերպություններ, հրատարակել քարոզչանյութեր...

Բնական է՝ որքան շատ երկրներ է ընդգրկում այդ շուկան, այնքան մեծ է շահույթը: Իսկ եթե որևէ պետություն կամ հանրություն փորձում է դիմակայել որոշ սուբյեկտների՝ գրպաններ լցնելու մոլուցքի նոր դրսևորմանը, ապա, անշուշտ, պետք է հնչեցնել բոլոր զանգերը, դնել գոռում-գոչյուն, ազդարարել հանդուժողականության բացակայության և «քաղաքակրթությունից» հեռանալու մասին: Սակայն կա մի գերէական նրբություն: Ի բարեբախտություն մեզ, Հայաստանը, լինելով ավանդույթների, քրիստոնեական արժեքների և բարոյականության երկիր, այնքան էլ պարարտ հող չէ նմանատիպ դրսևորումների համար:

Իհարկե, Հայաստանն ԱՄՆ չէ, և նման գումարներ այդ ոլորտում այստեղ շրջանառվել չեն կարող: Սակայն, ինչպես ասում են, մի քանի կոպեկն էլ է բան: Ուստի՝ ով է դրանից լցնելու իր գրպանները? Փնտրեք պատասխանն այնտեղ»: